ANALYSE

Omdat ze zo mooi zijn: de ‘strafste’ solo’s van Mathieu van der Poel

Mathieu van der Poel tijdens de Ronde van Vlaanderen van 2019 solo de Paterberg op. Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant
Mathieu van der Poel tijdens de Ronde van Vlaanderen van 2019 solo de Paterberg op.Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Mathieu van der Poel imponeerde zondag met een solo van 51 kilometer. Dat kunststukje stond niet op zichzelf. Vijf andere supersolo’s van ‘Matje’.

De ongebreidelde dadendrang van Mathieu van der Poel wordt ook vader Adrie soms te veel. Wat een mafkees, verzuchtte hij liefkozend, toen zijn zoon in de Amstel Gold Race van 2019 al op de Gulpenerberg op avontuur ging, werd teruggepakt, uit geslagen positie terugkeerde en op de Cauberg won. Afgelopen zondag zegevierde Van der Poel na een solo van 51 kilometer in de Tirreno-Adriatico. Adrie noemde maandag in Het Laatste Nieuws het resultaat ‘zijn strafste nummer ooit’. De Alleingang, soms ingegeven door tactiek, dan weer uit verveling, of begonnen als impuls, was vaker een trefzeker wapen.

25 oktober 2003, Rabobank Dikke Bandenrace, Parkstad Limburg Stadion, Kerkrade

Het zit er al vroeg in, leert een tv-reportage, te zien op YouTube. Hij is 8 jaar en neemt deel aan de Rabobank Dikke Bandenrace. Zijn ouders en zijn oma zijn erbij. Op een iets te grote mountainbike en in een veel te grote witte trui, in wind en regen, neemt hij deel aan twee wedstrijden, twee keer komt hij alleen over de finish. ‘Met zijn vingers in de neus en een straatlengte voorsprong’, stelt de speaker van dienst vast. Let bij het terugzien vooral op het begin van de tweede wedstrijd. ‘Matje’ staat op de tweede startrij, rugnummer 29. De bel klinkt. Hij trekt zich op gang en zoekt de buitenkant op – hij heeft al de wiegende stijl van nu. Bij het ingaan van de eerste bocht zwiert hij de andere jochies voorbij. Hij krijgt een beker en bloemen van Rabo-coryfeeën Michael Boogerd en Erik Dekker. ‘Dank u wel’, zegt hij beleefd. Het oogt niet alsof de huldiging voor hem het hoogtepunt van de dag is. Dat doet het vandaag de dag nog steeds niet.

24 maart 2019, Denain, Noord-Frankrijk

Het verhaal van deze solo begint vier dagen eerder. In Nokere Koerse is Van der Poel aan de voet van de slotklim zwaar ten val gekomen. In een ambulance is hij afgevoerd, een voortijdig einde van zijn voorjaar wordt gevreesd, uitgerekend de maanden waarin de wereldkampioen veldrijden zich voor het eerst in grote klassiekers op de weg wil manifesteren. De zondag daarop is hij in de kasseienkoers in Noord-Frankrijk toch van de partij, met gebutst lijf. Hij vertrekt op 40 kilometer van Denain uit het peloton, sluit aan bij een kopgroep en laat die op de laatste keienstrook achter. Op twee kilometer van de aankomst heeft hij een marge van 20 seconden op het peloton, waarin een jacht pas laat op gang komt. Van der Poel stopt al enkele meters voor de finish met trappen en heeft nog net genoeg energie om een vuist omhoog te steken. Drie seconden na hem komt de massa over de streep.

7 april 2019, Ronde van Vlaanderen, Oudenaarde

Toegegeven, het is een Fremdkörper in dit rijtje. Van der Poel wint niet, de zege bewaart hij voor het volgende seizoen, waarin hij op 18 oktober 2020 Wout van Aert met een decimeter verschil in de eindsprint zal kloppen. Als solo telt deze wel degelijk mee, er zijn er die juist dit zijn sterkste staaltje op eigen doft vinden. Op 60 kilometer van de finish komt hij in het peloton ten val. Hij ontwijkt een bloemperkje langs de weg door eroverheen te springen, maar smakt op de stoep als zijn voorwiel breekt. Wat versuft blijft hij enige tijd zitten. Met een van pijn vertrokken gezicht heeft hij zijn arm vast. Einde koers, denk je dan. Maar hij stapt weer op en begint aan een ziedende achtervolging. Behulpzame ploeggenoten laat hij snel achter. Een terugblik van het tv-programma Sporza, dat ploegleiderswagens heeft volgehangen met camera’s en microfoons, bevat een beklijvend beeld: door de achterruit van een van de auto’s doemt hij in zijn eentje op uit hagen van publiek en stofwolken. Het is tijdens de beklimming van de Oude Kwaremont. De inzittenden sturen bijna van schrik de berm in. Is hij hier nú al? Eenmaal weer aangesloten bij de favorieten stuift hij als snelste de Paterberg op, om boven te ontdekken dat de Italiaan Alberto Bettiol gevlogen is, op weg naar de overwinning. Zelf wordt hij vierde. Hij berust. Dit was een solo die hem te veel kracht heeft gekost.

23 augustus 2020, NK Wielrennen, Wijster

De deelnemers aan het Nederlands kampioenschap moeten 25 keer de VAM-berg op, de vuilstort bij Wijster, 48 meter boven zeeniveau. Het zijn 1.500 hoogtemeters, net wat minder dan de Mont Ventoux. Van der Poel wacht tot driekwart van de wedstrijd en heeft twee pogingen nodig om het machtsblok van Jumbo-Visma van zich af te schudden. Vijftig kilometer rijdt hij in zijn eentje. Als hij er daarvan twintig heeft afgelegd, begint het pijn te doen. De afstand tot zijn belagers wordt alleen maar groter. Na de laatste beklimming, op 182,5 kilometer, is de voorsprong op nummer twee, Nils Eekhoff, ruim anderhalve minuut. Ook anderen voelen de inspanning in de benen. Van de 89 deelnemers rijden er 17 de wedstrijd uit.

3 oktober 2020, BinckBank Tour, Geraardsbergen

Eerder deze maand ging Van der Poel in Kuurne-Brussel-Kuurne op avontuur met ruim 80 kilometer te gaan, om op 1,5 kilometer van de finish door het peloton in te worden ingerekend, samen met vier andere ontsnapte renners. Deze in Geraardsbergen mag er ook zijn, als het gaat om de lengte van zijn solo’s: in de slotetappe van de BinckBank Tour gaat hij op 72,5 kilometer van de streep op zoek naar enkele koplopers. In het algemeen klassement staat hij vijfde, op 17 seconden van de Deen Mads Pedersen. Hij krijgt twee Fransen mee: Florian Sénéchal en Cyril Lemoine. Eenmaal aangesloten bij de anderen, is zijn oordeel dat het niet hard genoeg gaat. Het draait niet. Hij doet het leeuwendeel van het werk. Dit heeft geen zin. Op de Muur van Geraardsbergen laat hij iedereen achter. Dan zijn er nog zo’n 50 kilometer te gaan. Hij loopt zo’n anderhalve minuut uit. Achter hem moet Pedersen lossen, maar kruipen niet de minste renners steeds dichterbij: Oliver Naesen, Søren Kragh Andersen, Sonny Colbrelli, Stefan Küng. Bij elke klim voelt hij zijn benen verzuren. In de laatste kilometer, de weg omhoog naar de Vesten in Geraardsbergen, heeft hij nog 14 seconden over, boven nog 4. Het is ook genoeg voor de eindoverwinning. Kragh Andersen wordt tweede, op 8 seconden. Van der Poel na afloop: ‘Dit was niet het plan. Het was veel te vroeg, eigenlijk. Ik kwam ineens alleen te zitten. Toen heb ik maar besloten alles of niets te spelen. Ik denk dat dit een van mijn straffere nummers is.’ Totdat hij afgelopen zondag in de Tirreno-Adriatico in de etappe naar Castelfidardo er maar weer eens op uit trekt, omdat hij het koud heeft.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden