nieuws handbalcoach

Ook de nieuwe bondscoach Mayonnade eet, leeft en slaapt handbal

De Nederlandse vrouwen hebben een nieuwe bondscoach: Emmanuel Mayonnade. Hij moet de ploeg naar de Spelen in 2020 leiden.

Bondscoach Emmanuel Mayonnade. Hij is de opvolger van Helle Thomsen, die eind vorig jaar verraste met de mededeling dat ze stopt als bondscoach van de Nederlandse handbalsters. Beeld ANP

Toen Emmanuel (‘zeg maar Manu’) Mayonnade solliciteerde naar zijn tweede grote functie, naast zijn veeleisende clubwerk bij de Franse topploeg Metz, stuurde hij liefst vijftien pagina’s cv met aanhangsel in.

‘Wat ik van het Nederlands team vind, wat ik van de spelers weet, over mijn filosofie en over wie ik ben. Ja, misschien heeft dat document wel het verschil gemaakt’, zo vermoedde de 35-jarige Fransman maandag, toen hij op Nationaal Sportcentrum Papendal zijn contract voor achttien maanden kwam tekenen.

Mayonnade, baardje, klein van gestalte, was de voorbije drie seizoenen de coach van het jaar in Frankrijk, het land van de regerende Europese en wereldkampioenen vrouwenhandbal. Hij wordt in zijn land beschouwd als een tactisch bedreven grootheid, maar de connectie met zijn speelsters wordt ook geroemd.

Het Nederlands Handbal Verbond (NHV) kon na het verdwijnen van de boos geworden Deense Helle Thomsen ogenschijnlijk geen betere vervanger strikken. Advocaat weg, Van Gaal aangetreden, zo zou het in voetbaltermen ongeveer heten.

Mayonnade prees maandag zijn toekomstige team haast de hemel in. Hij noemde Tess Wester een van de beste keepsters ter wereld ook al werd ze in de Champions League, door zijn ploeg Metz, zo ongeveer ‘lek’ geschoten terwijl ze het doel van haar Deense werkgever Odense trachtte te verdedigen.

Voor het WK handbal, eind dit jaar in Japan, benoemde hij een medaille als doel. Nederland verdedigt daar het brons van 2017. Dat de twee grootheden van de nationale ploeg, cirkelloper Yvette Broch en spelverdeler Nycke Groot, om uiteenlopende redenen niet meer beschikbaar zijn voor zo’n loodzwaar toernooi van twee weken maakt voor Mayonnade niet uit. Spelers zijn belangrijk, ‘maar hun ware vervangers, dat is het team’, zo sprak hij.

Na het WK komt, als de wereldtitel niet wordt veroverd, het olympisch kwalificatietoernooi, dat de handbalbond graag wil organiseren. Bij een verwacht succes van de Nederlandse ploeg zijn de Olympische Spelen van Tokio, over 527 dagen, het echte doel. ‘Na dat goud loopt mijn contract met jullie federatie af’, sprak Mayonnade met een stalen gezicht. Doe me een plezier, had zijn voorzitter bij Metz gezegd: ‘Versla Frankrijk.’ ‘Ik weet ook niet waarom hij dat zei. En het is een geheim, hè.’

Ook zijn speelsters, onder wie diverse internationals van de kersverse Europees kampioen Frankrijk, hadden zo hun oordeel over de opzienbarende stap van Mayonnade naar de Nederlandse concurrenten, van wie de fysiek sterk spelende Francaises in 2016 voor het laatst verloren. De coach: ‘Ze zeiden: nu zal het moeilijk worden voor het nationale team. Maar misschien was dat wel een grapje.’

Mayonnade deed zijn perspresentatie in het Engels. Eerst wat aarzelend, later in hoger tempo. ‘In Frankrijk spreekt niemand Engels. Ik weet ook niet waarom. Maar het is nu eenmaal zo. Wij hebben niet dezelfde cultuur als hier in Nederland.’ Tot een jaar geleden sprak de coach ook geen Engels. Daar moest verandering in komen, vond hij zelf. ‘Ik kon in de Champions League niet discussiëren met de scheidsrechters. Ik kon die situatie niet langer accepteren.’

De Engelse les maakte dat hij zijn diensten kon aanbieden bij een nationale ploeg als die van Nederland. Zijn manager had hem gewezen op de job. Hijzelf was al tien jaar gek van het Nederlandse handbalspel dat zich met speelsters als Estavana Polman, Lois Abbingh en Angela Malestein onderscheidt door snelheid en creativiteit.

De droom werd in een week tijd realiteit. Van de zestien kandidaten ging de handbalbond naar een shortlist van vier. Daarvan was Mayonnade de beste, zeker nadat technisch-directeur Paul van Gestel met de in Metz spelende ex-international Ailly Luciano had gesproken. Zij noemde Manu ‘een hele goede keus’.

Het lijkt een enorme opgave om twee teams te trainen: de Nederlanse ploeg gedurende een week of tien per jaar, en Metz de andere acht, negen maanden. Niet voor Mayonnade. Energie genoeg, zei hij. Hij is het evenbeeld van zijn nijvere voorganger Helle Thomsen. ‘Ik eet handbal, ik slaap handbal, ik leef handbal’, sprak hij haar na. Niet getrouwd, vijf keer de video bekijken voor elke wedstrijd van belang, het is allemaal zoals Thomsen het ook al deed. Eén verschil, zij dronk Pepsi Max. ‘Ik ben van de wijn. Fransman, hè.’

Op zijn arm draagt Mayonnade getatoeëerde sterren. Een voor een gestorven zus, een voor een oom en een voor zijn vorig jaar overleden grootvader, de voorzitter van de club waar de jonge Manu onverwacht zijn trainerscarrière begon: Mios-Biganos. Hij was 23, toen de vaste coach een hartaanval kreeg. ‘Mijn grootvader vroeg: ben je er klaar voor? Nee, nog niet riep ik. Niks aan te doen jongen, dan ben je er nu klaar voor.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden