interview

Net op tijd herstelde sterhockeyster Welten is in Tokio maar in één ding geïnteresseerd: goud

Als 17-jarige werd Lidewij Welten in 2008 voor de Spelen van Beijing geselecteerd. Nu is ze als veteraan naar Tokio vertrokken met maar één doel: goud.

Lidewij Welten:  de Spelen staan niet in het teken van de revanche op de na shoot-outs verloren finale van 2016 tegen de Britten. Beeld Getty
Lidewij Welten: de Spelen staan niet in het teken van de revanche op de na shoot-outs verloren finale van 2016 tegen de Britten.Beeld Getty

Er was een ‘klein wondertje’ voor nodig, maar ze heeft het gehaald. Lidewij Welten, sterspeelster van de hockeykampioen Den Bosch en van het nationale elftal, is juist op tijd hersteld van een ernstige blessure aan ‘een hoge hamstringpees’. Zondag is ze naar Japan gereisd in een andere rol dan die van de reserve die mag hopen dat zij inzetbaar is.

Na de ongelukkige blessure, opgelopen in de kampioenswedstrijd tegen Amsterdam in mei, had Welten (30) tien weken om te herstellen. ‘Het is boven verwachting gegaan’, zei ze vorige week in Amstelveen, toen vijftien dagen voor op schema. ‘Ik hockey al weer en deed deze week alles weer met het team mee. Volledige trainingen. Ik had er vooraf voor getekend.’

Welten, in 2015 uitgeroepen tot beste hockeyster ter wereld, had de tegenslag snel verwerkt. ‘Het was pech. Net de verkeerde tik gekregen toen ik voor iemand langs ging. Mijn voorste been schoot door. Ik overstrekte het linkerbeen. Ik zal na de Spelen nog wel eens in detail terugkijken, maar nu niet. Het is links, niet de hamstring, maar de pees erboven. De zitknobbel zit erboven.

‘Als ik voorover was gevallen, was er misschien niks aan de hand geweest. Misschien probeerde ik te veel te blijven staan. Dat is ook mijn spel: dribbelen en wenden. Ik ben niet iemand die snel naar de grond gaat. In die zin ben ik een sterke speelster. Als je steeds gaat liggen, kom je weinig vooruit.

‘Ja, het is zuur geweest. Toen ik daar lag, ik was nog naar de dug-out gelopen en ging daarna horizontaal, zaten er even heel veel scheldwoorden in mijn hoofd. Die ik niet mag zeggen. Maar tegelijkertijd begon ik te tellen. Tien weken heb ik, Lied. Ik schiet heel snel in oplossingen. De tijd om bij de pakken te gaan neerzitten, had ik niet.’

Vrolijke meid

‘Ik dacht: laten we maar gewoon beginnen. Emoties zijn voor later. Tuurlijk heb ik in het begin gehuild en me even afgesloten van iedereen. Ik ben een redelijk optimistische persoon, een vrolijke meid. Ik had eerder al eens zo’n blessure gehad en de verwachte hersteltijd van vier tot zes maanden toen ruim geklopt. Daarom, emoties parkeren, focus, door.’

De Europese titelstrijd in het vertrouwde Wagener in Amstelveen van begin juni was meteen geschrapt. Nederland moest zonder haar de Europese titel zien te prolongeren. Dat lukte. Het was voor Welten dagelijks naar de fysio gaan in Almere.

‘De wedstrijden van het EK heb ik thuis gekeken. Elke keer naar Amsterdam rijden en op een klapstoel zitten zijn niet bevorderlijk voor het herstel van de pees. Uiteindelijk heb ik de finale wel in het stadion gekeken en daarna even met de meiden het toernooi afgesloten.

‘Weet je, het is heel zuur een toernooi te missen, maar als je een hoger doel hebt op korte termijn, dan kun je dat een plaats geven. Het zou veel meer pijn hebben gedaan als het EK het enige eindtoernooi van het jaar was geweest. Maar nu, met de Spelen op de kalender, ligt dat anders.’

Met gedragen stem: ‘Het zijn de O-lym-pi-sche Spe-len. Dat olympische doel is zo heilig en zo groots voor mij. Dat maakte het veel makkelijker dat gemiste EK te verwerken.’

Als 17-jarige werd Lidewij Welten, spring in het veld van Den Bosch, in 2008 voor de Spelen van Peking geselecteerd. ‘Coach Marc Lammers had van het gemiste goud van 2004 harde lessen geleerd. Hij wilde in zijn selectie een paar jonkies voor de goede mix. Dat waren Eva de Goede en ik.

Met chips op de bank

‘Ik werd nog net 18 voor vertrek naar China, maar ik was een speelster die even tevoren nog met chips op de bank naar het Nederlands elftal had gekeken en mijn ouders had gevraagd of ik mocht opblijven om het einde van de wedstrijd te zien. Alles in Peking was voor mij leuk, druk ken je niet. Nu zijn Eva en ik met Caia van Maasakker de ouderen. Ik word 16 juli 31. Eva is al 32.’

Welten en De Goede worden de eerste Nederlandse hockeysters die vier olympische optredens achter de naam krijgen. Slechts Oranje-mannen slaagden daar tot nu toe in: Jacques Brinkman, Guus Vogels en Jeroen Delmee. Teun de Nooijer staat daar nog een trede boven met vijf olympische beurten.

Een ding wil Welten benadrukken: de Spelen staan niet in het teken van de revanche op de na shoot-outs verloren finale van 2016 tegen de Britten. Na 3-3 werd het 0-2. Bos, Hoog, Leurink en Van Geffen misten. ‘Ik stond als vijfde klaar, het was niet meer nodig. Helaas.’ Maar revanchegevoelens, nou nee. ‘Die tellen niet in de sport.’

Het is vijf jaar na Rio, de finale op Deodoro, ‘maar het voelt als een eeuw. Een deel van deze ploeg heeft dat niet meegemaakt, een deel wel. Het voelt als pijn. We gingen niet naar Brazilië voor zilver. We stoppen het niet weg, maar we praten er niet vaak over.

‘Het belangrijkste komt er nu aan. Dit willen we winnen. Heel leuk dat we de afgelopen jaren veel prijzen hebben gewonnen, dat we wereldkampioen zijn, maar er is er maar één die telt.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden