Wedstrijdverslag

Nederland - Schotland: een droefenis wekkende vertoning

In een tot droefenis stemmende wedstrijd van intense saaiheid dienden Nederland en Schotland een voorproefje op van wat op het EK een rijke maaltijd moet zijn. Het was nog een smakeloos prutje, waarbij het de vraag is welke ingrediënten bondscoach Frank de Boer weet toe te voegen.

Memphis Depay slalomt door de Schotse defensie, David Turnbull jaagt op hem.
 Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant
Memphis Depay slalomt door de Schotse defensie, David Turnbull jaagt op hem.Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Spel zonder elegantie. Weinig vaardig. Lomp soms. Wanstaltig zelfs. Gelukkig was het stadion in Loulé, in de Algarve, vrijwel leeg woensdag, want het viel bepaald niet mee om Nederland - Schotland (2-2) te aanschouwen, om de verleiding tot een wandeling in de glooiende omgeving te onderdrukken. Qua esthetiek was de wedstrijd een gedrocht, waarbij het de vraag is in hoeverre trainers en spelers zich in het huidige tijdperk nog druk maken om schoonheid. Resultaat is het elixer van trainersgeluk.

Schotland, bij het aanstaande EK voor het eerst sinds 1998 actief op een eindtoernooi, miste nota bene zeven spelers; eentje vanwege corona, zes anderen omdat ze bij hem in de buurt waren geweest. Toch was de ploeg gelijkwaardig in het duel waarin zo veel fout ging dat het een parodie leek op profvoetbal. En dan leken de Schotten even nog te winnen ook, door een treffer van Nisbet, die ondanks al die verdedigers volledig vrij was na een voorzet van Robertson.

Oranje hulde zich in de jas van 5-3-2, een vooralsnog slecht passend tenue met rafels en gaten. Nou ja, het was op papier 3-5-2, want de backs Denzel Dumfries en Owen Wijndal waren vooral aanvallend actief. Alleen, zij dienden tot voorzetten te komen, tot acties aan de zijkant. Gewone backs als zij zijn, zeker in het geval Dumfries, zijn gemiddeld gesproken geen artiesten. Ze legden de bal vaak zielloos breed of terug, zoals tal van collega’s.

Verleggen van problemen

Initiatief was schaars. De wedstrijd was een oneindige oefening in het verleggen van problemen en verantwoordelijkheden. Neem die arme Wout Weghorst, in de aanval de kompaan van Memphis Depay. Stond hij eindelijk in de basisploeg voor zijn vijfde interland, deed hij zo zijn best, rende hij van hot naar her, kreeg hij nauwelijks een bal. Nog geen kopballetje kunnen geven, die Weghorst. Ja, soms kaatste hij goed of gaf hij een bal handig mee, maar vooral was hij de altijd bewegende, lange spits, die als bonenstaak over het veld holde, alsof hij had meegedaan aan een prijsvraag waarvan de winnaar aan een echte interland mocht meedoen. Met zo weinig aanvallend vermogen lijkt het passender twee snelle bewegers in het veld te brengen.

Het systeem is gekozen om de defensie te versterken, hetgeen dus mislukte, en om meer zekerheid in te bouwen. Stefan de Vrij, Matthijs de Ligt en de met flair spelende debutant Jurriën Timber, omdat Daley Blind nog niet topfit is, vormden het centrum. Ze kregen weinig werk te doen, maar toch vielen twee tegendoelpunten. Het systeem is in de meeste gevallen ook een kwestie van het avontuur afschaffen. Avontuur dat zo past bij Nederland, dat een van oorsprong aparte voetbalcultuur heeft, herkenbaar over de hele wereld. Die herkenbaarheid wordt geofferd voor het meedoen met de rest, in de smakeloze brij van het internationale voetbal. Als we niet uitkijken met zijn allen, krijgen we daarvan vele porties opgediend bij het EK, waar veel spelers moe zullen zijn, waar trainers zullen kiezen voor behoudzucht.

Zwaktes

Alle zwaktes van Oranje lagen genadeloos bloot. De angst, het gebrekkige tempo, het onvermogen, het gebrek aan creativiteit, waarbij aangetekend dat Georginio Wijnaldum en Frenkie de Jong al na een half uur verdwenen, als afgesproken. Louis van Gaal introduceerde 5-3-2 bij het WK in 2014, vooral om wereldkampioen Spanje te weerstaan. Dat lukte wonderwel, maar hij had de beschikking over Robin van Persie, Arjen Robben in topvorm en Wesley Sneijder. Nederland ontmoet straks op het EK Oekraïne, Oostenrijk en Noord-Macedonië in de groep, van aanmerkelijk minder allooi. Van Gaal zat op de tribune en zal zo zijn gedachten hebben gehad bij het spel.

Jurriën Timber passt met gevoel op Georginio Wijnaldum, die kopt door naar Memphis Depay. Het staat 1-1.
 Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant
Jurriën Timber passt met gevoel op Georginio Wijnaldum, die kopt door naar Memphis Depay. Het staat 1-1.Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Eén kans kreeg Oranje tot de rust, leidend tot de fraaie 1-1. De lange voorzet van Timber, het breed leggen met het hoofd door aanvoerder Wijnaldum, de afronding met links door Depay, voor zijn 24ste goal als international. De Schotten waren na tien minuten op voorsprong gekomen, door een schot van Hendry van een meter of twintig. De bal was houdbaar, maar niet voor Tim Krul, die onlangs in Turkije ook al uitzonderlijk zwak keepte op afstandsschoten.

Na de 1-2, met nog ruim 20 minuten te gaan, schakelde De Boer over naar 4-3-3, met de invallers Steven Berghuis en Quincy Promes op de vleugels en Depay als centrale aanvaller. Oranje zette nog even wat druk, met een doelpunt van opnieuw Depay uit een vrije trap tot gevolg: 2-2. Pffff.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden