NieuwsWielrennen

Nog niet de benen om te winnen, maar het scheelt niet veel meer bij Tom Dumoulin

Hij was een van de topfavorieten maar toen Julian Alaphilippe demarreerde op de steilste klim, kon niemand hem volgen. Ook Tom Dumoulin niet, al was zijn optreden in de wegwedstrijd van de WK Wielrennen hoopgevend.

27-09-2020 World Championships Elite; 2020, Deceuninck - Quick Step; Alaphilippe, Julian; Cima Gallisterna;Beeld BSR Agency

In de laatste ronde van het WK in Imola informeerde Dylan van Baarle bij Tom Dumoulin hoe hij zich voelde. Ze hadden nog zo’n 25 kilometer te rijden en waren als enige twee van de Nederlandse ploeg nog vooraan in de koers. ‘Hij zei dat hij kramp had en hoopte te kunnen volgen’, vertelde Van Baarle. Maar tot zijn verbazing zag hij Dumoulin even later demarreren. ‘Ik wou dat ik zulke benen had.’

Volgens Dumoulin was het helemaal niet zo gek dat hij ten aanval trok. Tegensputterende benen horen er nu eenmaal bij in de finale van een koers van 258 kilometer lengte. Je moet er alleen niet te veel aan toegeven. ‘Iedereen in de finale heeft er last van’, zei hij. ‘Maar de beste mannen wel wat minder.’

Juist daarom demarreerde hij. Hij wist dat hij de besten in de groep beter kwijt dan rijk kon zijn. Vooral Julian Alaphilippe wilde hij ontlopen. ‘Ik wist wel dat ik niet met hem mee zou kunnen. Dit was een manier om op het podium te komen, ook al was ik niet de sterkste renner.’

Zijn aanval strandde, maar zijn inschatting was juist. Tijdens de laatste beklimming van de Cima Gallisterna, de steilste van de twee bergjes die in het parcours waren opgenomen, plaatste Alaphilippe de beslissende demarrage van de dag. In zijn eentje reed de 28-jarige Fransman vervolgens naar de wereldtitel. 24 seconden na hem sprintte de Belg Wout van Aert naar de tweede plaats, voor de pas 22-jarige Zwitser Marc Hirschi. Dumoulin werd veertiende.

Het was een eerlijke koers geweest, vond Dumoulin. Door het zware parcours waren vanzelf de sterksten overgebleven. ‘Die laatste klim was een soort Redoute’, verwees hij naar de scherprechter in Luik-Bastenaken-Luik. ‘Misschien zelfs nog wat langer. In de finale kwam daar alles samen en wie toen de benen had, belandde vooraan. Had je ze niet, zoals ik, dan niet.’

27-09-2020 World Championships Elite; 2020, Jumbo - Visma; Dumoulin, Tom; Imola Autodromo;Beeld BSR Agency

De Fransman was de verdiende kampioen, vond Dumoulin. ‘Ik had het Wout meer gegund, maar Alaphilippe heeft het niet gestolen.’ Van Aert, die zich net als in de tijdrit met zilver tevreden moest stellen, was het daar volmondig mee eens. ‘Iedereen wist dat we zijn wiel moesten houden op die laatste klim, maar dat lukte niet.’

Ze hadden het heus geprobeerd: Van Aert, Primoz Roglic en aanvankelijk ook Dumoulin. Hadden ze in de Tour de France als ploeggenoten steeds eendrachtig samengewerkt, nu bekommerden ze zich niet om elkaar. Dat is de realiteit van het WK, waar in landenteams gereden wordt en niet voor hun werkgevers.

Dat principe leken de renners zondagmiddag beter te begrijpen dan anderen. Dat Roglic zich niet wegcijferde voor Van Aert werd hem niet in dank afgenomen door veel Vlaamse wielervolgers. Voor wat hoort wat, leek de gedachte bij onder meer de Vlaamse televisiecommentatoren. Van Aert had zich in Frankrijk als knecht opgeofferd voor kopman Roglic, nu moest het andersom zijn.

Onzin, vond Dumoulin, die vlak voor de top de achtervolgende groep had moeten laten gaan. Hij had niet kunnen zien of Roglic meer werk had kunnen doen, maar dat deed volgens hem niet ter zake. De Sloveen had zelfs helemaal geen kopwerk hoeven doen, vond hij. ‘We rijden hier een landenwedstrijd en Primoz heeft de slechtste sprint van het groepje.’

Van Aert maakte helemaal korte metten met de criticasters, want Roglic had zich helemaal niet gespaard. Hij had gewoon, net als de andere renners in het achtervolgende groepje van vijf, meegedraaid. ‘Ik heb onderweg met hem gesproken, maar hij zat aan zijn limiet. Hij heeft gedaan wat hij kon.’ Niet voor niets werd de Sloveen laatste van het groepje en eindigde hij als zesde.

Dumoulin rolde een halve minuut later in het derde groepje over de finish. Blij. Niet eens zozeer met zijn veertiende plaats, wel met de manier waarop hij had gekoerst. Over zijn koersinstelling wilde hij sowieso nog wat rechtzetten, bleek na de finish. ‘Er zijn steeds allemaal verhalen dat ik mentaal problemen zou hebben. Dat is echt niet waar.’ Wel beleefde hij er veel plezier aan dat hij weer mee kon in de finale van de koers.

Die vreugde is terecht, want Dumoulin, die in 2018 met een vierde plaats zijn beste WK-resultaat behaalde, is van ver gekomen. Toen hij begin augustus zijn rentree in de Tour de l’Ain maakte, had hij 420 dagen zonder koers achter de rug. Eerst door een slepende knieblessure, daarna met darmproblemen en ten slotte net als alle andere renners omdat corona een streep door de wedstrijdkalender had gezet.

En toch deed hij na een kleine twee maanden competitie weer bijna mee om de medailles op een WK. Het scheelde een half procentje, schatte Dumoulin. Dat geeft hem vertrouwen voor de toekomst. ‘Ik had nog niet de benen om te winnen, maar ik zit er niet meer ver vanaf.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden