InterviewJill Holterman

Nu Jill Holterman (29) fulltime hardloopt, maakt ze haar droom waar: op naar Tokio

Eerst ging de rechtenstudie voor en later haar ambitie advocaat te worden. Tot de herfst van 2019. Jill Holterman wordt alsnog topsporter. Met succes. Ze heeft de olympische limiet op de marathon binnen.

Jill Holterman, midden in het blauw tijdens de marathon van Twente op zondag 28 april 2021. Beeld NN Running Team
Jill Holterman, midden in het blauw tijdens de marathon van Twente op zondag 28 april 2021.Beeld NN Running Team

Jill Holterman had altijd plezier in hardlopen en ook heus wel talent, maar een hoogvlieger..., nee. Er waren steevast loopsters sneller en in haar juniorentijd gingen die naar de EK’s en WK’s. Toch volhardde ze. Holterman was ervan overtuigd dat zij ooit de Olympische Spelen halen zou. ‘En hoe vaker mensen zeiden dat het voor mij niet was weggelegd, hoe meer ik dacht: juist wel.’

Ze bewees haar gelijk. Tijdens de marathon op vliegveld Twente anderhalve week geleden liep ze een tijd van 2.28.18. Dat was 12 seconden onder de Nederlandse limiet voor de Spelen van Tokio, die een minuut scherper is dan de internationaal geldende 2.29.30. En dat terwijl Holterman eigenlijk bezig was aan een traject op weg naar de Spelen van 2024 in Parijs.

Ze was ook sneller dan Andrea Deelstra, de andere Nederlandse die met 2.28.28 aan de limiet heeft voldaan. In theorie kunnen andere loopsters nog in aanmerking komen voor een van de drie olympische tickets. Dan moeten ze voor 1 juni onder de limiet lopen. Die kans is zo klein dat Holterman zich zeker mag weten van een startplek in Tokio.

Veel blessures

‘Het is echt wel een doorbraak’, vertelt ze. Jarenlang hikte de 29-jarige Holterman tegen de top en was ze vaak door blessures teruggevallen. ‘Ik heb zoveel tegenslagen gehad. Dan kun je ook voor andere dingen kiezen, er de brui aan geven en voorrang geven aan een maatschappelijke carrière. Ik heb dat andersom gedaan.’

In september van 2019 gaf Holterman haar baan als advocaat op om zich voor het eerst in haar leven volledig op het hardlopen te richten. Eerst studeerde ze naast haar sport. Daarna ging ze aan de slag als advocaat-stagiair, voor 30 uur per week. Dat combineerde ze met een opleiding tot advocaat met als specialisatie in arbeids-, contract- en sportrecht.

Trainen deed ze in de ochtend- en avonduren. Dat begon te wringen met haar verlangen om als atleet te excelleren. ‘Training kost tijd en herstel ook. En er zitten maar 24 uur in een dag en je moet ook slapen.’ Misschien leidde het jongleren met haar tijd tot die blessures, dacht ze. In de zomer van 2019 hakte ze daarom de knoop door. Ze had haar advocatentitel binnen, nu was het tijd om haar olympische droom in te lossen en dus nam ze ontslag.

Zwartkijkers hebben ongelijk

Het was een gok. Je kunt ergens heilig in geloven, maar dat betekent niet dat het zal gebeuren. En er waren zat mensen die de wenkbrauwen optrokken over haar drastische besluit. Toen ze zich in 2020 via de halve marathon bij de City-Pier-City Loop wilde plaatsen voor het EK marathon van dat jaar, voelde ze dat sentiment duidelijk. ‘Er waren twijfels of ik dat kon.’

Zo gek was dat niet. Ze moest in Den Haag onder de 1.13 lopen, een tijd waarvoor ze een hogere snelheid moest ontwikkelen dan ze het jaar ervoor op de 10 kilometer had laten zien. ‘Dat was misschien niet realistisch, maar ik wist dat ik het kon. Ik moest ervoor knokken, maar het lukte.’ Met 1.11.41 dook ze er ruim onder. Het was, tot haar olympische kwalificatie, het hoogtepunt uit haar carrière. Ze had de zwartkijkers ongelijk gegeven.

Ze was geplaatst voor het EK, maar dat werd om corona afgelast. En dus verzette ze haar bakens. Razendsnel. Binnen een kwartier besloot ze dat ze dan maar op de verlate Spelen van Tokio moest mikken. ‘Het afgelopen jaar is heel moeilijk geweest, maar dat maakt je ook mentaal sterk. Je moet zoveel schakelen’, zegt ze. ‘En ik kan inmiddels sneller schakelen dan Max Verstappen.’

Ook een kleine maand voor de marathon in Enschede moest ze afwijken van haar uitgestippelde route. Ze raakte geblesseerd aan haar bovenbeen. Ook een fullprof kan dat overkomen, maar moest ze vroeger haar revalidatie om haar kantoorwerk plannen, nu kon ze vier dagen per week naar de fysiotherapeut en alles doen aan haar herstel. Anderhalve week voor de wedstrijd voelde ze zich weer topfit.

Topsport is ondernemen

‘Ik ben recht voor zijn raap. Dat heb ik van mijn ouders meegekregen. Die zijn ook heel direct.’ En dat is niet het enige dat Holterman thuis leerde. Haar ouders runnen samen een cateringbedrijf waarmee ze verse warme maaltijden bezorgen, vooral bij ouderen die zelf niet meer kunnen koken.

‘Ze zijn ondernemers en wat ik doe is ook ondernemen. Je moet het zien als het runnen van een bedrijf. Je weet van tevoren niet of het gaat lukken.’ En net als bij veel andere beginnende ondernemers was het het afgelopen jaar niet gemakkelijk om de boel draaiende te houden voor Holterman. De eerste maanden nadat ze de advocatuur vaarwel had gezegd, had ze nog inkomsten uit wedstrijden, maar dat droogde tijdens de pandemie op. ‘Nu leg ik bij.’

Door haar olympische deelname ziet het er rooskleuriger uit. Ze komt straks in aanmerking voor een topsportbeurs van NOCNSF. ‘Dat geeft lucht.’ En wellicht komen daar nog sponsoren bij. Voorheen moest ze geldschieters met mooie vergezichten overtuigen. Dat was niet gemakkelijk. ‘Je kunt wel zeggen dat je naar de Spelen wilt, maar we willen allemaal wel eens wat. Nu kan ik zeggen dat ik ga.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden