Nederlands elftal duldt geen enkel Belgisch kunstje

Het Nederlands elftal heeft zaterdagavond zijn aloude rivaal België ontluisterd (0-3), ontmaskerd en onthoofd. De Rode Duivels raakten het hoofd kwijt door twee snelle tegentreffers, een progressief vlaggende Italiaanse grensrechter en het trekharmonica-spel van Hiddinks nieuwe collectief....

Van onze verslaggever

John Volkers

BRUSSEL

De ploeg van bondscoach Van Moer werd in het ongezellige Boudewijn-stadion ontmaskerd als tactisch doorwrocht team, als Angstgegner voor gereputeerde tegenstanders en als counterploeg. De Belgen kunnen al sinds mensenheugenis het spel zelf niet maken, maar gokten altijd op de rappe overschakeling van verdediging naar aanval.

Ook dat kunstje konden ze tegen de alerte Nederlanders niet vertonen. Zoals ze niet in staat waren naar zwaar fysiek verweer te grijpen, in internationaal voetbal nog vaak een succesvol wapen. De rode kaart voor Renier, bij een ingreep op de doorgebroken Ronald de Boer, was niet eens ontluisterend. Het leek meer op onhandigheid dan op doortrapte professionaliteit.

De ontluistering kwam vooral door het gemak waarmee de Nederlanders hun zuiderburen alle hoeken van het veld lieten zien en door de score die in een serieuze derby (WK of EK) op Belgische bodem nog niet werd vertoond. De 0-3 had ook 0-7 kunnen zijn, wanneer Nederland het karwei met grotere accuratesse had afgemaakt en bij de vele kansen -tien flinke na rust- meer medewerking had gehad van de wit uitgeslagen graspollen.

Die waren in het licht vriezende weer weerbarstiger dan de Belgische opponenten. Het veld was niet gerold na de twee natweer-trainingen van vrijdag en het resultaat was een mat die voor de bonkige Belgen, lopers met de bal, onbespeelbaar was en van de technisch hoger geschoolde Nederlanders alle concentratie vergde.

Hiddink: 'We hadden deze wedstrijd eerder moeten beslissen. Op dit veld konden we bij 2-0 voor altijd nog een tegengoal incasseren, met alle gevolgen vandien. Maar de laatste pass en het scoren waren nu te moeilijk op deze grasmat.'

Het faillissement van de conservatieve Belgische aanpak viel vroeg in de wedstrijd toen het veld er nog iets beter bij lag. Het kwam tamelijk onverwacht na een redelijke start van de Belgen, met een counterkans voor spits Oliveira, en een wat fletse opening van Nederland waarin Spielmacher Ronald de Boer het meest opviel door iets dat hem zelden overkomt: balverlies.

In de 24ste minuut was het evenwel België dat op het matig bezette middenveld het speeltuig verloor. De vaste opbouwers Jonk en Frank de Boer werden vastgezet door storende Belgen, maar de stoere stopper Stam -als enige getooid met korte mouwen- gooide de bal over de hele. Bergkamp leek buitenspel te staan, maar hij kreeg permissie van de Italiaanse grensrechter de diepte te kiezen.

'Het was mijn eerste kans. Ik aarzelde niet. Op zo'n veld kun je moeilijk de doelman omspelen.' Zo verklaarde Bergkamp nadien de orthodoxe knal met links waarmee hij doelman De Wilde door de benen versloeg (0-1) en zijn 29ste Oranje-goal liet noteren.

België, gefixeerd op de eigen nul, was direct het hoofd kwijt en grossierde in beginnersfouten. Vrije verdediger Van Meir dook steeds tussen zijn eigen mensen op. De vijfmans lijn achterin had meestal slechts één Nederlander (Bergkamp) in het vizier. Ronald de Boer liet zich steeds zakken naar het middenveld waar Oranje al een numerieke meerderheid kende.

Op de flanken vertoonde zich geen Belg om de aandringende backs Numan en Reiziger af te stoppen. De Nederlanders veranderden in hun harmonica-model het speelveld steeds van kort in lang, van breed naar diep. De filosofie van Hiddink, komende mensen zijn lastiger af te stoppen dan daar al staande aanvallers, kwam volledig uit.

De tweede goal, vijf minuten na de eerste, viel uit zo'n bewegingspatroon. Seedorf zocht sluw de linkerkant op, Cocu had Deflandre meegelokt en Van Meir moest bijspringen. De stijve hark uit Lier werd 'gepoort' door Seedorf die daarna uit een onmogelijke hoek de kruising vond. De 0-2 was al de zesde interlandgoal van de pas 20-jarige.

Na rust was het snel bekeken met het Belgische weerwoord. Gadegeslagen door koning Albert restte Renier na zes minuten een weinig vorstelijke aftocht. Hij duwde de doorgebroken De Boer tegen de grond en scheidsrechter Pairetto had geen mededogen. De verwijdering had echter niet het dramatische effect als in 1985 toen Vercauteren in Brussel Kieft op de tenen ging staan en de blonde spits van een andere Italiaan, D'Elia, kon inrukken.

Als zo vaak deden tien Belgen het beter dan elf, maar het voorkwam niet de ene na de Nederlandse kans zich voordeed. De echte druk was echter van de ketel. Bergkamp en Ronald de Boer waren niet op hun scherpst in de afwerking. Seedorf en later invaller Kluivert werden niet gevonden. Bergkamp richtte twee keer te hoog.

In de slotfase werd de marge toch nog naar meer verantwoorde proporties getild. Jonk deed met een schitterende dieptepass - buitenkant rechtervoet- Overmars ontsnappen en die ging na een duwtje van Albert vlot tegen het gras. Jonk kreeg van de elf-meterstip het doelpunt (0-3) dat hij verdiende.

Hij had met Bergkamp, Winter en de Boertjes nog iets goed te maken van Orlando. Daar, op die vroege halte van het vorige WK, haalde Nederland zichzelf onderuit door met drie man zwak te verdedigen. Het nieuwe kwartet dat nu achterin heerste, bood het Nederlands elftal de zekerheid die België wel heel snel ontmoedigde.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden