Onstuimige Boogerd sluit onderonsje winnend af

Met hun dertienen stonden ze aan de start met als enige opdracht één van hen kampioen te maken. Van begin af aan hadden ze het heft in handen en uiteindelijk ook zo stevig dat ze zelfs konden kiezen wie van hen kampioen zou worden....

Van onze verslaggever

Bart Jungmann

MEERSSEN

'Zie ik er een beetje toonbaar uit?', vroeg Michael Boogerd, de uitverkorene, aan Erik Breukink, de grootmoedige. Schoon- en drooggepoetst togen beiden naar het podium. Op de nationale trui prijkt eindelijk de naam van de bank die zich in 1995 opwierp als reddingsboei van het zieltogende wielrennen.

Vorig jaar, het eerste jaar van de Rabo-wielerploeg, gooide TVM nog roet in het eten met Maarten den Bakker. Maar dit keer kwam de ploeg van Cees Priem er niet aan te pas. 'Ze hebben eigenlijk de hele koers onder controle gehad', stelde Servais Knaven, de uiteindelijke nummer drie, na afloop vast.

De dertien recruten van Theo de Rooy reden eigenlijk vanaf de derde ronde al een gewonnen koers. Hun grootste troeven zaten in een kopgroep, waarin die van Priem ontbraken. Het was een verrassende zet die het NK het karakter gaf van een amateurkoers. Amateurs dralen zelden als het startsein is gegeven, professionals houden meestal hun kruit droog voor de slotfase.

Met de vroege openingszet werden twee vliegen in één klap geslagen. De rivalen van TVM werden er meteen door in het defensief gedrongen en bovendien schudde de boom zo hard dat veel amateurs eruit vielen. De profs waren meteen veel ballast kwijt.

Verrassend was dat Foreldorado, de kleinste profploeg in Nederland, zolang voorin bleef. Na een samensmelting van korte duur ontstond een kopgroep van vier renners, waarvan de helft geel gekleurd was. Eddy Bouwmans moest echter al snel lossen. Zijn plek werd ingenomen door Michael Boogerd en daarmee kon De Rooy beginnen aan wat hij 'een droomfinale' noemde.

Rabo was opeens in de meerderheid en al op zeven ronden voor het eind speelden Boogerd en Breukink dat uit in beurtelingse demarrages. Het was de kampioen van 1993 die aan Knaven en Van den Akker ontsnapte.

Met nog ruim zestig kilometer voor de wielen en 170 slopende kilometer achter zich, waarin hij steeds voorin had gereden, was de 33-jarige Erik Breukink niet zo'n betrouwbare troef. De onstuimige Boogerd liet de concurrentie daarom ook achter zich en sloot in sneltreinvaart bij zijn acht jaar oudere ploeggenoot aan.

De slotfase werd daarmee net zo'n onderonsje als het een dag eerder bij de neo-amateurs was geweest. Breukink wees bij de hereniging Boogerd meteen als winnaar aan en maakte dat in de laatste meters genereus gebarend ook duidelijk. De vorm waarin de Raboploeg, en Boogerd in het bijzonder, momenteel verkeert, kreeg zo ook in Meerssen gestalte.

Zowel Breukink als Boogerd is straks van de partij op de weg van Rouen naar Parijs. Van Boogerd stond dat al lang vast. Breukink werd pas deze week in de equipe van negen opgenomen. Boogerd: 'Ik ben blij dat Erik meegaat. In de vorm waarin hij verkeert, is dat ook niet meer dan logisch.'

De complimenten werden ter plekke geretourneerd. Volgens Breukink was Boogerd de enige die de titel verdiende. 'Ik zat er de laatste twee ronden bij als een dood vogeltje. Hij had me er ook af kunnen rijden als hij dat had gewild.' Het zal niet alleen het recht van de sterkste zijn geweest. Zonder dat het misschien echt uitgesproken werd (zoals vorig jaar in de Mapei-finale van Parijs-Roubaix) zal de sponsor deze winnaar hebben gewild. Met de goedlachse Boogerd kan betere sier worden gemaakt dan met een een vedette op zijn retour. Ook al duurt die teruggang langer dan gedacht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden