nieuwsWK veldrijden

Nederland domineert WK veldrijden bij vrouwen, titel voor wenende Alvarado

Veldrijdster Ceylin del Carmen Alvarado is voor het eerst in haar carrière wereldkampioen geworden. De 21-jarige Rotterdamse versloeg in een spannende wedstrijd haar twee landgenotes Annemarie Worst en Lucinda Brand. Het zilver was voor Worst. Voor Brand was er net als in 2018 brons.

Alvarado in tweede positie achter Annemarie Worst (nummer 6), gevolgd door Lucinda Brand (nummer 7) en Yara Kastelijn (nummer 4).Beeld Klaas Jan van der Weij

Zo ziet moordende concurrentie in eigen kring eruit: twee renners in oranje shirt, op enkele meters afstand van elkaar, de één liggend op het beton, huilend van geluk in de armen van haar moeder Ramona, de ander kapot achteroverleunend tegen een dranghek, met een bloedende knie, tot in het diepst van haar vezels teleurgesteld, het gezicht verborgen achter haar handen, onbereikbaar voor de troostende woorden van moeder Annet. 

Eén seconde verschil

Ceylin del Carmen Alvarado uit Rotterdam, 21 nog maar, geboren in de Dominicaanse Republiek, is op een militair vliegveld in Dübendorf, Zwitserland, zojuist wereldkampioen veldrijden geworden. Na een zenuwslopend gevecht klopte ze in een uitputtende sprint Annemarie Worst (24) uit Nunspeet, voormalig Europees kampioen en dit seizoen winnaar van de wereldbeker, met één seconde verschil. Het is een wedstrijd geweest waarin de drie vooraf aangekondigde topfavorieten elkaar geen duimbreed hebben toegegeven. Met haar derde plek, op 10 seconden, kleurt Lucinda Brand (30) het podium volledig Nederlands.

De scène op het beton van het vliegveld duurt minuten. Ramona haalt een licht verkreukeld briefje tevoorschijn en houdt dat haar dochter voor. Het is een Bijbeltekst, Johannes 11 vers 40. ‘Ik heb je toch gezegd dat je Gods grootheid zult zien als je gelooft.’ Zie je wel, het kon niet uitblijven – de nieuwe wereldkampioen ontgaat het eerst, ze zal pas uren later echt lezen wat haar moeder heeft opgeschreven.

Vrijuit rijden

Ze zou aanvankelijk pas zondag rijden, in de categorie van de beloften, waar ze na een mislukte race vorig jaar op het WK in Denemarken nu aasde op een regenboogtrui in Zwitserland. Maar na het Nederlands kampioenschap in Rucphen was het onontkoombaar dat ze mee ging doen met de elite. Ze had daarvoor al grote overwinningen geboekt. Waarom zou ze die kans laten schieten? Ze kon vrijuit gaan rijden, zonder druk.

Worst weert alle toenaderingen af. Tussen haar vingers schemeren de betraande ogen. Ze voelt de schouderklopjes niet. Ze weigert een aangereikt flesje. ‘Laat me met rust.’ Ze is heel dichtbij geweest, ze leek de wedstrijd zelfs in handen te hebben. Lang nadat Del Carmen Alvarado is opgekrabbeld, komt ook zij overeind en begeeft zich ondersteund door begeleiders naar het podium. Dat toeschouwers applaudisseren, lijkt haar niet te raken.

Alvarado klimt in de laatste ronde een heuvel op.Beeld Klaas Jan van der Weij

Voor de buitenstaander oogt het heel even als een kameraadschappelijk onderonsje als meteen na de eerste ronde vier oranje deelnemers naast elkaar passeren – regerend Europees kampioen Yara Kastelijn, 22, zit er nog bij. De rest van het deelnemersveld is dan al geklopt. Om de overmacht van de Nederlandse vrouwen in het modderfietsen te illustreren: twee renners die al grossierden in podiumplekken, ontbreken: Marianne Vos is onlangs aan haar liesslagader geopereerd, Denise Betsema, een half jaar geschorst wegens de inname van een vervuild voedingssupplement, werd door bondscoach Gerben de Knegt thuisgelaten om de rust in de selectie te bewaren.

Maar de ogenschijnlijke vrede duurt niet lang. Meteen in de volgende ronde test Del Carmen Alvarado als eerste de tegenstand, waarna een reeks aanvallen volgt. Soms botst de oranje armada bijna tegen elkaar, als het op steile hellinkjes opstroopt en ze te voet moeten. Als ze naar beneden daveren, scheren ze rakelings langs de stootkussens op hekken. Kastelijn moet als eerste lossen, zij heeft het moeilijk op die technische passages.

Breuk zadelpen

Ook Brand heeft het daar lastig, moet zelfs van fiets wisselen na een breuk van de zadelpen, maar knokt zich met de haar kenmerkende wilskracht telkens terug naar voren, ook al omdat de anderen na elkaar kijken; Worst verklaart na afloop dat haar herhaalde terugkeer de twee koplopers niet verontrustte. ‘We wisten allebei dat zij niet de beste was vandaag.’

Worst is degene die de controle houdt door relatief het meest op kop te rijden - tot in de finale, waarin ze een versnelling van Del Carmen Alvarado pareert en geheel naar wens als eerste de laatste brug opgaat.

In de afronding gaat het mis. Alvarado: ‘Ik zat vast op de tweede positie en we begonnen de sprint in de laatste bocht. Ik was wel verbaasd, ik was erg moe in de laatste ronde. Maar in de cross is het nooit een cleane sprint. Het gaat erom wie de meeste energie overheeft. Meestal ben ik dat niet. Maar ik had zo’n sterke wil om te winnen. Ik merkte dat ik alleen maar sneller en sneller ging en dat Annemarie juist langzamer reed.’

Worst: ‘Ik weet niet zo goed wat het verschil maakte. Tijdens de race voelde ik me goed. Maar in de sprint waren mijn benen niet zo best. Ze bleken leeg.’

Waarden

Bij de ploeg van Del Carmen Alvarado, Alpecin-Fenix, hetzelfde team waar ook superster Mathieu van der Poel onder contract staat, tellen ze intussen hun zegeningen. Zo jong en nu al zo goed. De prestatiecoach, Kristof De Kegel, is onder de indruk van de waarden die ze trapt, er zit zowaar nog rek in en volgens teammanager Christoph Roodhooft is ze ook nog eens in het bezit van de X-factor. ‘Ceylin heeft bij de vrouwen de uitstraling die Mathieu heeft bij de mannen. Dit is een andere dimensie.’

Net als Van der Poel, zal Del Carmen Alvarado al dit seizoen een programma voor op de weg gaan rijden, zij het nog niet op het allerhoogste niveau. Ze laat zaterdag alvast weten dat ze er naar uitkijkt.

Tranen

Op het podium zijn eerst nog altijd de naweeën van het resultaat zichtbaar. Over de stralende lach van Del Carmen Alvarado valt soms het gordijn met tranen van emotie. Worst kijkt stuurs voor zich uit, met de nog rode ogen van het huilen. Bij Brand is geen grammetje vreugde te bespeuren over het brons. Zij berust. ‘Je rijdt hier natuurlijk voor goud. Maar zij waren beter. Zij waren sterker.’

Maar dan, bij het Wilhelmus, is daar toch de bemoedigende aai van Worst over de arm van de wereldkampioen als die naast haar weer even aan het snikken is, en pakt haar hand vast. Dit zegt ze ermee: goed gedaan, Ceylin, het is je gegund. 

Ceylin del Carmen Alvarado met haar medaille.Beeld Klaas Jan van der Weij
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden