Reportage Tour de France

Negende etappe: loze tocht door Noord-Frans schimmenrijk

Welke emotie is er aan het eind van de zondagmiddag af te lezen op het met dikke stoflagen bedekte gelaat van Tom Dumoulin? Weet hij het zelf al?

Tom Dumoulin in actie tijdens de negende etappe van de Tour de France Beeld BELGA

Hij staat met de handen in de zij diep in gedachten verzonken onder de luifel van de bus en staart in de verte. Hij wacht op een monteur die zijn fiets in de klem plaatst, zodat hij zo meteen de verschrikkingen van de met kasseien geplaveide Tour-etappe naar Roubaix uit lijf en leden kan trappen.

Dan volgt de opheldering: de teleurstelling overheerst. Hij had gehoopt wat tijd te kunnen terugpakken op concurrenten als Chris Froome, Mikel Landa en Vincenzo Nibali. Het had gekund. ‘Van de klassementsrenners was ik vandaag een van de sterksten, zo niet de sterkste.’ Maar pogingen tot aanvallen, smoren in een warme noordenwind, kopmannen en bijbehorende ploeggenoten die vooral elkaar in de gaten houden en de opwolkende kleipoeder van het gortdroge Noord-Franse land.

De Hel van het Noorden ontpopt zich deze dag ook in een gekortwiekte versie van 156 kilometer in bijna tropische omstandigheden tot een wrede en botbrekende tocht. Het stof beneemt de renners soms het zicht, terwijl overal de scherpe kanten van de keien de kop opsteken en de leegte gaapt tussen de stenen. Aanhoudend trekken sidderingen door de gelederen van de volgers in de karavaan als er weer renners tegen de vlakte gaan: Froome, Michael Kwiatkowski, Landa, Niki Terpstra, Dylan Groenewegen, Bauke Mollema; de opsomming is verre van volledig.

Maar als het stof is neergedaald, blijkt dat de verwachte opschudding van het algemeen klassement is uitgebleven, al zijn er slachtoffers te noteren. De belangrijkste is Richie Porte, die al na 10 kilometer ten val komt. Het is voor het tweede achtereenvolgende jaar dat hij de Tour na een tuimeling moet verlaten. Romain Bardet – na een lange reeks lekke banden - en Landa boeken enkele seconden tijdverlies, Rigoberto Urán raakt bijna anderhalve minuut achterop.

Maar nagenoeg alle favorieten zitten in een groep die 27 seconden na winnaar John Degenkolb finisht – eindelijk een zege van formaat voor de Duitser, die in 2015 nog Parijs-Roubaix in de ware uitgestrektheid won. Ook Bauke Mollema en Steven Kruijswijk handhaven zich: ze flankeren in de rangschikking nu Dumoulin, op de 14de, 15de en 16de plaats.

Het is de kopman van Sunweb die van de Nederlanders zich het meest laat zien, voorin in het peloton, te midden van erkende kasseienvreters als Peter Sagan en Greg Van Avermaet. Op één strook trekt hij vol door. ‘Ik ben hier gestart om het verschil te maken, dan moet je wat proberen. Toen vielen er gaten achter, dat was wel mooi om te zien.’ Maar volop genoten heeft hij niet. ‘De eerste vijftig kilometer waren verschrikkelijk, één lange massasprint. Zo hectisch en chaotisch heb ik het nog nooit meegemaakt, ik haatte het echt. Maar daarna kon ik gewoon een goede koers rijden.’ Eén keer is een oponthoud door een valpartij voor hem, maar een inspanning is genoeg om weer aan te sluiten.

Bauke Mollema en Steven Kruijswijk hebben het lastiger. De Groninger spoelt eerst het vuil af in de douche, voordat hij wat houterig de bus verlaat. Op de rug zitten bloeduitstortingen; het resultaat van een val. Hij kan een voor hem gevallen renner niet meer ontwijken en gaat zelf ook tegen de vlakte. Daarop volgen enkele fietswissels. Hij kan niet meer schakelen en remmen. Hij stapt over op de fiets van ploeggenoot Koen de Kort, maar verruilt die later voor die van Michael Gogl. Dat frame scheelt in afstelling maar enkele millimeters met het kader van zijn fiets.

Mollema staat er uiteindelijk goedgeluimd bij: hij is heelhuids de kasseien over gekomen en de ploeg heeft de ritzege binnen. Ook hij had meer verschillen verwacht. ‘Maar iedere ploeg reed vooral voor de bescherming van de klassementsrenner. Zo kon iedereen terugkomen.’

Even verderop toont Kruijswijk, fietsend op de rollers met de groezelige vegen nog op het gezicht, zich verrast over de omvang van de groep waarin hij over de streep kwam. ‘Die was eigenlijk vrij klein. Maar er zaten heel veel klassementsrenners bij. Dat bewijst dat die toch wat extra’s kunnen leveren.’ Dat hij er ook tussen zat, verbaast hem niet. ‘Ik heb nooit schrik van de kasseien. Ik weet dat ik dit aankan.’ Maar een aanval zit er na een lekke band, en een daarop volgende jacht om weer terug te keren, niet meer in. ‘Ik was blij dat ik erbij zat.’

Uiteindelijk zijn het toch de specialisten die in de slotfase het heft in handen nemen. Greg van Avermaet, ook al een oud-winnaar in Roubaix, in zijn gele trui, Yves Lampaert in het shirt van de Belgisch kampioen en Degenkolb laten de kluit met kanshebbers voor de eindzege achter zich, waarna de Duitser de eindsprint wint die hij zelf inzet. De kopmannen plaatsen de handen op het stuur en berusten. Goddank, de tocht door het schimmenrijk van het vlakke land is weldra niet meer dan een rimpel in de geschiedenis van deze 105de Tour de France.

Dumoulin: ‘Na de eerste drie dagen in de bergen gaan we echt weten wie er goed en niet goed is. Dat hebben we vandaag aan niemand kun aflezen.’ 

Voor de liefhebber én de leek: alles wat u over de Tour moet weten

Welke etappe wordt wanneer gereden? Hoe zijn de ploegen samengesteld?Alle informatie over de Tour de France van 2018 vindt u hier bij elkaar.

Weet u helemaal niets van wielrennen, maar wilt u toch weten waar het nou toch steeds over gaat? De antwoorden op alle vragen die u nooit durfde te stellen vindt u hier.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.