INTERVIEW

Naar Tokio om een Japanner te gooien

Vrijdag verdedigt Kim Polling in het Russische Kazan haar Europese titel in de klasse tot 70 kilo. Eerder dit jaar trainde de judoka in Japan. Voor de EK, maar zeker ook voor de Spelen.

Kim Polling; 'Als ik allemaal aanwijzingen krijg, raak ik helemaal in de war en gaat het mis.' Beeld Bastiaan Heus

Een ochtend met judoka Kim Polling betekent het ene moment een gesprek over een Japanse kookpit, vervolgens over de eetlust van Henk Grol om te eindigen bij Spaanse risotto die niet uit Spanje komt.

Polling (25) is de nummer een van de wereldranglijst in de klasse tot 70 kilo. In Japan, de bakermat van het judo, bereidt ze zich voor op de Zomerspelen in Rio en de EK, die vandaag in Kazan beginnen. In het judo zijn sparringpartners ontzettend belangrijk, nergens zijn er zoveel als in Japan. Polling: 'Het is echt bizar! Hier staan zomaar 86 paren, zoveel heb ik er nog nooit bij elkaar gezien. In Nederland zijn we al blij als je er vier per categorie hebt.'

De vingers van de drievoudig Europees kampioene liggen nooit stil. Ze trekt, ze wrijft, ze knijpt, ze wappert. En dan haar voeten, tikkend tegen de grond. Niet ritmisch, wel vaak. Hoe ze ooit tot rust komt? 'Ik heb mijn pilletjes gehad hoor!' roept Polling meteen, met grote ogen knikkend.

ADHD

Als ze 's ochtends in de taxi naar de training een stukje tape vasthoudt voor Anicka van Emden, hoort ze: 'Geef maar snel terug, voordat jij het met je friemeltic hebt verfrommeld.'

Polling heeft ADHD, de reden waarom ze ook op haar 7de ging judoën. Toen had ze nog geen mooie techniek, maar Polling was groot voor haar leeftijd. Op haar 11de werd ze al gevraagd sigaretten te halen voor tieners die vijf jaar ouder waren. Haar lukte dat wel.

Ze leert Italiaans, zegt ze even later, zittend in de metro. Dat komt door haar vriend. Haar eerste date met Andrea Regis duurde vier dagen en was in het vakantiehuisje van zijn ouders in Italië. Hij, een judoka die ze op dat moment niet goed kende, stuurde al jaren lieve berichten. Polling reageerde standaard traag. Zij dacht altijd: 'Ja, een Italiaan hè? Daar heb je toch vooroordelen over.'

Tot zij hem vorig jaar tijdens een toernooi vertelde dat ze er even tussenuit wilde. Voor ze het wist had Polling een vlucht geboekt. In haar koffer een lading gezelschapsspelen, want ja, wat als ze nou niks te bespreken hadden? Dan zit je toch mooi vier dagen! Bovendien was er die taalbarrière.

Tegen haar ouders zei ze: 'Mam, pap, ik ga op vakantie met een Italiaan.' Polling: 'Ze reageerden niet enthousiast. Later dacht ik: ja, misschien was dit ook niet de meest ideale manier.'

Maar Regis voldeed niet aan haar vooroordelen. Hij bleek geen gladde macho en had geen kwaad in zin. Op een spelletje Zeeslag na, waarbij hij haar zonnebril met spiegeleffect gebruikte om vals te spelen. Polling: 'Maar dat biechtte hij wel direct op. Ik ken niemand die liever is dan hij.'

Hij leerde haar dat risotto niet uit Spanje komt. En dat het best te eten is terwijl ze niet van rijst houdt. Sterker nog, in Japan wisselt ze 's avonds haar meegebrachte pakjes voorgekookte pasta carbonara af met risotto. Polling: 'Niet dat je denkt: ik ga dat thuis eten, maar voor hier is het best lekker.'

Land van judo

Ze is te laat vanmorgen, daar heeft ze een hekel aan. Geen taxi's, maar daar hebben ze op de universiteit in Japan waar de Nederlandse selectie tijdelijk traint geen boodschap aan. In Japan heerst orde. Buigend naar binnen, buigend naar buiten.

Ook zoiets: tot voor kort mochten judoka's in Japan alleen witte pakken dragen. Polling, wijzend naar haar blauwe kledingstuk: 'Gelukkig is dat nu anders, want ik moest wel. Mijn andere pakken stinken inmiddels.'

Polling buigt niet als ze de judozaal betreedt. Hetzelfde geldt voor de rest van de Nederlandse selectie. Zoals Juul Franssen zegt: 'Dat is hetzelfde als nooit naar de kerk gaan, maar wel plots bidden.'

Japan is geweldig, vindt Polling. 'Het geeft een andere sfeer als je een Japanner gooit dan een Duitser. Japan is toch het land van de judo.' Hier groeten mensen standaard een portret van de bedenker van de sport en daarna gaan ze de coaches af. Polling: 'Ik versta nooit wat ze zeggen. Goedemiddag of zo?'

Kim Polling in het wit in actie. Beeld epa

Intuïtie

Even later, tegen haar coach Maarten Arens: 'Hoe stom ben je dan?', zegt Polling. Ze staat al zeven minuten tegen een Japanse te judoën die alleen maar zonder succes naar voren beweegt. Polling snapt het niet: dan hoor je toch al lang te bedenken dat je een andere aanpak moet hanteren? Arens: 'Nou, niet iedereen kan zo makkelijk wisselen als jij.'

Poling heeft zich weleens afgevraagd of zij moeilijk te coachen is. Anderen kijken videoanalyses van judopartijen, zij nooit. Polling judoot op intuïtie. 'Als ik allemaal aanwijzingen krijg, raak ik helemaal in de war en gaat het mis.'

Haar eerste dag in Tokio droeg ze expres een judopak zonder naam op haar rug. Het vergrootte de kans dat mensen met haar wilden judoën. Niemand vindt het leuk om continu op zijn rug te worden gegooid. Een dag later wist iedereen genoeg.

Polling: 'Dan zie je die coaches erbij staan om te analyseren hoe ze het tactisch kunnen oplossen.' Maakt dat een judoka niet kwetsbaar? Polling: 'Nee, ik denk: kijk maar. Ik moet zorgen dat ik zelf scherp blijf.'

Op naar een restaurantje vlakbij haar hotel. Gezien haar risicovolle stijl - Polling beweegt met veel enthousiasme - judoot ze maar eens per dag. 'Anders breek ik alles af.' Hardop noemt ze jaartallen. Het is haar vierde keer in Japan. Ze neemt een slok warme chocomelk, haar vaste drankje als mensen vragen of ze meegaat om een bakkie te doen. Koffie lust ze niet.

Maaltijden

Ze houdt tijdens de trainingsstage de controle over de maaltijden. Bij een eerder verblijf in Japan tikte ze een kookpitje op de kop. Die gaat sindsdien elke reis mee, samen met een spatel, soepkom, pan en een bord.

Dat is een uitkomst. In de ochtend staat ze in de badkamer havermout te koken - in de slaapkamer zou zomaar het rookalarm van het hotel af kunnen gaan, zoals laatst bij Marhinde Verkerk rond een uurtje of elf 's avonds. Als avondmaaltijd kiest Polling vaak voor het opwarmen van een eigen prakkie.

Veel mensen denken dat zij niets lust, maar dat valt mee, vindt Polling. Ze lust alleen geen speciale gerechten zoals in het buitenland vaak worden geserveerd. Ze houdt er ook niet van om lang van huis te zijn.

Bovendien, als ze elke dag met haar mannelijke collega's meegaat naar een restaurant, zit ze zomaar uren aan tafel. Neemt zij één pizza, bestelt Henk Grol, die uitkomt in de klasse tot 100 kg, tegelijkertijd een spaghettisalade, een hoofdgerecht met vlees en daarna nog een bord met pasta. En ondertussen roept Grol: 'Ik val alleen maar af hier.'

Polling: 'Ik denk dan: waar laat je het? Dit is niet gezond, hoor! Maar goed, als jongens moeten afvallen gaan ze naar de wc en zijn ze zo twee kilo kwijt. Bij ons gaat dat om de een of andere reden niet zo.'

Polling kan prima overweg met de Nederlandse vrouwen, maar in Japan trekt ze naar de mannen. Het is leuker en de verhalen die over tafel gaan vindt ze hilarisch. Een paar dagen geleden zaten ze aan tafel en kwam er een serveerster langs die iets te lang naar Maarten Arens keek. Polling: 'Dan hoor je meteen: You like? You like? En dan zit ik er bij van: oh, mijn god.'

Bij vrouwen heerst meer jaloezie, wordt eerder achter iemands rug gepraat. Henk Grol die over concurrent Michael Korrel zegt: 'Ik ben er gewoon eerlijk in. Ik hoop dat hij zijn benen breekt.' En Korrel die antwoordt: 'Dat hoop ik ook altijd!' Polling: 'Ik hou wel van dat soort grappen.'

Tatoeages

Ze is ook geen typisch 'meisje-meisje'. Armbanden of ringen heeft Polling niet, oorbellen draagt ze sporadisch. Ooit lakte ze haar vingernagels oranje voor een wedstrijd, lag ze er na ronde twee uit. Dat doen we dus nooit weer, dacht Polling. 'Ik heb twee tatoeages die kunnen blijven zitten, dat zijn mijn accessoires haha!'

In Japan heeft men het niet zo op tatoeages. Polling draagt twee odes aan haar overleden broertje. Op haar middel staat Hakuna Matata en op de binnenkant van haar pols staat een kleine afbeelding van Simba van The Lion King. Een paar dagen geleden werd ze bij een fitnesscentrum in Tokio weggestuurd. 'Ik ben te eerlijk, geef toe dat ik ze heb.' Vervolgens plakte ze er tape overheen en kon ze bij een andere sportschool terecht.

Studievertraging

Ze leest boeken. Van die detectives, of thrillers. Niet via de e-reader, al is dat handiger bij het reizen. Ze vindt het idee van een grote boekenkast te leuk. Een jaar geleden zette Polling haar studie aan een pabo stop. Dat is beter richting de Spelen, dacht ze. Maar ze verveelde zich dood. 'Word je wakker, moet je trainen. Dan gebeurt er even niks. Daarna moet je weer trainen en dat is het. Dát is je dag.'

Nu studeert ze weer, zij het met vertraging door het drukke judoprogramma. Dat kan soms problemen opleveren. Laatst herkende ze mensen, ging zitten en werd vervolgens vreemd aangekeken. Bleek dat ze was aangeschoven bij studiegenoten met wie ze een jaar daarvoor in de klas zat.

Als ze straks in Nederland terug is, is ze nog drie dagen bezig met buigen. Dat weet ze uit ervaring. Soms wordt ze moe van de nederigheid in Japan, zegt Polling. 'Dan denk ik weleens: niet zo overdreven.'

En ze beweegt haar hoofd vijf kanten op terwijl ze ondertussen knikkend zegt: 'Hallo, hallo, hallo, hallo, hallo.' Maar, geloof haar: Tijdens een toernooi is er bij Japanse judoka's geen sprankje beleefdheid te bekennen.

Kim Polling tijdens een persbijeenkomst in de aanloop naar de EK judo in het Russische Kazan. Beeld anp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden