InterviewKirsten Wild

Na negen wereldtitels vindt Kirsten Wild het mooi genoeg geweest

De twee medailles op de baan in Roubaix vormen het slot van de imposante carrière van Kirsten Wild. Met betraande ogen en een bos bloemen in de hand reed ze in haar eentje een ronde. Maar geen volle, want van massale toejuichingen heeft ze zich altijd wat ongemakkelijk gevoeld.

Kirsten Wild op de baan in Roubaix. Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant
Kirsten Wild op de baan in Roubaix.Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Ze had niet zoveel zin meer in de WK in Roubaix, na de Olympische Spelen was het vuur bij Kirsten Wild (39) wat gedoofd. Ze was al zo vaak wereldkampioen geweest, acht keer maar liefst. In Tokio had ze een medaille opgehaald, brons op het omnium. Olympisch eremetaal was de enige lacune op de erelijst geweest. In het hoofd was ze al afscheid aan het nemen.

Maar zie, zaterdagavond rijdt ze op de wielerbaan Jean Stablinski naast Amy Pieters (30), de armen over elkaar geslagen. De vuist gaat omhoog als ze kluitjes Nederlanders op de tribune passeren. Voor de derde achtereenvolgende keer zijn ze wereldkampioen op de koppelkoers geworden. Het is de laatste wedstrijd die ze samen hebben gereden.

En op zondagmiddag fietst ze met betraande ogen en een bos bloemen in de hand in haar eentje een ronde. Zojuist heeft ze brons gehaald op de puntenkoers, maar de organisatie vindt een eerbetoon aan de afzwaaiende negenvoudige wereldkampioen gepast. Wat verlegen blikt ze omhoog naar het publiek dat haar een staande ovatie geeft. Ze maakt de volle ronde niet af. Wild heeft zich onder massale toejuichingen altijd wat ongemakkelijk gevoeld. ‘Dit was meer dan genoeg.’ Het was haar allerlaatste wedstrijd in het oranje tenue. Wild: ‘Die tranen had ik niet verwacht. Ik wist niet waar ze vandaan kwamen.’

Het was Pieters die haar over de streep had getrokken. Ze waren in 2019 (Polen) en 2020 (Duitsland) al ’s werelds besten geweest. Ze had een bericht naar Wild gestuurd: kom op, nog één keer samen. Gewoon gaan. Ze zwichtte, maar vooral omdat ze het bij nader inzien toch ook zelf heel graag wilde.

De twee medailles in Roubaix vormen het slot van een imposante carrière die in 2011 begon met brons op het omnium op de EK en de WK. Gaandeweg werd die uitgebouwd met een in eigen land niet eerder vertoond aantal wereldtitels op de baan en successen op weg, met onder meer winst in Gent-Wevelgem, in 2019. Op de WK in 2018 in Omnisport, Apeldoorn, niet ver van woonplaats Zwolle, trok ze zelfs drie keer de regenboogtrui aan.

Was ze misschien bang geweest dat Roubaix een wereldkampioenschap te veel zou zijn? ‘Ik voelde bij Amy dat het nog wel leefde om het echt af te sluiten. Dat gaf bij mij de doorslag. Het is fantastisch dat het is gelukt. Goud was ons hoofddoel.’

Het afgelopen jaar was zwaar. Het uitstel van de Spelen had haar aan het twijfelen gebracht. Kon ze het nog wel opbrengen? Er kwam corona overheen. In de laatste weken miste ze haar ‘matties’, Jan-Willem van Schip en Yoeri Havik, met wie ze altijd trainde. Pieters reed vooral veel op de weg. ‘Het was een eenzaam traject.’

Het resultaat maakt alles goed. ‘Ik ben blij dat ik van Amy die schop onder mijn kont heb gekregen.’ Komende weken rijdt ze nog de Champions League, een experiment van de internationale wielerfederatie met een kort programma. Wild: ‘Dat zie ik echt als werk.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden