Columnpeter winnen

Ondanks zijn afkeer van sterrendom had hij te lang het masker van sportster gedragen

null Beeld

Dat hij opdook bij de start van de Amstel Gold Race was al een teken: Tom Dumoulin snuffelde rond in de wereld waarmee hij in een haat-liefdeverhouding verkeerde. Onder de voorwaarde dat hij Limburgse vlaai zou meenemen, mocht hij mee in de auto van koersdirecteur Leo van Vliet. De vlaai smaakte naar meer, Tom maakte het vorige week bekend: hij zou terugkeren in het peloton. Eindelijk had hij uitgevogeld hoe Tom de mens zich moet gaan verhouden tot Tom de wielrenner. Tussen die twee boterde het een paar jaar niet. De mens zat de renner in de weg en de renner de mens.

Het grootste probleem was dat Tom zichzelf best een goed wielrenner vond, maar dat hoefden anderen nog niet te vinden. De sterrenstatus die hijzelf had afgedwongen kon hem gestolen worden. Een goed, misschien wel een uitstekend wielrenner zijn maakt je nog geen beter mens. Eigenlijk vond renner Tom zichzelf in maatschappelijk, ja zelfs in existentieel opzicht totaal irrelevant. Niet in de sport zijn helden te vinden, zei hij eens. In het academische milieu waarin hij opgroeide was topsport nou eenmaal geen onderwerp van gesprek.

Dumoulin op maandag.  Beeld Jumbo Visma
Dumoulin op maandag.Beeld Jumbo Visma

Je zou kunnen zeggen dat Tom Dumoulin de laatste paar jaar van crisis naar crisis hopte. Met de eerste van 2017 kon je nog lachen. Tom had net de Giro gewonnen; wachtend op zijn thuiskomst had nogal wat pers postgevat bij zijn huis. Een bijzonder kwaaie tweet slingerde hij de wereld in: ‘Mijn huis is de enige plek waar ik de komende weken privacy heb. Voor alle journalisten en fotografen die hier staan te wachten: fuck off’. Toen dat niet direct hielp liet de perschef van de ploeg weten dat Tom toch echt pas naar huis komt wanneer iedereen de straat heeft verlaten!

De tweet werd overigens snel door Tom verwijderd.

Een paar dagen later werd hij groots gehuldigd in het centrum van Maastricht. Hij stond erbij alsof hij aan een publieke roast werd onderworpen, en loste een paar gemeenplaatsen waar een politicus nog wat van kon leren.

De laatste crisis, die van januari, was de diepste. Mens en renner waren intussen zover uit elkaar gegroeid dat abrupt een stop met ongewisse uitkomst werd ingelast. Ondanks zijn afkeer van het sterrendom had hij te lang het masker van de sportster gedragen. Het had hem uitgeput. Iedereen wilde wat van hem, iedereen had torenhoge verwachtingen. Hij had geprobeerd het iedereen dan maar naar de zin te maken. In een psychisch labyrint was hij terechtgekomen.

Hopelijk leidt Toms herwonnen onverschilligheid tot zomerse bloei. Hij prepareert zich als een perfectionistische amateur op de olympische tijdrit van Tokio. Tijdrijden, zijn geliefde discipline. De ironie is dat wij meteen weer met torenhoge verwachtingen zitten. Tokio is een test, voor hem, voor ons.

Peter Winnen is oud-wielrenner en columnist.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden