Ondanks de 3-0-nederlaag verlaten The Dons als winnaars het heilige Wembleygras

Voor AFC Wimbledon draait het om één ding: de 'trip down memory lane'

De 'trip down memory lane' voor AFC Wimbledon op Wembley bracht zondag mooie herinneringen boven. Dat het met 3-0 van de Spurs verloor was bijzaak.

Tottenham Hotspurspits Harry Kane op Wembley omringd door Wimbledonverdedigers. Foto afp

Glunderend loopt AFC Wimbledon-bestuurder Mick Buckley over de Wembley Way, de 'oprit' van het beroemde voetbalstadion. Het is een paar uur voor aanvang van de bekerwedstrijd van zijn uit de as herrezen club tegen het grote Tottenham Hotspur. Dertig jaar geleden, toen Wimbledon de finale van de FA Cup won van het destijds oppermachtige Liverpool, liep hij hier ook, als fan. 'Ik heb nog een foto van mezelf, als een vlekje geel en blauw te midden van een rode zee van uitgelaten Liverpoolsupporters. Die vierden al feest voor de wedstrijd was begonnen. Iets te vroeg.'

The Reds gingen indertijd met 1-0 ten onder, door een doelpunt van Lawrie Sanchez. De Wimbledonkeeper stopte een strafschop van John Aldridge, de eerste gemiste strafschop ooit in een bekerfinale. Even later ontvingen The Dons de FA Cup uit handen van prinses Diana. Het was een van de gedenkwaardigste finales uit de geschiedenis van het Engelse bekervoetbal en hét hoogtepunt uit het bestaan van de kleine club uit de omgeving die vooral bekend is van tennis. In de woorden van commentator John Motson. 'De Crazy Gang heeft de Culture Club verslagen'.

Gek waren ze zeker, het Wimbledonteam met culthelden als Dennis Wise, John Fashanu en de harde verdediger Vinnie Jones, die later Hollywoodacteur zou worden (specialiteit: boevenrollen). Ze gingen in minibusjes naar uitwedstrijden, draaiden keiharde muziek in kleedkamers en vóór de finale tegen Liverpool zaten ze tot vier uur 's nachts stevig aan de kruik. Beroemd is het verhaal van Jones, die in de spelerstunnel van Anfield een stift tevoorschijn haalde en 'So what?' schreef op het bordje 'This is Anfield'. 'De beste manier om Wimbledon te bekijken is op teletekst', merkte Gary Lineker op.

Camaraderie

Op de Wembley Way koesteren oudere fans hun herinneringen. 'Herinner je je die keiharde tackle van Jones op Steve McMahon aan het begin van de wedstrijd?', vraagt Adam Masters (58). 'Dat was het beslissende moment. Toen werd Liverpool bang.' Zijn kinderen, die hem vergezellen, kennen het alleen van YouTube. 'De camaraderie was onze kracht, zowel bij de fans als bij de spelers', zegt de 72-jarige David Sealey, die sinds 1951 elke thuiswedstijd van Wimbledon bezoekt, zelfs nu hij in Dorset woont. 'Tot in het parlement hebben we gevochten voor onze club.'

Die camaraderie heeft er ook voor gezorgd dat Wimbledon nog bestaat. In 1991 moesten ze hun kleine stadion langs Plough Lane verlaten, omdat het geen geld had de staanplaatsen te vervangen die na de ramp in Hillsborough verboden werden. Jarenlang was de club dakloos en in 2002 werd Wimbledon gekocht door een ondernemer die de club naar nieuwbouwstad Milton Keynes bracht. Twee dagen na deze 'diefstal' begonnen de fans, verzameld op de Wimbledon Common, een nieuwe vereniging. AFC Wimbledon startte in de Cherry Red Records Combined Counties League, de negende divisie.

Arsenal ligt eruit

Titelhouder Arsenal is uitgeschakeld in het toernooi om de FA Cup. De Londense topclub verloor van Nottingham Forest, middenmoter in de Championship (het tweede profniveau in Engeland) met 4-2, met de geschorste coach Arsène Wenger op de tribune. Het is voor het eerst in het 21-jarige tijdperk van Wenger dat Arsenal al in deze fase van het Engelse bekertoernooi strandt.

Wimbledon-manager (en oud-'bendelid') Neal Ardley neemt applaus in ontvangst na de nederlaag op het heilige gras Foto reuters

In 2011 keerde de club terug in het betaald voetbal en inmiddels speelt het in League One, het derde niveau. Drie jaar terug ontving het Liverpool voor een bekerwedstrijd op Kingsmeadow, de tijdelijke thuisbasis in Kingston. Vorige maand kreeg Wimbledon toestemming om aan Plough Lane een nieuw stadion te bouwen. Voor de openingswedstrijd in 2019 zal het Barcelona, een andere club die eigendom is van de fans, uitnodigen. Bij benefietavonden zijn Crazy Gang-memorabilia nog steeds populaire prijzen, zoals de iconische foto van Vinnie Jones die Paul Gascoigne in zijn kruis grijpt.

Maar The Crazy Gang is verleden tijd. Het voetbal is minder hard geworden (en men ziet alles) en de maatschappij politiek correcter. 'Als we nu zouden doen wat de Crazy Gang deed, belandden we in de bak', lachte manager (en oud-'bendelid') Neal Ardley voor de Spurswedstrijd. Vermaak jezelf en doe je best, luidde het devies, en meer hadden de 7.500 Wimbledonfans niet verwacht. Ze zagen eenrichtingsvoetbal, waarin de nummer vijf van de Premier League de beste kansen kreeg en met de schrik vrijkwam toen een schot van Wimbledons Jimmy Abdou, via Michel Vorm, de lat raakte.

Na rust waren The Dons weer dicht bij een openingstreffer, maar Vorm wist de kopbal van Darius Charles net uit zijn doel te weren. Het blauwe verzet hield stand tot de 65ste minuut. In een mum van tijd scoorde Harry Kane twee keer, gevolgd door een fraaie treffer van Jan Vertonghen. Ondanks de 3-0-nederlaag verlieten The Dons als winnaars het heilige Wembleygras, buigend voor de fans. Bestuurslid Buckley hoopt eens weer naar Wembley terug te keren, in de warmere maand mei. 'In voetbal is alles mogelijk. Dat hebben we al bewezen.'