Nu wacht het grote zakendoen

Hendrikus Velzing, de grondlegger van de toptafeltennisclub De Treffers, is er de man niet naar om de teloorgang van het eerste vrouwenteam te bewenen....

Dezer dagen verspreidt Hendrikus Velzing onder alle aanhangers van De Treffers per email het droeve bericht dat het vlaggenschip van de Klazienaveense tafeltennisgrootmacht, het eerste vrouwenteam, ten onder is gegaan.

De ontvangers zullen opkijken van het bericht. Niet vanwege de inhoud ervan, want iedereen in het Drentse dorp wist dat de definitieve ondergang nog slechts een kwestie van tijd was. De verbazing zal vooral de compactheid van de boodschap gelden.

Dat was het dan. Vier woordjes van niks, in kapítalen, dat weer wel. Velzing moet er om grinniken. ‘Ach’, zegt hij, ‘wij houden hier niet zo van grote woorden.’

Maar was het dan niet wat sjieker geweest het roemrijke verleden van de club in iets meer dan vier woordjes af te doen? Nee, dat is niet bij hem opgekomen. ‘Er wordt hier en daar gedacht dat we dood en begraven zijn. Dat is onzin. Ons eerste mannenteam wil promoveren naar de eredivisie. We hebben tientallen sponsors, 140 leden, een heel leger vrijwilligers, een eigen clubhuis. Wat we alleen niet meer hebben, is een topteam bij de vrouwen. Dat is alles.’

Velzing had veertien jaar van zijn leven gegeven aan de trots van de veenkolonieën. Wat deed hij niet allemaal voor de club? Een clubhuis gebouwd, subsidies geritseld, een netwerk van sponsors gesponnen, topspeelsters geronseld, vooral in China, Betine Vriesekoop aan een mooie comeback geholpen, het vrouwenteam vanuit de kelders van het Drentse pingpong naar acht nationale clubtitels en in 2002 zelfs naar de Europese beker met de grote oren geleid.

En toen ineens werd het heilige vuur een vlammetje. Velzing kreeg andere zaken dan pingpong aan het hoofd. Grote zaken.

De 46-jarige pingpongfanaat werd zakenman. Hij had al een bedrijfje, maar ging nu echt de business in. Hij kocht het bedrijf van zijn baas en ‘had er toen ineens zestien man personeel bij.’ Daar ging zijn vrije tijd. En daar vertrok vervolgens ook nog eens de clubmanager, Martin Renting, weggelokt door een mooie baan in Thailand. ‘Toen was de maat vol. Het was niet meer op te brengen. Ik moest een stap terug doen, dat vrouwenteam loslaten.’

Daar kwam bij dat dat Velzing steeds vaker last had van het gevoel dat hij ‘het allemaal wel gezien had’ in de wereld van het vrouwenpingpong. ‘In de veertien jaar dat ik heb meegedraaid, is er in die hele eredivisie geen spat veranderd. Fürst speelt nog steeds in een container, Argus zit nog altijd in dat ellendige zwembad.

‘En dan dat publiek. Nooit meer dan anderhalve man en een paardenkop. En dat terwijl het bij ons geregeld stampvol zat. We hebben hier in Klazienaveen de sport uit de anonimiteit gehaald en populair gemaakt, dat kan niemand ontkennen.’

Maar niet populair gemaakt in Emmen, de gemeente waaraan het kerkdorp Klazienaveen zich horig weet. Velzing was een man met een missie en dat hebben ze in het politieke zenuwcentrum van de gemeente maar al te vaak gemerkt. ‘Eigenlijk ben ik geen mopperklaas. Dat ik toch zo vaak heb gemopperd, komt doordat ik niet tegen onrecht kan. Ik heb mijn stem verheven als de gemeente publieke gelden rijkelijk liet vloeien in de kas van de lokale voetbalclub en ons in de kou liet staan.’

Zijn inzet voor een rechtvaardiger verdeling van subsidiegelden maakte dat Velzing in Emmen als een lastpost werd gezien. ‘Ik heb op het gemeentehuis nooit gebedeld om geld, zoals die eerstedivisieclub dat wel altijd deed. Zeurden ze om 2 miljoen, dan kregen ze die 2 miljoen. Ik zou met een procent ervan al blij zijn geweest.’

Er knapte iets toen hij plotsklaps het mikpunt van bedreigingen werd, een kleine twee jaar geleden. Hij weet door wie hij werd geattaqueerd, ‘bobo’s van de eerstedivisieclub’, maar hij noemt geen namen. De pingpongbaas weet ook wat een van zijn bedreigers hem in het vooruitzicht stelde. ‘Ik zal de benen onder je romp wegrammen.’

Dat onheil zal Velzing nu niet meer overkomen. Ook de scheldkannonades van Emmen-fans op de website van de voetbalclub zullen weldra opdrogen. Het werk is bijna gedaan, nu wacht het grote zakendoen.

Dat was het dan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden