Na ronding Kaap voelt zeezeiler Heerema zich een stuk beter

Acht jaar geleden voer Pieter Heerema om Kaap Hoorn, met twee bemanningsleden op zijn luxueuze jacht. Dat wapenfeit gaf hem recht op een certificaat van de Stichting Nederlandse Kaap Hoorn-vaarders. Als 'geintje' had hij na thuiskomst het bestuur een brief gestuurd dat hij aan de strenge regels van de stichting had voldaan. Hij heeft nooit antwoord gekregen.

Zeezeiler Pieter Heerema Beeld afp

Als iemand van dat exclusieve gezelschap dit leest: de 65-jarige Heerema heeft dinsdagavond rond half tien nog een keer de gevreesde kaap op de zuidpunt van Zuid-Amerika gerond, nu als enige en eerste Nederlandse deelnemer aan de Vendée Globe, de non-stop- en solo-zeilrace rond de wereld. 79 eenzame dagen kostte het de topman van het offshorebedrijf Heerema om hier te komen.

Op minder dan 5 kilometer passeerde hij de hoge rots, veel dichterbij dan de vorige keer, vertelt hij een half uur na de ronding door de satelliettelefoon. Het was mistig, dus moest hij er wel dicht langs om iets van de kaap te zien. 'Ik was er best wel even emotioneel over, want ik heb het niet cadeau gekregen.'

De laatste keer dat hij met de Volkskrant belde, op 3 januari, lag hij bij Nieuw-Zeeland en begon hij aan de oversteek van de gevaarlijke Grote Oceaan. De race was al gelopen. Als zeventiende in een veld van achttien nog varende deelnemers restte er niets anders dan heelhuids rond de wereld te komen. 'Ik ben best gelukkig', rapporteerde hij een paar dagen later.

Maar de laatste twee weken had hij het zwaar. Een defect aan zijn automatische piloot, die bijna altijd zijn 18 meter lange No Way Back stuurt, noopte hem voortdurend in te grijpen. 'Ik was lichamelijk zo uitgeput', zegt hij nu. 'Ik heb soms 48 uur niet geslapen omdat de wind de hele tijd veranderde. Op een gegeven moment ga je door een bodem heen waar je bijna niet meer uitkomt. Dan ben je lichamelijk op en ga je ook geestelijk in de vernieling.'

Sinds de start op 6 november heeft hij twee keer kort land gezien. 'Ik heb het ooit weleens 's nachts in de auto gehad als ik vreselijk moe was, ver moest rijden en het stil was op de weg. Dan dacht ik dat de auto stil stond en dat het landschap onder me doorschoof. Zoiets raars krijg je ook op de boot. Ik dacht: zouden er nog andere mensen zijn? Ben ik als een albatros gedoemd om over die zee te zeilen en nooit meer iemand te zien?'

Hij had meermaals te kampen met windstiltes terwijl er een mooie bries was voorspeld. 'Heel je berekening over wanneer je bij Kaap Hoorn bent, gaat dan niet door. Je maakt er zoiets groots van, die kaap. Dan zit je daar maar naar die kaart te staren en je komt maar niet dichterbij.'

'Ik had een paar dagen geleden een woedeaanval. Ik was woest op alles en nog wat. De boot, de zee, het zout, de kou. Maar dan ontlaad ik wel.' Hij lacht.

Door zoveel mogelijk te slapen - daar waren die windstiltes dan weer goed voor - wist hij zijn moraal op te vijzelen. Belangrijk waren ook de vele reacties die hij van de wal ontving. 'Ik ben normaal een beetje op mezelf. Ik trek me niet zoveel aan van wat andere mensen vinden. Op zo'n tocht word je misschien wat week of zo, maar de steun van onbekenden tot in Australië toe, dat is echt ongelooflijk. Dan denk je: godverdomme, ik ben het bijna verplicht aan die mensen.'

Heerema staat nu voor de laatste fase van de race: 7.000 zeemijl (13 duizend kilometer) terug naar Frankrijk over de Atlantische Oceaan. Dat kost hem nog dik een maand. 'Kaap Hoorn is slechts een rotsblok in de zee, maar het is psychologisch een keerpunt. Ik voel me veel lichter en energieker het laatste uur.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden