Column Peter Winnen

Onder een dekentje op de chaise longue keek ik naar een stormachtig Parijs-Nice

Een mooie natuurkracht, storm. Ik mag er graag naar kijken vanachter glas. Een wandeling in stormwind is ook niet te versmaden. Soms lijk je iets te worden opgetild, wat een hallucinante ervaring is. Voor een paar honderdsten van een seconde ben je een vrij mens.

Fietsen in stormwind is een ander verhaal. Ook mooi, maar op de fiets ben je meer een weggeworpen krant. De wind is absoluut de meester.

Zaterdagmiddag ging ik een stukje fietsen. Volgens de voorspellingen van buienradar.nl zou het wolkendek gedurende anderhalf uur een gat vertonen, wat juist bleek. Stormkracht had de wind nog net niet, toch waren er van die momenten dat de banden bijkans onder mijn kont vandaan werden geblazen.

De mens op de fiets corrigeert automatisch zijn balans. Hoe? Door de weggeworpen krant die hij is subtiel te kantelen. Door precies dat te doen wat zonder storm een doodsmak zou opleveren: iets onderuit hangen, hopend op voldoende elasticiteit in de gewrichten, van vingerkoot tot fontanel.

Ik merk dat de storm op sadistische wijze blij is met de moderne, ultrastijve racefietsmaterialen van carbon. Carbon geeft zo weinig mee dat een racefiets in niets meer lijkt op de meegaande zen-rietstengel die hij ooit was.

De fiets is een superlichte maar onwrikbare plank geworden, de berijder een astronaut.

Superstijf betekent een minimum aan energieverlies voor de beenspieren in hun oneindige samentrekkingen. Superstijf betekent ook dat er geen compromis meer is te sluiten: als het niet stijf is, vergeet dan de overwinning.

Ik herinner me de topframes waarmee ik vroeger profkoersen reed: buizen van hoogstaande staallegeringen die alleen de eerste twee gebruiksmaanden aanvaardbaar stijf bleven. Die zeer comfortabel waren qua shockabsorptie. Die licht wogen voor die tijd. Frames, kortom, zonder compromis.

Er was ook niks anders.

Goud zouden we betaald hebben voor fietsen met de specificaties van vandaag. Om wuivende rietstengels was het ons niet te doen.

Ik kom op dit alles omdat ik zondagmiddag, onder een dekentje op de chaise longue, toen de storm echt begon aan te trekken en ik bevreesd was of de vorig jaar aangeplante leibomen in mijn tuin wel overeind zouden blijven, voor de eerste etappe van Parijs-Nice hing. Het was oorlog daar. De wind joeg het peloton uiteen in de ordentelijke formaties die we ‘waaiers’ noemen. Orde schept altijd chaos, en chaos schept altijd kansen.

Ik zag hoe er een paar in de sloot geblazen werden, op hun carbon karretjes met carbon velgen van minstens vijf centimeter hoog, als vliegers zonder touwtje. Er waaide er eentje tegen zijn ploegleidersauto, en die bleef vijf minuten bewusteloos liggen.

Als het heel hard waait lijkt wielrennen een beetje op vliegeren. Het gaat om het touwtje.              

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.