Profiel Nino Schurter

Nino Schurter, de Federer van het mountainbiken

Sinds de Spelen van Beijing in 2008 regeert de Zwitser Nino Schurter (33) het mountainbiken. Zijn kracht: start, bergop en afdaling. Zijn ambitie: winnen in Tokio in 2020.

Schurter viert in 2018 zijn zevende wereldtitel. Beeld EPA

Negen keer was hij genomineerd voor sportman van het jaar in Zwitserland, negen keer ging hij met lege handen naar huis. Afgelopen december was het wel raak: de keus viel op Nino Schurter, mountainbiker. De net 33 geworden Zwitser is al ­jaren nagenoeg ongenaakbaar in zijn specialisme, maar wie in eigen land ­telkens de concurrentie aan moet met tennisser Roger Federer, moet het nogal eens afleggen.

Nu waren er voldoende zwaar­wegende omstandigheden. Schurter was in eigen land, in Lenzerheide, begin september voor de zevende keer wereldkampioen geworden. Dat waren ook nog eens vier regenboogtruien op rij. Hij straalde op de uitverkiezing van geluk, de gespierde sportman in smoking met een gemillimeterd kapsel op een schedel waar dorre inhammen toch al gestaag terrein winnen.

Een menigte van 24 duizend toeschouwers schreeuwde hem op de ­Alpenflanken naar de overwinning. Het leken wel toejuichingen tijdens een rockconcert, verklaarde een teamgenoot later. Zijn begeleiders konden zich niet verstaanbaar maken. Als hij passeerde, hielden ze maar een bord met informatie omhoog. Mathieu van der Poel eindigde er als derde, op respectabele afstand. De Nederlander klopte de kampioen op de schouder, toen die al met vrouw Nina en dochter Lisa aan het knuffelen was.

Schurter, geboren in een bergdorpje halverwege een vallei in Graubünden, is ook internationaal een grote meneer in zijn sport. Er zijn er die hem als de grootste mountainbiker aller tijden zien. Zelf denkt hij er nog even anders over. Fransman Julien Absalon heeft een iets rijkere erelijst: vijf keer winst op een WK, twee keer olympisch goud – de Zwitser één keer, in Rio de Janeiro – en 33 tegen 30 wereldbekerzeges. Maar zonder het nadrukkelijk uit te spreken, heeft Schurter zijn zinnen gezet op overvleugeling. Hij wil volgend jaar graag winnen op de Spelen in Tokio, net als Van der Poel. Het kan uitdraaien op een confrontatie tussen de routinier en het aanstormend talent.

In 2008 had hij in Beijing zelf de rol van nieuwkomer. Er was wat discussie geweest of de selectie in het sterke team van Zwitserland wel terecht was. De toen 22-jarige antwoordde overtuigend op de scepsis. Hij pakte het brons, nog voor landgenoot en regerend wereldkampioen Christoph Sauser. Een jaar later versloeg hij in Canberra op het WK in een heftig gevecht Julien Absalon, de viervoudig wereldkampioen. Daar voltrok zich volgens sommigen al de troonswissel.

Stabiliteit kenmerkt zijn loopbaan. Vanaf het begin fietst hij bij het team van Scott. Manager, mecanicien, trainer; de entourage wisselt al jarenlang niet van samenstelling. Hij hecht aan gewoonten, zoals 3,5 uur voor de start een kommetje rijst met olijfolie. Het is die toewijding en uiterste zorgvuldigheid die hem zo ver heeft gebracht, gelooft hij. Hij is al jaren topfit. De winter overbrugt hij met urenlange trektochten op langlaufski’s; goed voor de coördinatie en de balans.

Hij krijgt geregeld de vraag of hij wel eens denkt aan stoppen. Dat blijkt niet het geval. Waarom zou hij? In ervaring kent hij zijn gelijke niet. Sinds zijn zege in Rio en het vaderschap is hij meer ontspannen, in de wetenschap dat belangrijkste wapens er nog zijn. Hij klimt superieur, hij daalt superieur, de start is explosief. Alleen de eindsprint, daar is de scherpte wat af. Dat Van der Poel juist daarin een reputatie aan het uitbouwen is, zal hem niet zijn ontgaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden