Nouri is een wikkel van verdriet om de sportsprookjes van deze zomer

Bijna voortdurend waaien flarden verdriet over Abdelhak Nouri door mijn hoofd, als treurige intermezzo's op tal van thema's in de boordevolle sportzomer.

Al die onvoorstelbare beelden van de massa, vrijdag bij huize Nouri in Geuzenveld, trekken voorbij; al die kleuren mensen. Spelers van Ajax banen zich een weg door de haag van rouw. De radeloze vader, die als een reus oprijst uit het open dak van de witte auto, in zijn witte overhemd, handen voor de borst, gezicht naar de hemel, geloken ogen.

De bijna voelbare liefde, de verbondenheid vooral, overal in den lande. Medelijden dat bij rampspoed in voetbal soms zo onwaarschijnlijk groot is dat het ongemakkelijk voelt, als voyeurisme bijna. Nouri is een wikkel van verdriet om de sportsprookjes van deze zomer. Ongewild toont hij de grootsheid en kwetsbaarheid van die sprookjes.

Want sprookjes in de sport zijn overal. Kijk naar de Ronde van Frankrijk, zondag. De hoge staat van opwinding als de weg omhoog of omlaag loopt, als elke vorm van saaiheid naar de vergetelheid is getrapt door de renners. Bauke Mollema ragt en harkt in zijn hoekige stijl en blijft vier achtervolgers schitterend voor, in een zinsbegoochelende slotfase, voor de vermoedelijk mooiste zege in zijn loopbaan. Hij brengt een ode aan de solo, de solo die zo vaak ontaardt in een deceptie.

(Tekst gaat verder onder afbeelding).

Een geëmotioneerde Lasse Schone meldt zich samen met de selectie van Ajax om zijn steun te betuigen. Achter hem Vaclav Cerny en Joel Veltman. Foto anp

Kijk naar Wimbledon. Dacht u dat Roger Federer nog om poen speelt? De beste aller tijden in het tennis is verslaafd aan het spel of aan de spanning, wetende dat het opwindendste deel van zijn leven voorbij is op de dag dat hij stopt met toptennis. Juist dat opwindende deel was bij Nouri nog maar net begonnen.

Appie Nouri. Jongetje Colin in zijn Feyenoordshirt post een massaal gedeeld filmpje. Hij huilt, omdat supporters vaak zo vervelend doen tegen elkaar en zegt dat hij stiekem genoot van Nouri. Betraand zet hij de camera uit als hij zijn verhaal over verdraagzaamheid heeft gedaan.

Al die extremen. Verwachting, hunkering, onbezorgdheid. Voetballende vrouwen leven eindelijk hun EK-droom. Ferry Weertman, zwemmer in open water, antwoordt op televisie, als de verslaggever hem vraagt of de gouden medaille van Rio hem veel heeft opgeleverd: 'Ik zwem omdat ik het leuk vind, niet om geld.'

Nouri weer. Op een bankje in de wijk, als de duisternis is gevallen, interviewt ene Salahedinne de vader en broer van Nouri. Ze vragen de kijker om een oneindige reeks van dua, smeekbedes. De broer belooft aan het ziekenhuisbed alle goedheid in Appies oor te fluisteren.

Telkens verschijnt Nouri in mijn beeld. Je kunt je afvragen of het normaal is, al die publieke rouw om zijn hersenbeschadiging. Waar halen al die mensen nog tranen vandaan als het verdriet in hun naaste omgeving betreft? Maar de verbondenheid is ook aandoenlijk en mooi.

Overal zijn sprookjes. Appie Nouri verbeeldt de kwetsbaarheid van het sportsprookje. In een echt sprookje zou de verbondenheid van de laatste dagen voor eeuwig blijven. En zou Nouri opstaan na een kus.

Reageren? w.vissers@volkskrant.nl

Nouri: een groot talent van wie we nooit zullen weten wat hij had kunnen bereiken

Abdelhak Nouri was een voetballer voor de fijnproever. De 20-jarige Ajacied, die een grootse toekomst werd voorspeld, heeft blijvende hersenschade opgelopen na hartfalen tijdens een oefenwedstrijd in Oostenrijk. Lees hier het hele artikel terug.