Portret Geraint Thomas

Niet de gedroomde, wel de terechte winnaar

Hij begon als superknecht annex schaduwkopman aan de Tour. Zondag werd hij in Parijs als winnaar gehuldigd. En terecht. Geraint Thomas, een 32-jarige liefhebber uit Wales, groot geworden op de baan, fan van de Vlaamse voorjaarsklassiekers, was simpelweg de beste.

Geraint Thomas komt juichend over de streep in de voorlaatste etappe. Beeld AP

Insane’. Geraint Thomas gebruikte het woord keer op keer zaterdagavond, toen duidelijk was geworden dat de eindzege van de Tour de France hem niet meer kon ontgaan. Na twee keer olympisch goud in de achtervolging op de baan, winst in de voorjaarsklassieker E3 Harelbeke volgde nu, op 32-jarige leeftijd, de overwinning in de grootste wielerwedstrijd ter wereld. Inderdaad, krankzinnig.

Huilend deed Thomas na afloop zijn verhaal voor de camera’s. Drie weken lang leefde hij van dag tot dag. Nu was het ‘alsof een muur wegviel’, zei hij na de tijdrit, die hij afsloot met een derde plaats. Eenmaal bijgekomen van alle emoties, kon hij er ook wel om lachen, om zijn tranen. ‘De laatste keer dat zoiets me overkwam, was op mijn bruiloft.’

Met Geraint Thomas kreeg Tourdirecteur Christian Prudhomme aan de ene kant  wat hij wilde (een andere winnaar dan Chris Froome), maar aan de andere kant ook juist niet (weer een renner van Sky op de hoogste trede van het podium in Parijs). De organisatie had het parcours van de 105de editie afgestemd op de Franse publiekslievelingen Romain Bardet en Warren Barguil, maar zij stelden teleur.

Thomas houdt de vlag van Wales omhoog op weg naar Parijs. Beeld EPA

Valpartijen

Waar anderen te maken kregen met valpartijen (Chris Froome, Richie Porte, Vincenzo Nibali), materiaalpech (Tom Dumoulin) of gewoon niet goed genoeg waren (Nairo Quintana, Adam Yates) deed Thomas niets fout, de afgelopen drie weken. Het maakte van hem de verdiende winnaar.

Maar ook de gedroomde? Echt charismatisch kun je de man uit Wales niet noemen. De aandacht die gepaard gaat met een gele trui, onderging hij lijdzaam. Interviews leken een beproeving. Tijdens persconferenties schoof hij na een antwoord doorgaans zijn microfoon van zich af, alsof hij daarmee wilde uitdrukken dat het wat hem betreft wel weer welletjes was.

Hij voelt zich niet geroepen om het besmette blazoen van Sky op te poetsen. De salbutamolaffaire van Froome, die zijn kopman bijna de Tour kostte, had hij slechts van een afstand gevolgd. ‘Ik was in Australië en Amerika toen het speelde. Bovendien lees ik geen kranten. Als ik al het nieuws lees, is het over rugby.’

Over de twijfels die er rond Team Sky leven en het gebrek aan transparantie van de ploeg: ‘Haters zullen er altijd zijn, maar wij hoeven niets te bewijzen. We weten zelf hoe hard we trainen en hoe goed onze ploeg is. Niet alleen dankzij de benen, maar ook dankzij ons hoofd hebben we gewonnen. Nooit zijn we in deze Tour in paniek geraakt.’

Thomas fietst uit na de dertiende etappe. Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Zware etappes

Net zoals in voorgaande edities domineerde Sky van het begin tot het eind. Tot laat in de finale van zware etappes kon Thomas rekenen op de steun van ploeggenoten als Egan Bernal, het klimtalent uit Colombia, oud-wereldkampioen Michal Kwiatkowski en Wout Poels, voormalig winnaar van Luik-Bastenaken-Luik. Is die heerschappij een probleem voor het wielrennen? Met een knipoog: ‘Ik ben er eigenlijk wel blij mee, met dat probleem.’

Thomas is de eerste Tour de France-winnaar uit Wales. Hij groeide op in Cardiff en zat er op dezelfde school als voetballer Gareth Bale. De liefde voor de fiets begon op de baan. Hij rijdt vanaf 2010 voor Sky. Hij houdt vooral van de Vlaamse voorjaarsklassiekers, wedstrijden waarbij je ‘de bierlucht in de adem van de toeschouwers kunt ruiken’. Maar Thomas is van meer markten thuis. Met zijn zeges in Parijs-Nice (2016) en dit jaar het Critérium du Dauphiné bewees hij ook als ronderenner uit de voeten te kunnen. Hij is een allrounder.

Aanvankelijk startte hij in deze Tour als schaduwkopman. Maar nadat Chris Froome al in de eerste etappe was gevallen, bouwde hij gestaag aan een voorsprong ten opzichte van zijn ploeggenoot. Toen hij de tweede Alpenetappe op zijn naam had geschreven, begon Thomas te geloven in een Tourzege. Langzaam verschoven de panelen in de ploeg. Luidde eerst nog het politiek correcte antwoord dat er maar één leider was, al snel werd duidelijk dat de superknecht zijn kopman ging overvleugelen.

Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Verlossende mededeling

In de finale van de etappe naar Col de Portet klonk de verlossende mededeling in het oortje van Thomas. Het was Chris Froome. ‘Ik heb niet de beste benen. Jij wel?’ Vanaf dat moment was de nieuwe hiërarchie bekrachtigd. ‘Ik wist dat ik de beste was’, zei Thomas. ‘Ik wist alleen niet of ik dat drie weken zou kunnen volhouden.’

Problemen met Froome over de machtswisseling heeft hij nooit gehad, zei hij, hoe graag de media ook wilden geloven dat het anders was. ‘We rijden al zo lang met elkaar, we zijn vrienden. Ik zie het alleen maar als een eer dat zo’n grote renner mij heeft willen helpen om de Tour te winnen.’

Hoe zijn toekomst eruit ziet, is onduidelijk. Volgens Britse media ligt er een miljoenencontract voor hem klaar bij Sky. Zijn huidige verbintenis loopt tot 2019. Het is volgens hem geen uitgemaakte zaak dat hij blijft. 

Zijn Tourzege, als derde Brit, zal naar meer smaken en met 32 jaar is hij te oud om nog langer in de schaduw van Froome te opereren. ‘We zullen zien wat de toekomt brengt. Ik ga nu eerst van mijn zege genieten.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.