Vuelta

Na Sloveens pact op gruwelberg zit Roglic nog steviger in het zadel

Op een klim die eigenlijk niet voor wielrennen geschikt is, bevestigde Primoz Roglic zijn suprematie in de Vuelta. De enige die hem kon volgen was zijn landgenoot Tadej Pogacar.

Pogacar en Roglic samen op de flanken van de Alto de los Machucos. Beeld BELGA

Het was al een veelbetekenende boks tussen Primoz Roglic en Tadej Pogacar, toen beiden donderdag in Bilbao aan het eind van de twaalfde etappe naast elkaar over de finish bolden. Hier werd misschien niet zozeer een vriendschap tussen de Slovenen gesmeed, maar op z’n minst het fundament gelegd voor een verbond  in de Vuelta.

Een dag later, op drie kilometer van de top op de Alto de los Machucos, een huiveringwekkende klim in de weelderige ruigten van Cantabrië, is het pact ondubbelzinnig zichtbaar. De 29-jarige kopman van de Nederlandse ploeg Jumbo-Visma ziet zelfs op steile stukken met uitschieters van 25 tot 28 procent kans te versnellen en het is de nog maar 20-jarige troef van UAE Emirates die als enige zijn spoor weet te volgen. Ze slaan in het vervolg van de etappe ook figuurlijk de handen ineen.

De andere klassementsrenners, onder wie Alejandro Valverde en de Colombianen Nairo Quintana en Miguel Angel Lopéz, happen naar adem in wat toch als zo’n beetje hun biotoop geldt, de geitenpaadjes in de bergen. Ze hadden dan ook al wat gedreigd van tevoren. Lopéz zei bij de start dat ze de zwakke plek van Roglic zullen vinden. ‘Hij is een mens, geen machine.’ Valverde verklaarde na de behoorlijk inspannende etappe van donderdag dat deze dag nog zwaarder zal worden.

Breekbaar

Ze blijken zelf breekbaar. De Slovenen lopen snel verder uit. Roglic laat boven galant de etappezege aan Pogacar, diens tweede al in deze ronde, en kan kort daarop vaststellen dat zijn voorsprong op zijn andere belagers fiks is aangedikt. Valverde is nu tweede op 2.25, Lopez vierde op 3.18 en Quintana vijfde op 3.33. Pogacar heeft zich ertussen gewurmd, hij staat derde, op 3.01. Op de vraag of het talent uit de Sloveense wielerschool, bezig aan zijn allereerste grote ronde, wellicht ook de Vuelta zou kunnen winnen, antwoordt de  rookie snel ontkennend. ‘Nee, nee. Roglic is heel goed.’

Nadat Jumbo-Visma lang de koers controleert, is het Astana dat kopman Lopéz al jakkerend afzet aan de voet van de berg. Hij moet het gaan doen. Al snel zakken zijn helpers weg. Schrale troost: zijn tegenstanders overkomt hetzelfde. Quintana durft als eerste het initiatief te nemen, in de wetenschap dat zoiets niet zonder risico is.

Los Machucos is zo’n klim die renners het gevoel geeft dat ze tegen een muur beuken, dat ze stilstand tot elke prijs moeten zien te voorkomen omdat dan het gevaar dreigt dat ze zich niet meer op gang kunnen trekken. Kijk naar de arme Bruno Armirail, de Fransman die deel uitmaakte van een grote kopgroep en nu op even op weg lijkt naar winst, maar uiteindelijk slechts zigzaggend op kruipsnelheid vooruit weet te komen en de een na de ander voorbij ziet komen.

De koersorganisatie weet dat de fans hiervan houden. Het is de tweede keer dat de Vuelta Los Machucos aandoet. In 2017 was het al ook spectaculair maar evenmin nog niet allesbeslissend. Rodetruidrager Chris Froome verloor toen tientallen seconden op zijn concurrenten. Een dag later werd bij de Brit de test afgenomen die later royaal gebruik van het astmamedicijn salbutamol aantoonde. Hij won de ronde wel. De Oostenrijker Stefan Denifl was destijds het eerste boven, maar hij raakte de zege kwijt nadat hij later werd betrapt op bloeddoping en tegen vier jaar schorsing aanliep; hij was al gestopt.

Als de Slovenen deze vrijdag aan het eind van de middag vertrekken, heeft Pogacar nog niet het idee dat dit de beslissende fase is – zelfs omkijken is niet vanzelfsprekend op deze gruwelberg. Hij was, zegt hij, deze morgen vertrokken met het idee dat hij niet te veel tijd moest verliezen. Maar dan hoort hij op de radio dat zijn concurrenten niet kunnen volgen. ‘Toen wist ik dat dit een kans was.’ Volgens Robert Gesink zat zijn kopman Roglic al deze morgen vol moraal. ‘Hij rijdt natuurlijk super.’

Grilligheid

Het is niet alleen de steilte van Los Machucos die de adem en de benen afsnijdt. Het is de grilligheid, het gaat er soms zelfs even bergaf. Het is het korrelige wegdek en het cement met sleuven overdwars om automobilisten nog wat houvast te geven. Dit is een pad dat oorspronkelijk vooral is bedoeld voor veehouders die hun koeien verplaatsen, dit is geen pad voor wielrenners.

Het heeft er even de schijn van Roglic dat onderschrijft. Zijn gezicht straalt na zijn prestatie maar weinig vreugde uit als hij op de rollers plaatsneemt en een pet opzet. Een microfoon vangt op dat hij dit eigenlijk geen fietsen vindt. Op het podium is de glimlach weer terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden