Sport Robin van Persie

Nog een keer vlammen tegen ADO en dan is het over en uit voor Robin van Persie

Robin van Persie zoals de fans hem kennen. Beeld Guus Dubbelman / VK, Soccrates, Pro Shot

Robin van Persie maakt tijdens Feyenoord - ADO zijn laatste meters. Zondag zwaait de gracieuze voetballer na zeventien jaar betaald voetbal af.  

Robin van Persie (35) ís de kopbal, de kopbal op 13 juni 2014, op een zwoele avond in Salvador, op het WK in Brazilië. Alsof hij neerdaalde uit de hemel, als afgezant van de god van de wonderdoelpunten. Armen wijd, horizontaal, voor de duik in de ­oceaan van vreugde, na de lange bal van ­Daley Blind. Van 0-1 ging het via zijn ­ gelijkmaker naar 5-1 in het duel tegen wereldkampioen Spanje.

Kijk op YouTube hoe Van Persie wegrent in euforie, richting bondscoach Louis van Gaal. Ogen gevuld met totale gekte. Wangen vol lucht zuigen. Blazen. Leeg, vol. Van opwinding bijna niet kunnen ademen tijdens de sprint. Overal was de kopbal die zinderende zomer. Op shirts. Op websites. Bij het jongetje Quinn van voetbalclub Onze Gezellen in Haarlem, die was uitverkoren voor een reclame van pindakaas. Quinn dook als Van Persie, met een judomat om de val te breken. Robin van Persie landde in het gras van Salvador.

Van Persie stopt dit weekeinde met voetballen. Hij was de liefhebber, de man van groots genieten, van pielen met een bal, van gratie en koppigheid ook. Gouden linkerbeen. Aangename traagheid van bewegen. Zijn afscheid als prof is niet zo groots aangepakt als dat van Dirk Kuijt twee jaar geleden. Dat was volkomen geregisseerd, tot het ongelooflijke kampioenschap toe en een afscheidswedstrijd. Van Persie spreekt de pers pas over een week toe, als het voetbal in de eredivisie voorbij is. Als Dirk Kuijt Hollywood was, is Robin van Persie de kwaliteitsfilm in het Filmhuis. Een film van details, mooie lichtval en opwindende dialogen.

Poëzie verliet soms zijn mond. Je luisterde de band terug na een gesprek en kon bijna alle zinnetjes gebruiken, met dat straataccent van hem. Zinnetjes als: ‘Als je één bent met de bal, geeft de bal dat ook terug…’ Zondag in de Kuip is zijn laatste, weinig poëtische duel, thuis tegen ADO Den Haag. Tijdens Fortuna-uit, woensdag, doet hij vrijwel zeker niet meer mee.

Een raar einde, in de schaduw van de kampioenstrijd tussen Ajax en PSV. Zijn laatste echte wedstrijd was in feite de verloren halve finale van de beker tegen Ajax, 0-3, eind februari. Daar stond hij, een uur na de wedstrijd. Hij voelde dat het voorbij was, qua topduels. Hij was teleurgesteld, zonder te treuren. ‘Topsport is soms hard. Soms win je. Soms verlies je. Kijk hoe grote spelers zijn geëindigd. Zidane, met een kopstoot nota bene in de WK-finale. Iedereen heeft zijn eigen verhaal en soms is dat best een treurig verhaal. Dat gevoel heb ik niet. Ik ben wel teleurgesteld.’

Zijn afscheid stond of viel niet met een gewonnen KNVB-beker. ‘Ik zie het breder. Ik heb veel finales mogen ­ spelen. Veel gewonnen. Veel verloren ook. Dat hoort erbij. Dat is het mooie. Bij een topwedstrijd weet je van te voren niet wat er gaat gebeuren. Het is een dunne lijn tussen succes en ­failure.’

Met zijn wat o-achtige benen danste hij altijd over die dunne lijn. Maar wat is falen, bij de eindbalans van zo’n loopbaan? Buitenstaanders zeggen weleens iets over zijn relatief magere palmares. Geen Champions League gewonnen. Geen WK. Eén landstitel.

Maar kom op. Oranje: 102 interlands met een recordaantal van 50 goals. Het duurt nog jaren voordat hij is ingehaald, want van de nog actieve internationals staat Memphis Depay het dichtst bij, met zestien goals. Van Persie scoorde tijdens vijf toernooien: op het WK 2006 (1 doelpunt), EK 2008 (2), WK 2010 (1), EK 2012 (1), WK 2014 (4). Ja, dat had meer gekund, qua doelpunten, dat vond hijzelf ook, maar het zegt ook iets over constante aanwezigheid. Van Persie is bovenal de herinnering aan puur voetbal, aan techniek en inzicht.

Robin van Persie tijdens een duik. Beeld Guus Dubbelman / VK, Soccrates, Pro Shot

100 procent liefhebber

Hij heeft geen spijt, ook niet van dat laatste seizoen. Na Feyenoord - Ajax: ‘Voetbal speel je omdat je ervan houdt. Of dat nu ergens op een pleintje is of tijdens de training, Feyenoord - Ajax of Arsenal - Tottenham. Dat soort wedstrijden is icing on the cake, maar voetbal doe je omdat je het hartstikke leuk vindt. Daar hoort winnen en verliezen bij. En hoe hoger je speelt, hoe dunner dat lijntje is. Dat is moeilijk, zeker als je jong bent. Als je wat ouder wordt, ga je daarmee beter mee om.’

In zijn eerste jaren met Feyenoord vroeg Van Persie hoe deze krant heette. ‘De volkse krant?’ Later, in Manchester, een paar dagen voor het behalen van de landstitel in 2013, na een subliem ­seizoen als spits, had hij een restaurant geregeld dat op zijn verzoek een middag speciaal geopend was. Hij dweepte met Ferguson, de trainer. Hij was intens ­gelukkig. Velen vonden hem geen echte spits, maar hijzelf wel en hij maakte de ene na de andere prachtgoal, net als in eerdere jaren bij Arsenal.

Hij vertelde graag over zijn jeugd in Kralingen, Rotterdam, over het veldje aan de Taxusstraat ‘bij speeltuin Oudedijk’. Het ging over trainingspakken, liefde voor voetbal en solo’s van Diego Maradona, zijn idool dat hij later ontmoette in Dubai. ‘Ik weet precies wat er gaat gebeuren in solo’s van Maradona, maar ze zijn telkens weer spannend’, zei hij. Hij was de passie. Altijd voetballen. Als kind jongleerde hij naar school, over 2,5 kilometer.

Robben, Sneijder en Van der Vaart waren misschien populairder, Kuijt zeker. Zij gedroegen zich zoals mensen dat graag zien. Van Persie was net een slag anders. Mysterieus. Geprikkeld soms. Hij wilde geen pers tijdens het mislukte EK van 2012. Dat was fout, gaf hij later toe. Hij wilde niet verklappen dat hij van Arsenal naar United ging.

Wat rest is de herinnering. Hij zei ook na die verloren bekerwedstrijd tegen Ajax dat hij zou doorgaan met genieten, hoe moeilijk dat ook voor de buitenwereld was om te geloven. Met derde worden (dat lukte). Met trainen. Met fit blijven, want dat was zeker de laatste jaren altijd moeilijk voor hem.

Maar hij hield van fit worden. Van trainingen, van samenzijn. Hij was graag mentor van jonge spelers. Hij hield van details. ‘Je doet gewoon je best. Dat hoort in topsport.’ Hij zag het voetbal veranderen. Financieel, fysiek. Zelfs qua humor. ‘De humor was vroeger harder. Nu is het niet meer keihard op de man. Toen ik pas doorbrak, werden er keiharde geintjes gemaakt. Verbaal. Dat heette dan voetbalhumor te zijn. Terwijl ik me afvroeg: is dat nu grappig of niet? Als iets grappig is, moet je allebei kunnen lachen. Dat was niet het geval. Het is nu anders. Nu gaat het af en toe via de app, als tussenstationnetje. Het is niet slechter, het is anders.’

Alles is veranderd. Van Persie is gegroeid van een wat opstandige puber tot een evenwichtig, mooi, niet altijd meegaand mens. En hij was goed, ook in zijn laatste seizoen. Zestien goals in de eredivisie. Hij vocht in de Kuip verbeten duels uit met de beste verdediger van Nederland, Matthijs de Ligt. Hij prees De Ligt: ‘Hij is goed. Allround. Fysiek sterk. Hard maar fair. Een beetje als Vidic vroeger bij Manchester United. Er staat hem een mooie toekomst te wachten.’ De Ligt loofde ook hem, dat het moeilijk voetballen was tegen ‘RVP’.

De 6-2

De ene generatie gaat, de andere komt. Van Persie heeft nu tijd voor zoon Shaqueel, die doelpunten maakt in Feyenoord onder 13. In Manchester vertelde hij eens over Carrington, het trainingscomplex in niemandsland buiten de stad, waar hij lunchte met verdediger Rio Ferdinand toen jongens van de jeugdafdeling in vervoering keken naar de sterren. Hij zag zichzelf. ‘Dat was de mooiste tijd, zo rond je tiende jaar. Helemaal geen zorgen. Gewoon een lekker trainingspakje aan. Voetbalschoentjes. Spelen. Buiten op straat. In de zaal. Hele dagen. Moe: kende je niet. Spierpijn: een dagje misschien. Zo vrij zijn in alles. Je had zo veel tijd.’

Ook dit seizoen vulde hij het boek met herinneringen. Op 27 januari: Feyenoord – Ajax 6-2. Het lijkt een eeuw geleden. De volgende dag riep de Nederlandse Sport Pers hem uit tot sportpersoonlijkheid van het jaar. Hij nam de prijs in ontvangst en vertelde dat hij het meest had genoten van de wandeling naar de tunnel, na de eerste helft, toen hij net de 3-2 had gemaakt. Hij keek naar het publiek, dat gek was van geluk.

Altijd was hij geconcentreerd naar de kleedkamer gelopen. Hoofd omlaag vaak. Mentaal afgesloten van de buitenwereld. Nu had hij alles gezien. Bewust. De symbiose tussen publiek en spelers.

Wellicht beleefde hij in de Kuip, op de middag van die 6-2, het ultieme moment van geluk. Want hier, in zijn laatste jaar dat qua prestaties niet zo mooi zou worden als hij had gehoopt, viel alles nog een keer samen. Hij, met zijn grijzende slapen, met zijn moeite om fit te blijven, was de beste geweest, op die legendarische middag in Rotterdam. En hij stond zichzelf toe te genieten.

Op deze middag was hij beter geweest dan al die jongens van Ajax die furore maakten, de maanden daarna vooral, die op weg waren naar miljoenentransfers en bijna naar de finale van de Champions League. Dit was de perfecte dag. De winter voelde prettig aan. De Kuip vibreerde en hij durfde zijn supporters recht in de ogen te kijken. Hij was de beste geweest op de dag die ze in Rotterdam nooit zullen vergeten.

Robin van Persie (35).

2002: debuut bij Feyenoord, winst UEFA Cup

2004: transfer naar Arsenal.

2006: Op de bank in verloren finale Champions League tegen Barcelona.

2010: verloren WK-finale tegen Spanje, in Zuid-Afrika.

2012: voetballer van het jaar in Engeland.

2012: topscorer Premier League met Arsenal.

2012: transfer naar Manchester United.

2013: kampioen Manchester United, top­scorer Premier League.

2014: WK-aanvoerder Oranje, dat als derde eindigt in Brazilië.

2015: transfer naar ­Fenerbahce.

2018: terugkeer naar Feyenoord.

2018: winst bekerfinale tegen AZ, met doelpunt.

2019: uitgeroepen tot sportpersoonlijkheid van het jaar door de Nederlandse Sport Pers.

Van Persie speelde tussen 2005 en 2017 102 interlands, waarin hij 50 keer scoorde. Hij is topschutter aller tijden van het Nederlands elftal. Hij is getrouwd met Bouchra en is vader van Shaqueel en Dina.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.