Wielrennen

Omdat Roglic zo relaxt is, fietsen zijn ploegmaten zich het snot voor de ogen voor hem

Primoz Roglic en zijn Nederlandse ploeg Jumbo-Visma hebben de Vuelta naar hun hand gezet. Kopman, ploeg: het is een wisselwerking. ‘Hij maakt op een fijne manier in de koers duidelijk wat er moet gebeuren.’

Primoz Roglic, drievoudig winnaar van de Ronde van Spanje. Beeld EPA
Primoz Roglic, drievoudig winnaar van de Ronde van Spanje.Beeld EPA

Respect voor zijn opponent Enric Mas klinkt uit de mond van Primoz Roglic zo: ‘Fucking strong, hah!’ De kopman van Jumbo-Visma roept het als hij in een innige omhelzing met de kopman van Movistar een stukje doorfietst na de finish van de elfde etappe van de Ronde van Spanje van 2021.

Ze hadden er net een verschroeiend man-tegen-mangevecht op zitten op de Muur van Valdepeñas de Jaén, een exceptioneel steile kilometer naar de finish. De Spanjaard dacht dat hij ging winnen, draaide de laatste bocht in met nog honderd meter te gaan, keek op en schrok. ‘Toen zag ik die, excuus voor mijn taalgebruik, fucking muur en boog ik het hoofd.’ Roglic ging uit het zadel, passeerde Mas en pakte, rukkend aan het stuur, zijn tweede ritzege.

De 31-jarige renner won woensdag zijn derde etappe deze Vuelta, de op een na zwaarste bergrit, en zondag nummer vier, de afsluitende tijdrit. Het was een bevestiging van zijn hegemonie: na ruim drie weken fietsen won Roglic zondag met overmacht zijn derde Vuelta op rij. Mas werd op bijna vijf minuten tweede, Jack Haig, de Australiër van Bahrein-Victorious kwam als derde op het podium.

Roglic’ ritwinst op de Muur van Valdepeñas is exemplarisch voor de wijze waarop de Sloveen en zijn Nederlandse ploeg de Vuelta naar hun hand zetten. Een dag eerder, toen de ploeg na de tiende rit aan het avondeten zat, verklaarde de kopman etappe 11 als zijn prooi, vertelt ploegleider Addy Engels. ‘Hij zei: die finish ligt mij, dit is mijn terrein en ik wil ervoor gaan om die rit te winnen.’

Meer hoefde de Jumbo-Visma-ploeg niet te horen om zich in die elfde etappe het snot voor de ogen te werken met als doel Roglic op tijd vooraan te zetten, op een halve kilometer voor de finish. ‘Primoz heeft daarbij ook afgezien, vergis je niet’, zegt Engels. ‘Het is niet zo dat hij de hele rit niet hoeft te trappen en vlak voor de finish uit zijn hok komt.’

De ploegleider is in hetzelfde jaar, 2016, bij Jumbo-Visma (toen Lotto-Jumbo) gekomen als Roglic. Engels kan precies aangeven waarom de Sloveen die elfde etappe vijf jaar geleden niet zou hebben gewonnen. ‘Toen zou Primoz mentaal gebroken zijn door de inspanningen voordat die steile slotklim begon. Hij zou hebben gedacht: die weg omhoog doet mij veel te veel pijn; ik kan straks onmogelijk nog voor de winst sprinten.’

Het verschil tussen toen en nu is Roglic’ mentaliteit. In zijn debuutjaar won hij een tijdrit in de Giro en pakte op minder dan een seconde bijna de roze leiderstrui in de openingstijdrit in Apeldoorn, die Tom Dumoulin won. Vijf jaar geleden kon hij dus al ‘verschrikkelijk hard fietsen’, zegt Engels. ‘Desondanks had hij het idee dat hij niet zo’n goede wielrenner was. Als Primoz pijn voelde in zijn benen dacht hij dat hij de enige was. Dat de rest fluitend in het zadel zat.’

Het duurde even, maar nu weet Roglic dat als hij pijn heeft, iedereen pijn heeft en misschien nog wel meer. Met dat besef, legt Engels uit, kwam ook het zelfvertrouwen. ‘Dus in die elfde rit reed hij nu naar die Muur toe met de gedachte: ja, dit doet pijn, maar het doet bij iedereen pijn en straks, in die laatste paar honderd meter steil omhoog, ga ik vol voor de winst.’

Toch, hoe sterk de torenhoge favoriet Roglic ook was de afgelopen drie weken, zonder ploeg wint geen renner een grote ronde. Aanvankelijk kwam Jumbo-Visma slecht voor de dag. Dat was pijnlijk zichtbaar in de derde etappe, eentje met een zeer steile aankomst, de Picón Blanco. ‘Daar waren we niet op punt’, erkent Engels. Hun kopman was in de vorm van zijn leven, maar zijn ploeggenoten, ook zij die Roglic in de bergen hadden moeten bijstaan, waren op de slotklim nergens te bekennen.

Wat nu? Kalm blijven, niet paniekeren zeiden ploegleiders Engels en Grischa Niermann tegen elkaar, samen zijn ze goed voor 33 grote rondes. ‘We hebben zoveel in grote rondes meegemaakt, als renners en als ploegleiders’, zegt Engels. ‘Dan herken je het als je jongens een keertje onder de maat zijn. We gaan dan niet twijfelen. Als wij twijfel zaaien, oogsten we gebrek aan vertrouwen bij de jongens.’

Het bleef deze Vuelta inderdaad bij die ene mispeer op de Picón Blanco. Steeds meer geel-zwarte tenues van Jumbo-Visma waren steeds dichter bij de finish te zien. ‘Wij hadden er zes in de finale’, herinnert ploegleider Engels zich bijvoorbeeld het slot van de vijftiende etappe, een zware, volledig door Jumbo-Visma gecontroleerde bergrit. ‘De andere ploegen maar drie. Onze sterkte in de breedte geeft de ploeg een fijn gevoel én Primoz, die weet dat hij goed omringd is, dat-ie veilig is.’

Kopman, ploeg: het is een wisselwerking, wil Engels maar zeggen. ‘Net als wij straalt ook Primoz een bepaalde stemming uit naar de groep.’ Het woord dat dan bij de ploegleider steeds terugkomt is: relaxt. ‘Hij heeft met die houding een heel positieve invloed op de jongens. Hij heeft zich ontwikkeld tot een leider die bescheiden is en vertrouwen geeft, naar iedereen luistert en op een fijne manier in de koers duidelijk maakt wat er moet gebeuren.’

Zo’n geliefde kopman, voor wie een ploeg zich zonder een moment te aarzelen opoffert, het kan net het verschil maken tussen plek één en twee. ‘Kijk’, zegt Engels, ‘als je kopman, om het cru te zeggen, een klootzak van een vent is, dan gaat dat wringen. Je rijdt voor zo iemand, want het is je werk. Heb je een goed gevoel bij je kopman, dan kun je toch wat meer.’

Fabio Jakobsen wint groene trui

De Nederlandse renner in Belgische dienst, Fabio Jakobsen van Deceuninck-QuickStep, heeft het puntenklassement in de Ronde van Spanje gewonnen. De groene trui die daar bij hoort is het tastbare bewijs dat de sprinter hersteld is van zijn zware val een jaar geleden. Deze Vuelta won hij drie van de 21 etappes en werd hij twee keer tweede. Niet-sprinter Bauke Mollema was in 2011 de laatste Nederlandse winnaar van het puntenklassement. Toen werden elke etappe, vlak, berg en tijdrit, evenveel punten uitgedeeld. Deze Vuelta zijn voor het eerst in vlakke ritten meer punten te behalen dan in andersoortige etappes, waardoor sprinters meer punten konden scoren dan klimmers.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden