'Narcistisch' en 'arrogant', maar geen moraalridder

Zijn zelfverzekerdheid zou zich wel eens tegen hem kunnen keren. Velen nemen Thomas Dekker zijn onthullingen kwalijk. Voor hem pleit dat hij niet de moraalridder uithangt.

Thomas Dekker in 2011.Beeld Klaas Jan van der Weij

'Als je gewoon gaat kijken, moet je het dichter bij huis zoeken.' Deze zin van Cruijffiaanse logica sprak Thomas Dekker vijf jaar geleden uit in Niemand kent mij, de documentaire die over hem werd gemaakt tijdens zijn schorsing wegens doping. Geertjan Lassche, de maker, was met de camera boven op hem gekropen. Het was tijd voor de hamvraag: wie had Dekker op het spoor gezet? Je zag de vertwijfeling in zijn ogen.

Destijds, we hebben het dus over 2011, zocht iedereen de schuld bij zijn begeleider Luigi Cecchini. Dekker had een paar jaar eerder zijn toevlucht tot hem gezocht en het leek een hellend vlak. De Italiaanse arts had een beroerde reputatie, zoals het Italiaanse wielrennen dat trouwens in zijn geheel had. Hoe hard Dekker ook ontkende, wij wisten wel beter.

Het grote verband

Achteraf gezien is dat ene zinnetje de sleutel naar de waarheid geweest. Als we gewoon hadden gekeken, dan hadden we het inderdaad dichter bij huis gezocht. Het spuiten en slikken speelde zich gewoon af onder moeders paraplu. Lees Mijn gevecht, de biografie over de oud-wielrenner die dinsdag verscheen.

In de interviews die de 32-jarige Thomas Dekker de afgelopen dagen gaf, werd duidelijk waarom hij nu pas het achterste van zijn tong kan laten zien. Doping was vijf jaar geleden nog een schimmenrijk waarin veel werd vermoed en een hoop gesuggereerd. Het grote verband was nog niet blootgelegd. Daarom wisselde Dekkers gemoed in die documentaire van schuldbewust naar boos. Waarom moest hij in zijn eentje de prijs voor een hele generatie betalen?

Met de bekentenissen van Lance Armstrong en Michael Boogerd twee jaar later werd dat grote verband wel zichtbaar. Daarom voelt Thomas Dekker zich nu vrij én gerechtigd het complete verhaal te vertellen. Het is onthutsend om te lezen. Niet vanwege de aard en omvang van de doping, maar de manier waarop het ging. Dekker en ghostwriter Zonneveld schetsen een sport waarin elk besef van normen en waarden zoek is.

'Ik voel géén enkele behoefte dat boek te gaan lezen. Ik heb inmiddels schoon genoeg van dat narcistische mannetje.'

Bericht van een wielervriend dinsdag dat vermoedelijk een algemeen gevoel verwoordt. Thomas Dekker heeft zich nooit bekommerd om zijn aanzien in de wereld. Hij zat hoog te paard bij zijn overstap naar de profs in 2005 en dat is hij altijd blijven doen, ook toen er geen reden meer voor was. Dekker is nu eenmaal niet het type dat zijn best zal doen het anderen naar de zin te maken. Arrogantie kleeft aan hem.

Scène één: De masturbatietest

Dekker beschrijft een masturbatiescène waarin ploeggenoot Steven de Jongh, tegenwoordig ploegleider, voorstelt samen af te trekken. Uit de biografie: 'Als dit een test is, dan wil ik er niet voor zakken. Ik doe mee. Want wat moet, dat moet.'

Via een sms laat Steven de Jongh weten niet te willen reageren. Op Twitter doet hij dat wel: 'Ik snap wel dat Thomas Dekker het (de voornoemde passage, red.) niet in het boek wilde. Bedankt Thijs Zonneveld voor de hoor en wederhoor. Niet gebeurd. Klasse.'

Scène twee: De prostituees

Dekker schrijft dat trainingskampen net zo goed draaien om zuipen als om trainen. 'Niemand wil voor de anderen onderdoen; hoe stoer je bent, wordt afgemeten aan hoe hard je fietst én hoe hard je drinkt.' Voor de Tourstart van 2007 laten hij en Michael Boogerd hoeren aanrukken. 'Drank is leuk, maar vrouwen zijn leuker. En dus ga ik het internet op om een paar escorts te zoeken. Om één uur 's nachts staan er een paar Oost-Europese hoeren voor de deur van onze kamer. Om een uur of drie gaan we slapen. Drie uur later gaat de wekker alweer.'

Ploegleider Frans Maassen heeft nooit iets van drank of hoeren gemerkt. 'Dat gebeurde zonder mijn medeweten. Ze hebben het goed weten te verbergen. Ik heb daar echt niets van gemerkt. Ik sprak gisteren nog met Grischa Niermann, die bij Dekker in de ploeg zat in die beruchte Tour: ook hij heeft niets gemerkt.'

De aversie werd zichtbaar in de uitzending van De Wereld Draait Door maandagavond. Gastheer Matthijs van Nieuwkerk wilde vooral blijk geven van zijn weerzin. Het ging niet om wat Thomas Dekker had onthuld, maar dat hij het had onthuld. Ook de andere gesprekspartners drongen Dekker in de verdediging. Ook daarin speelde persoonlijke afkeer onmiskenbaar een rol.

Thomas Dekker spaart zichzelf bepaald niet om het beeld te schetsen van een losgeslagen wereld waarin doping even vanzelfsprekend was als drank en gekochte seks. Zijn zelfverzekerdheid lijdt evenmin onder die zelfkennis en dat zou zich wel eens als een boemerang tegen hem kunnen keren.

Scène drie: Dopage

Dekker beschrijft hoe zijn voormalige manager Jacques Hanegraaf hem in contact brengt met de beruchte dopingarts Eufemiano Fuentes: 'Als ik de lobby van het hotel binnenkom, zitten Fuentes en Hanegraaf al op me te wachten. Als hij uitlegt welke vormen van doping hij kan regelen, schakelt hij over in het Spaans. Dat spreek ik niet, maar Jacques wel.'

Jacques Hanegraaf: 'Wat een fantast. Ik spreek geen Spaans. Ik heb die hele Fuentes nooit ontmoet. Dat heb ik tegen Zonneveld gezegd: lees dat rapport over Operación Puerto nou eens goed. Ik heb daar niks mee te maken.' Hanegraaf heeft Dekker uiteindelijk voorgesteld aan Luigi Cecchini, een andere beruchte sportarts: 'Ja, die kende ik. Dus ik ben nog geen anderhalve dag in Lucca geweest om die twee aan elkaar voor te stellen.'

Tegelijkertijd is het ook wel eens verfrissend te lezen over een sportman die niet door schade en schande wijs is geworden. Dekker beschrijft hoe het is gegaan, hoe hij zich heeft laten meeslepen en hangt daarin niet de moraalridder uit.

Net zoals Tyler Hamilton in diens boek The secret race over de praktijken van Lance Armstrong laten Dekker en Zonneveld het oordeel aan de lezer. Mijn gevecht is allesbehalve een boetedoening en dat mag in de wereld van het sportboek een aanbeveling heten.

Thomas Dekker (L) en Michael Boogerd voor de start van het Nederlands kampioenschap wielrennen weg in 2007.Beeld anp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden