Analyse Giro d'Italia

Onvoorziene winnaars, onvoorziene verliezers in een onderhoudende Giro d’Italia

De 102de editie van de Giro d’Italia was niet historisch, maar bij wijlen onderhoudend, met in de laatste week in het hooggebergte kanshebbers die elkaar in het vizier hielden. De uitkomst was een verdiende drager van de roze trui in de Arena van Verona. Wie waren de winnaars, wie de verliezers?

Richard Carapaz op het podium na de laatste etappe van de Giro d’Italia. Beeld BSR Agency

Richard Carapaz ,26, Ecuador

Hij ontbrak op de favorietenlijstjes van de wielerwatchers, maar ook de klassementsrenners zelf hadden onvoldoende oog voor Richard Carapaz. Mikel Landa was toch de kopman van Movistar, nu Alejandro Valverde had moeten afzeggen? Lang regeerde het schouderophalen. Dat hij de vierde etappe won, namen ze voor kennisgeving aan. Toen hij tijd won in de 13de rit en de 14de zelfs op zijn naam schreef en het roze pakte, was nog geen reden tot grote verontrusting. Er kwamen genoeg zware dagen aan.

De verhoopte instorting bleef achterwege, zodat hij zondag met de Trofeo Senza Fine op het podium stond, met zijn zoontje en dochtertje op de hoogste trede. In de afsluitende tijdrit was van de voorsprong op Vincenzo Nibali 1.05 minuut overgebleven.

Beweren dat hij de Giro won door misrekeningen van de concurrentie zou de prestatie onrecht aandoen. De Locomotief van Carchi heeft in Italië een foutloos parcours afgelegd. In de koninginnerit probeerde hij als kopman die weet dat adel verplicht zelfs nog een knecht, die zich tegen wil en dank moest schikken in een bijrol, nog aan een etappezege te helpen. Dat mislukte. Astana-renner Pello Bilbao bleef Mikel Landa net voor.

Dit woog ook mee: het optreden van Movistar, de ploeg waarin icoon Valverde, die moest afzeggen, niet werd gemist. De ploeg domineerde in de bergen, zonder de allesverzengende almacht van wijlen Sky te imiteren, maar door slim acteren. Altijd waren er pionnen mee in ontsnappingen, die later Carapaz konden bijstaan. Dat belooft nog een hele puzzel te worden voor de rolverdeling in de komende Tour de France, waar pure klimmers meer kans zouden maken dan gespecialiseerde tijdrijders.

Vincenzo Nibali. Beeld BSR Agency

Vincenzo Nibali (34), Italië

Getuigt het van weinig respect iemand met zo’n klinkend cv en een fraaie tweede plaats in Verona tot de geklopten van de Giro te verklaren? Is Simon Yates geen betere keuze? Topfavoriet, slechts achtste? Dan helpt het dat Vincenzo Nibali zichzelf ook tot de verliezers rekent. Voor hem telt plek twee of drie niet, verklaarde hij zaterdag voor de koninginnerit, waarin hij vergeefs poogde het Carapaz lastig te maken.

Het was aan hemzelf te wijten dat hij in de achtervolging moest. Hij besloot onderweg naar zowel Lago Serrú als Courmayeur zich volledig te richten op Primoz Roglic. Ze weigerden elke vorm van dienstverlening aan elkaar. Het kwam nog net niet tot een surplace. Het gebakkelei leverde hem ruim drie minuten tijdverlies op. Dat hij de fittie met de Sloveen voortzette door naderhand te meesmuilen dat als Roglic hem overal wil volgen, hij ook naar zijn huis vol trofeeën mocht komen, duidde niet alleen op frustratie. Het maakte ook deel uit van de psychologische oorlogsvoering.

Het sierde de Italiaan dat hij later wel herhaaldelijk aanviel, maar hij maakte geen kans tegen het collectief van Movistar. Hij zag dat het roze Carapaz alleen maar zelfverzekerder maakte – met al zijn ervaring weet hij dat als geen ander hoe dat werkt. Dat intussen ook de krachten bij Roglic wegsijpelden, moet de tweede plek er zuurder op hebben gemaakt. Zelf zei hij zaterdag dat het meeviel. ‘Ik ben tevreden. Er zijn tactische fouten gemaakt, maar we zijn allemaal mensen.’ Tot een handdruk zondag op het podium met Roglic kwam het toch niet.

Primoz Roglic tijdens de laatste etappe. Beeld BSR Agency

Primoz Roglic, 29, Slovenië

Hij leek alles onder controle te hebben, de kopman van de Nederlandse ploeg Jumbo-Visma. Twee perfecte tijdritten. Snel verlost van de plichtplegingen van de rozetruidrager. In de slotweek tijdig terug in de top van het algemeen klassement. Wat kon er nog misgaan?

Het was een veelgehoorde waarschuwing na al die eindzeges, in de UAE-Tour, de Tirreno-Adriatico en de Ronde van Romandie: Roglic woekert met zijn krachten. De ploeg hield het vertrouwen. Maar de puf was er in de Alpen en Dolomieten uit. Hij kampte met maagproblemen en klaagde over pijn aan de borst, het gevolg van de val op de Civiglio, toen hij na pech met zijn eigen rijwiel op de fiets van ploegmaat Antwan Tolhoek Nibali probeerde bij te benen.  Bergop ontbrak de steun van Laurens De Plus, die ziek naar huis was.

Hij ondervond dat topfavorieten ook buiten de wedstrijden op de korrel komen. De relatie met een Sloveense manager in zijn vorige ploeg, naar wie een onderzoek loopt wegens betrokkenheid bij bloeddoping. De fietswissel – noodzakelijk wegens een plaspauze van de ploegleiding – werd in de Italiaanse pers verdacht gemaakt. Waar was zijn fiets gebleven? Verdonkeremaand, wegens een motortje in het frame? De kapotte Bianchi stond gewoon op het dak van een Movistar-auto, die een Canyon had afgestaan aan Tolhoek. De kwestie illustreerde vooral dat wantrouwen lastig te controleren valt.

Volgens Jumbo-Visma is Steven Kruijswijk de komende Tour de onbetwiste kopman. Roglic mag in etappes op avontuur. Maar de Sloveen zal na de teleurstelling in Italië in Frankrijk vast wederom willen bewijzen dat hij als ronderenner meetelt.

Bauke Mollema. Beeld BSR Agency

Bauke Mollema, 32, Nederland

Hij trommelt zich nooit op de borst, Bauke Mollema. Hij gaat nooit voor het podium, hij ‘hoopt voor het klassement te kunnen rijden’; top tien is al mooi. Hij heeft het geregeld over ‘de klassementsrenners’, alsof hij er niet bij hoort.

Hij hoort er wel bij. Met zijn vijfde plek reed hij – daar is hij weer –  ‘misschien wel’ zijn beste ronde uit zijn carrière. In 2011 was er een vierde plek in de Vuelta. Het kwam hem voor als een prestatie uit een vorig wielerleven.

Zijn eerste tijdritten waren boven verwachting sterk, die in Verona liet hij zondag wat lopen. Tegen zijn gewoonte in, trok hij ten aanval in de rit naar Lago Serrú. Geheel conform de verwachtingen weigerde hij later te plooien toen anderen bergop versnelden. Hij volhardde in zijn eigen tempo en dat bleek elke keer weer toereikend om de averij te beperken. Telkens weer kon hij na afloop met inspanningskuchjes tevreden verslag doen van de rit. Niet geheel voorzien was dan weer dat naaste concurrent Miguel Angel Lopez op afstand bleef door pech en zaterdag zelfs door een meerennende toeschouwer op de slotklim ten val kwam – wat de man op enkele tikken van de woedende renner kwam te staan.

Toen zijn ploeg Trek-Segafredo Richie Porte vorig jaar binnenhaalde als kopman, toonde Mollema begrip. Een team moet nu eenmaal op meerdere fronten kunnen strijden. Porte is beoogd kopman in de Tour, maar was afgelopen maanden vrijwel onzichtbaar. Misschien moet Mollema, die op ritwinsten mag azen, zichzelf toch maar eens op de borst trommelen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden