reportagemonobob

Nederlands eerste olympische monobobber? Karlien Sleper heeft er veel voor over

In de conservatieve bobsleewereld wordt het een flutonderdeel genoemd, maar in 2022 is de monobob een olympische discipline. Met moeite financiert Karlien Sleper de trainingen die ze in haar eentje afwerkt, maar de Spelen in Beijing zijn ‘haalbaar’.

Karlien Sleeper traint in een hal van de Zoetermeerse atletiekvereniging Ilion. Beeld Jiri Büller

Ze is enig kind, gewend om zelf verantwoordelijk te zijn. Misschien, zegt Karlien Sleper (26), is ze daarom wel zo geschikt voor de monobob, een nieuwe discipline in het bobsleeën die in 2022 olympisch is. Alleen in de bob voelt ze zich vrijer. ‘Ik hoef geen rekening te houden met iemand achter me’, zegt ze in de kantine van de Zoetermeerse atletiekvereniging Ilion. ‘Crash ik, dan heb ik daar alleen mezelf mee.’

Vorig seizoen kwam de monobob op haar pad. Het is een speciaal onderdeel voor vrouwen dat op de olympische agenda belandde toen bleek dat er te weinig animo bij vrouwenteams was voor de viermansbob. Het IOC streeft naar meer gelijkheid tussen mannen en vrouwen. Wereldwijd zijn er inmiddels zo’n 45 monobobbers. Ze vormen een eilandje binnen de bobsleesport, want echt serieus wordt de discipline nog niet genomen door de gevestigde orde. Een EK of WK is er nog niet, alleen zogeheten ‘women monobob events’.

Conservatisme domineert het bobsleeën, zegt Sleper. Collega-bobbers, zelfs bondscoaches, vinden de monobob ‘een flutonderdeel’ en steken dat oordeel niet onder stoelen of banken. ‘‘Zonde van het ijs’ en ‘vrouw aan het stuur, bloed aan de muur’, dat werk’, zegt Sleper. ‘Gelukkig heb ik met Elfje Willemsen een vrouwelijke coach. Ze is ook bobsleeër geweest en heeft de weg een beetje voor mij gebaand.’

Wil Sleper de Spelen halen, dan moet ze behoren tot de beste zes landen die geen tweemansbob sturen. Beeld Jiri Büller

Toch frustreert het haar, dat dedain. Juist omdat de monobob het eerlijkste onderdeel in het bobsleeën is. Waar de tweemans- en viermansbob vanwege het grote belang van snel en licht materiaal vaak worden gezien als de Formule 1 onder de wintersporten, beschikken de monobobbers over exact dezelfde sleeën; ze worden per wedstrijd door de organisatie beschikbaar gesteld. Zelfs het schuurpapier voor de ijzers is gelijk. Geld speelt geen rol. Sleper: ‘Voor een klein, niet-wintersportland als Nederland is dat een enorm voordeel.’

Wil Sleper de Spelen halen, dan moet ze behoren tot de beste zes landen die geen tweemansbob sturen. ‘Dat is haalbaar.’ Ze won al een wedstrijd in La Plagne, Frankrijk. Volgend jaar is de eerste testwedstrijd op de olympische baan in Beijing. Dit seizoen zijn haar belangrijkste wedstrijden in Salt Lake City, half februari, en Lake Placid, begin april.

Wortels in de atletiek

Sleper heeft, net als veel bobbers, wortels in de atletiek. Vader Ruud was marathonloper, moeder Cobi Körmeling vertegenwoordigde Nederland op EK’s en WK’s als sprinter. Zelf blonk ze uit in speerwerpen, tot ze op een dag werd gevraagd mee te doen aan een testdag voor bobsleeërs. ‘Voordat ik het wist kreeg ik een kledingpakket in mijn handen gedrukt.’

Haar eerste afdaling, in het Duitse Winterberg, was verschrikkelijk. ‘Voor de eerste bocht was ik al misselijk. Het was alsof ik in een kliko de trap af werd geduwd.’ Maar na een paar keer was ze verliefd. ‘Kracht, explosiviteit; in het bobsleeën zit alles wat ik zo mooi vind aan sport.’

Ze heeft er deze donderdag net een training op zitten. Uitgebreide warming-up, krachttraining en daarna vier starts met een karretje met gewichten dat een eenmansbob moet voorstellen. De eerste keer in een echte monobob, in het Oostenrijkse Igls, was een overweldigende ervaring. Ze was ineens remmer en piloot ineen en moest 170 kilo zelf op gang duwen.

Eenzaam bestaan

Tegelijk is het ook een eenzaam bestaan. Trainingen werkt ze alleen af. ‘Als ik vreemde mensen vertel welke sport ik beoefen, kijken ze me vaak meewarig aan. Ze hebben geen idee wat er allemaal bij komt kijken.’

Een dag per week werkt ze als psychomotorisch therapeut met kinderen met gedragsproblemen. Nu in Katwijk, voorheen op de dagbesteding van zorginstelling ’s Heeren Loo. ‘Dat ging er soms best heftig aan toe’, zegt ze. ‘Er was veel agressie.’

Aan de ene kant dat heftige werk, aan de andere kant de eenzaamheid van de topsport. ‘Mijn wereldbeeld raakte vertroebeld.’ Op aanraden van haar sportpsycholoog werkt ze nu een avond per week in de bediening van een pizzeria. ‘Dan kom ik een beetje onder de mensen.’

Cannabisolie

Een seizoen monobobben kost ongeveer 15.000 euro. Afgelopen zomer was het maar de vraag of ze genoeg geld bij elkaar kon krijgen, want de sport wordt niet ondersteund door NOCNSF. Nog één keer wilden haar ouders haar financieel bijstaan. Toen kwam ze via een kennis van de atletiekvereniging in contact met Cibdol, een Zwitsers bedrijf dat cannabisolie verkoopt.

Cannabisolie? Sleper lacht: ‘Ik moest zelf ook eerst kijken of dat niet op de dopinglijst stond.’ Dat was niet zo. Het bedrijf wil voet aan de grond krijgen in de topsport. Inmiddels gebruikt ze het zelf ook. ‘Ik slaap er beter van en het helpt in het herstel na trainingen.’

Een olympische droom lonkt, maar Sleper durft zich nog niet rijk te rekenen. ‘Ik ben een controlfreak, zou het liefst nu zekerheid hebben. Maar ik heb ook geleerd om los te laten. De Spelen zijn een stip aan de horizon, maar ik moet niet vergeten hoe mooi de weg ernaartoe al is.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden