Nederlandse handbalsters pakken brons na bizarre wedstrijd tegen Zweden

Negen tegengoals op rij kreeg het Nederlands vrouwenhandbalteam te verwerken. Weg was de ruime voorsprong. Daarna volgde een zinderende climax. 'Dat is handbal.'

Felle gevechten om de bal tussen Nycke Groot en Anna Lagerquist. Beeld Srdjan Suki

Handbal toonde zich zondagmiddag in een kolkende Hamburgse arena in al zijn opwindende gedaanten. Aanhangers van twee landen, in het geel van Zweden en het oranje van Nederland, stonden in de slotfase op de banken. Het wedstrijdverloop van de troostfinale, om het WK-brons, was bizar.

De Zweden hadden eerst de moed opgegeven, toen het verschil bij Nederland-Zweden vier minuten na de rust tot zeven treffers (16-9) was opgelopen. Lois Abbingh was, toen met zeven goals achter de naam, de gevierde dame. Vervolgens werden de Nederlandse fans langzaamaan desperaat, omdat hun favorieten gingen temporiseren en die strategie volkomen verkeerd uitpakte.

Doelpunt na doelpunt, goal voor goal, kwam Zweden terug. Doelvrouw Tess Wester, keeper die een matig toernooi speelde, was de eerste helft de lang verwachte rots in de branding, maar na de pauze zoefden de ballen haar links en rechts om de oren. Haar fraaie score van voor de rust, zes saves uit veertien Zweedse doelpogingen, goed voor 43 procent, een topcijfer in de statistieken, verbrokkelde.

Het Nederlands vrouwenhandbalteam wint van Zweden tijdens de troostfinale van het WK handbal in Duitsland Beeld anp

Climax

Bij 16-18, na negen goals op rij van Zweden en achttien doelpuntloze minuten namens Nederland, geloofde weinige Nederlanders op de tribune er nog in. De klok stond op 52 (van de 60) speelminuten. De twijfelaars hadden beter kunnen weten. Handbal is een sport die zich kenmerkt door een climax. Die zou nog komen.

Wester zelf was volkomen overtuigd dat de zaak nog zou omkeren. 'Wij zijn een vechtploeg. Dat schept vertrouwen. Van: we kunnen dit nog rechtzetten.'

Lois Abbingh werpt de bal richting het Zweedse doel Beeld anp

Ommekeer

De ommekeer kwam door een vrouw die er nog altijd als het jonge meisje uit Bunschoten uitziet: de 24-jarige hoekspecialist Angela Malestein. 'Ans', zoals ze wordt genoemd, schoot de 17-18 tegen de touwen. Het was zo'n goal met verlossende waarde. Nederland begon weer iets op de ploeg van voor de pauze te lijken.

Het had op dat moment al een heel grote tegenslag moeten overwinnen. Yvette Broch moest na haar derde tijdstraf (2 minuten) definitief naar de kant. De Russische scheidsrechters Alpaidze en Berezkina, vorig jaar in de EK-finale te Göteborg ook al niet even goedgezind voor het Nederlandse gezelschap, toonden de Westlandse de rode kaart. Ze moest op de tribune, nagelbijtend, toezien hoe de wedstrijd zou gaan aflopen.

Het liep goed af. Abbingh maakte gelijk, Smeets deed een nieuwe achterstand teniet, evenals Polman die eindelijk via de grond schoot en daarmee de 20-20 op het bord bracht. Vervolgens was in het tumult de Zweedse verdediging Malestein uit het oog verloren. Zij kon Nederland voor het eerst na elf bizarre minuten op voorsprong (21-20) brengen.

Lois Abbingh en Louise Sand strijden om de bal. Beeld Srdjan Suki

Vechtlust

'Ik heb wel eens in Leipzig met mijn club Bietighheim acht doelpunten achter gestaan bij de rust. En toen maakten we dat in de tweede helft ook goed. Dat is handbal. En dit was onze vechtlust', sprak ze over de comeback van een ogenschijnlijk aangeslagen ploeg die in de touwen hing maar daarna terugsloeg op een manier die een bokskampioen maar wat graag tot de zijne of hare zou willen maken.

In zulke fases gaat het ook om fracties van geluk. Olivia Mellegard kwam vrij op de hoek, passeerde met haar schot keeper Wester en zag de bal via de binnenkant paal weer naar buiten caramboleren. Polman wreef de pijn er extra in, door 22-20 te maken. De 23-20 was haast bizar. In de Zweedse verdediging moest de doelvrouw, de stevige Filippa Idehn, haar plek onder de lat weer innemen. Haar sprint van de bank - voortdurend wordt in het tegenwoordige tophandbal de keeper vervangen door een extra veldspeler - mislukte. Polman dook met succes naar de bal en gooide in de voorlaatste minuut de wedstrijd in het slot.

Angela Malestein mocht nog een feesttreffer voor 24-20 (einduitslag 24-21) maken, haar vierde van de middag, haar 24ste goal van het WK. Ze schoot deze troostfinale 66,6 procent. Het is haar eigenlijk te weinig. 'Een hoekspeler van wereldniveau haalt 70 procent als schotpercentage', is de taak die zij zichzelf heeft opgelegd.

Tenslotte wordt Hanna Blomstrand gemangeld door Yvette Broch (links) en Lois Abbing Beeld Srdjan Suki

Zelfkritiek

Ze kan veel zelfkritiek produceren, maar zondag, na het binnentrekken van een stevige bronzen medaille, wilde ze het daar niet over hebben. 'We hebben brons, dat is het enige dat telt. Maakt niet uit hoe we dat hebben gedaan', was haar resultaatgerichte opvatting.

Dat Nederland in de wedstrijd van zestig minuten de wisselvalligheid toonde, waarmee de ploeg het hele WK-toernooi te kampen had gehad, het kon Malestein als woordvoerder van de handbalploeg niet boeien. 'Vind maar eens een team dat zo kan vechten, dat zo kan terugknokken', sprak zij voordat zij naar de kleedkamer huppelde om ongetwijfeld een fles te ontkurken. Want naast handballen kan Malestein, als het kan en mag, feestvieren als geen ander. Het brons van 2017 was dat zeker waard.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden