Nooit deed een nederlaag Schalken zoveel pijn

Eigenlijk zou een schouderklopje hem wel toekomen, meende Sjeng Schalken, want wie terugkomt van een 2-0 achterstand in sets en tien matchpunten neutraliseert mag zich 'een ongelooflijke vechter' noemen....

Van onze verslaggever

Wybren de Boer

LONDEN

Ook bij zijn vierde bezoek aan Londen werd Schalken in de eerste ronde uitgeschakeld en niet eerder deed het verlies zoveel pijn als gisteren. Weliswaar was hij maandag toen zijn marathon tegen Jan-Michael Gambill begon ontsnapt aan een roemloze aftocht, maar het herstel dat hij een dag later liet zien was ronduit indrukwekkend. Slechts de regen kon Schalken dinsdag stoppen, maar met een break voor in de vijfde set leek de triomf binnen zijn bereik.

Gisteren kantelde het duel echter opnieuw en definitief in het voordeel van Gambill (7-6, 6-4,

6-7, 4-6, 8-6), volgens een scenario dat Schalken uiterst bitter stemde. 'Maandag was ik duidelijk niet goed en mocht ik blij zijn dat ik nog leefde, maar de afgelopen twee dagen heb ik verschrikkelijk gevochten. Steeds heb ik tegen een achterstand aangekeken en niet opgegeven, dan hoop je dat die vechtlust ook beloond wordt. Dit is een hele zware teleurstelling.'

De sleutel van het duel lag in de achtste game van de vijfde set, toen Schalken mocht serveren voor een 5-3 voorsprong. De voorteken waren uitermate gunstig. In zijn drie voorgaande opslagbeurten in de vijfde set had hij vier aces geslagen en slechts tweemaal een beroep hoeven doen op zijn tweede service. Maar in de achtste game traden plots haperingen op en wist Schalken niet eenmaal zijn eerste service 'in' te slaan.

Als een hongerig roofdier stortte Gambill zich op zijn tegenstander. Met zijn dubbelhandige backhand én forehand, een handelsmerk dat slechts drie andere spelers uit de top-100 hanteren, bestookte hij de backhand van Schalken die slechts met ongevaarlijke sliceballen kon antwoorden. Aan het net volleerde Gambill ze dankbaar af en de re-break sterkte slechts zijn voornemen om va banque te blijven spelen.

Het contrast met Schalken was scherp. Tot tweemaal toe, in de tiende en twaalfde game, liet de Limburger zich in de slotfase van de vijfde set overrompelen , om pas bij 15-40 en 0-40 zelf enige agressie te tonen.

Slechts het voltrekken van het definitieve vonnis kostte Gambill nog enige moeite. Pas bij het elfde matchpoint slaagde hij erin de deur naar de tweede ronde te openen, al had hij zich naar eigen zeggen geen moment zorgen gemaakt over de goede afloop. 'Ik heb de matchpoints niet geteld, daarmee maak je jezelf alleen maar gek. Schalken sloeg gewoon een paar keer een ongelooflijke bal, dan gebeurt zoiets. Maar ik wist: als ik blijf spelen zoals ik speel, win ik.'

Die onbevangenheid kenmerkte nog niet zo lang geleden ook Sjeng Schalken en schonk hem reeds drie toernooizeges. Maar in zijn vierde jaar als beroepstennisser hebben twijfels onverwacht zijn progressie geblokkeerd. De opmars naar de topvijfentwintig, die eens zo vanzelfsprekend leek, valt hem zwaarder dan vermoed en onderwijl ziet Schalken hoe enkele generatiegenoten wel gestaag verder klimmen op de wereldranglijst. Vooral dat laatste knaagt.

Gambill is één van die generatiegenoten, ook 21 jaar, maar pas twee seizoenen prof. Eind 1996, toen Schalken met een 43ste plaats op de wereldranglijst zijn voorlopige piek kende, stond Gambill als 474ste op de ranglijst genoteerd. Aan de vooravond van Wimbledon stond Schalken nog slechts zeven plaatsen hoger (53 en 60), maar na Wimbledon zullen de rollen omgedraaid zijn.

En in eigen land is de concurrentie niet minder. Schalken, tot voor kort nog aangemerkt als de toekomstige vaandeldrager van het Nederlandse tennis, voelde gisteren bijna letterlijk de hete adem van John van Lottum in zijn nek. Op een belendende baan slaagde de 22-jarige Eindhovenaar erin de Fransman Raoux, nummer 45 van de wereld, te verslaan: 7-6, 6-3, 4-6, 7-6.

Illustratief was dat Van Lottum zichzelf in de cruciale fases van de partij wel naar een hoger niveau wist te tillen. Zo durfde hij op 4-5 in de vierde set en setpunt voor de Fransman op zijn tweede opslag naar het net te gaan, om met een stopvolley het onheil af te wenden. 'Dat had die Raoux niet verwacht.' En even indrukwekkend waren zijn verrichtingen in de tiebreak.

Volgens Jan-Michael Gambill is het de enige manier om door te dringen tot de elite van het mondiale tennis en zijn woorden klonken als een nuttig advies aan de Nederlandse belofte die hij gisteren overwon. 'Mijn vader zei vroeger altijd voor de wedstrijd: alleen door risico's te nemen kun je je tegenstander verrassen. Mijn vader is nog altijd mijn coach en nog steeds zegt hij hetzelfde.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden