nieuws Nederland - Duitsland

Nederland - Duitsland duurt net een paar tellen te lang

Matthijs de Ligt kopt de 1-2. Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Oranje anno 2019 is een heerlijke vechtmachine met mannen die lachen, huilen en strijden met elkaar. Een ploeg die naar de toekomst kijkt en niet naar het verleden. Sneu was daarom de nederlaag tegen Duitsland (2-3), na een prachtige tweede helft, door een doelpunt van Nico Schulz in de slotminuut.

Op de weg terug naar de top kreeg het Nederlands elftal zondag een helft les in bewegingsvoetbal van rivaal Duitsland, om zich na talloze taferelen van opwinding toch bijna beloond te zien, in de tweede wedstrijd van de EK-kwalificatiereeks. Op het moment dat 3-2 meer voor de hand lag dan 2-3, scoorden de Duitsers door een geplaatst schot van Schulz, vrijgespeeld door de net ingevallen Reus.

Het cliché luidt dat Duitsland altijd terugkomt in wedstrijden, dat Duitsers nooit zijn verslagen tot het aller-, allerlaatste fluitsignaal. Nederland lijkt tegenwoordig wel Duits. Een achterstand? Oh, jammer. We gaan door. We weten wat we kunnen. Neem de geroemde centrale verdedigers Virgil van Dijk en Matthijs de Ligt. Ze zagen Duitsers in de eerste helft aan alle kanten voorbij schieten, maar ze bleven strijden. Slidings maken. Vuur aanwakkeren. Ze bleven hun elftal naar voren stuwen, zeker in de tweede helft. Oranje was een wals die na rust over een breed front ten aanval trok. Duitsland leek kapotgespeeld. Daarom was die 2-3 ook overbodig en een beetje dom.

Frenkie de Jong en Leroy Sané in duel. Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Nee, Nederland is lang niet altijd goed. De ploeg van bondscoach Ronald Koeman is een ploeg met elan, met vechtlust, een elftal van saamhorigheid dat hongerig is naar succes. En op dat bedje van goed gevoel ontluiken kleurige bloemen met een stevige stengel. De ploeg bulkt bovendien van zelfvertrouwen.

Nederland heeft mooie, nieuwe talenten, maar in verschillende segmenten van het spel oogt het ook nog wat onbeholpen, is de vaardigheid niet groot genoeg. Ryan Babel bijvoorbeeld is door zijn enthousiasme nuttig bij het herstelwerk, hoewel Koeman uiteindelijk betere aanvallers nodig heeft om werkelijke stappen vooruit te zetten. Dat geldt voor meerdere posities.

Duitsland was qua positiespel en combinatievermogen bijna superieur tot de rust en nam eenvoudig en verdiend afstand; 0-2. Het duel leek beslist, maar net als in november in de Nations League bewaarde Nederland zijn beste spel voor de tweede helft. Destijds kwam de ploeg pas in de laatste vijf minuten terug tot 2-2. Nu viel de 1-2 al in de 48ste minuut, toen De Ligt inkopte na een voorzet van Memphis Depay. Depay maakte na ruim een uur 2-2. Hij rommelde de bal door het strafschopgebied heen en wachtte tussen tal van Duitsers knap, alvorens hij de uiterste hoek vond.

Domper

Nederland – Duitsland was mede daarom meeslepend, om de klasse van Duitsland, de vechtlust van Oranje, de kwaliteit ook van Nederland die vooral bleek in de tweede helft. Zo gaat dat met een enthousiaste ploeg in ontwikkeling. Die behaalt soms uitmuntende resultaten en die heeft het soms ongekend moeilijk.

Zondag waren de Duitsers tot de rust aanmerkelijk beter, met hun ook vernieuwde elftal. Ze vonden elkaar gemakkelijker. Ze bewogen goed en sierlijk, zeker op het middenveld en voorin. Leroy Sané is werkelijk een prachtige voetballer, een dribbelaar pur sang die in de tweemansaanval telkens gevaarlijk opdook tussen de linies.

Natuurlijk, tussen de twee prachtige doelpunten van Duitsland in kreeg Ryan Babel twee uitstekende kansen op aangeven van Quincy Promes. Bij de eerste poging had hij de bal verder in de hoek moeten schieten. Bij de tweede voorzet kwam hij goed voor zijn tegenstander. In beide gevallen redde doelman Manuel Neuer geweldig.

Oranje-aanvoerder Virgil van Dijk kijkt toe hoe Serge Gnabry van Duitsland de bal op zijn borst aanneemt. Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

De veelgeprezen centrale verdedigers De Ligt en Van Dijk maakten geen sterke indruk bij de Duitse treffers voor rust. De Ligt gleed uit bij de voorzet van Nico Schulz, die net als Thilo Kehrer op rechts telkens mee opstoomde, in het ouderwetse Duitse systeem met vijf verdedigers, waarbij de buitenste twee eigenlijk geen verdedigers zijn maar mannen die de hele flank bestrijken. Sané schoot ziedend in. Bij de 0-2 gunde Van Dijk de van de zijkant naar binnen dribbelende Serge Gnabry te veel ruimte, waarna diens schot in de kruising insloeg.

Na rust, met Steven Bergwijn voor Babel, was alles totaal anders. Toen was Nederland oppermachtig, met Frenkie de Jong en Georginio Wijnaldum als telkens vrije middenvelders, met veel druk naar voren, met Memphis als aanjager van het aanvalsspel. De 2-3 was daarom een domper, in de kwalificatiereeks met ook Wit-Rusland, Estland en Noord-Ierland, waarvan twee landen zich plaatsen voor de eindronde. In juni slaat Nederland een rondje over, want dan speelt het elftal van Koeman de finale van de Nations League. Daarna gaat het verder in september, met Duitsland en Estland, allebei uit dan. Mede door dat programma is het verloren punt van zondag toch duur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.