'Niet normaal zo koud, ik dacht dat ik tussen de engelen fietste'

'Ik dacht even dat ik tussen de engelen fietste.' Michael Boogerd praat weer, na minutenlang op een parkeerplaats in Les Deux Alpes naar adem gehapt te hebben....

Van onze verslaggever

Mark van Driel

LES DEUX ALPES

Maar het gezicht vertoont geen spoor van de grauwe sluier die het gelaat van Jan Ullrich bedekt, als de Duitser langs de nog sprakeloze nationale kampioen snelt. Het jongensgezicht van de verslagen Tourfavoriet is in vijf koude uren verjaard, terwijl het jongensgezicht van de Nederlandse held slechts gehard lijkt door een uitzonderlijke ervaring.

'Het was niet normaal zo koud.'

De verkleumde Boogerd spreekt in staccato-Haags over zijn belevenissen op de Col du Galibier en Les Deux Alpes. De korte zinnetjes struikelen over snelle vragen. Want hij wil graag vertellen over de gruwelijke dag, maar hoeveelste is hij eigenlijk geworden? En waar staat hij in het klassement? En kan iemand van de pers misschien uitleggen waar Ullrich plotseling was?

Boogerd heeft geprobeerd om aan te vallen op de Galibier, zegt hij uiteindelijk, achteraf tot zijn spijt. 'Op dat moment had ik goeie benen. Er zaten nog een paar linke mannen in de groep waar ik vanaf wilde. Maar het was niet erg goochem van me. Ik ken die klim niet. Hij was erg steil. Toen ik hier in mei was om de Galibier te verkennen was hij dicht.'

Vlak voor de top, hij was al teruggepakt, botste een Mapei-auto tegen de 26-jarige Hagenaar. Hij viel en liep schaafwonden op aan enkel en knie. Maar hij kwam gemakkelijk terug. Lachend: 'Gelukkig stond er een hele fijne Nederlandse meneer. Die heeft mij een stukje geduwd.'

De laatste klim heeft de Raborenner zichzelf verbaasd. Nog nooit is hij zo snel een berg opgereden, voor zijn gevoel was het een lange sprint.

Met verwondering in de stem: 'Julich ging ervandoor. Hij bleef maar duwen. Het ene moment ging ik eraf, het volgende kwam ik weer bij. Ik moest mezelf af en toe echt herpakken. Het was soms net of ik hongerklop kreeg.'

De Deux Alpes leken in niets op de berg waarop hij in mei nog op trainde, klinkt het tot slot.

Maar hij heeft gereden voor wat hij waard was. Een plaats gezakt in het klassement? 'Ik heb mijn beste beentje voor gezet. Morgen komt de Col du Madeleine. Die ligt me beter. Dan ga ik het weer proberen. En de ploeg van Pantani mag dan verdedigen.'

De benen trillen nog, de bluf is terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden