Na moment van wanhoop krijgt Li Jie grip op dat duivelse balletje

Zondag won Li Jie het Top-16toernooi. Misschien belangrijker is dat de speelster lijkt te wennen aan de nieuwe balletjes. Een hele opluchting.

Li Jie concentreert zich voor een service.Beeld epa

Het waren de dagen waarin de Nederlandse tafeltennisser Li Jie (32) uit het dal van diepe wanhoop naar opperste euforie klom. Twee weken geleden was ze na een nederlaag in een interland tegen Roemenië nog in staat het batje definitief op te bergen, zondag won ze in Antibes voor de eerste keer in haar carrière de prestigieuze Europese Top-16. Ze was al vaker heel dichtbij geweest: in 2009 en 2012 was ze verliezend finalist op de toen nog Top-12, in 2010 en 2011 was het brons geweest.

De vertwijfeling had alles te maken met de moeizame gewenning aan de komst van een nieuw balletje in het circuit, gemaakt van een hard soort plastic en naadloos. De verdediger pur sang slaagde er maar niet in de gewenste effecten op tafel te toveren. Ze verloor in Roemenië kansloos van Bernadette Scosz, een speler die veel lager staat op de wereldranglijst. Li Jie: 'Ik heb me toen echt afgevraagd of ik het nog wel kon, tafeltennissen.'

Een trainingsweek in Denemarken zou genoeg moeten zijn het slagenrepertoire op het gewenste niveau te krijgen. Bondscoach Elina Timina van het Nederlandse vrouwenteam had het haar na de deceptie tegen Scosz al voorgehouden: 'Slechte verdedigers stoppen er nu mee, goede verdedigers weten zich aan te passen.'

Volgens Li Jie moet ze voortaan meer op kracht spelen met de bal die volgens nogal wat spelers wat zwaarder en groter aanvoelt maar het in werkelijkheid niet is. Ze moet meer geduld hebben nu de rally's langer worden, de bewegingen net wat verder doorvoeren en, misschien wel tegen haar natuur in, meer voor de aanval kiezen. Er is wat meer tijd om zelf de kansen te benutten, de bal gaat een fractie langzamer het net over. Met die bagage stapte ze vorige week vrijdag het vliegtuig naar Zuid-Frankrijk in.

Maar op de eerste dag in Antibes, waar ook met het nieuwe balletje werd gespeeld, ging het meteen mis. Met 3-0 werd ze in de eerste ronde weggeslagen. In de tweede wedstrijd in de poule kwam ze met 2-0 in games achter. 'Ik was gelijk weer verdrietig. Ik dacht: was is dit nu? Ik begin net!'

Dit keer was het de voormalige topspeler Li Jiao, meegereisd als coach, die haar op het goede spoor zette: het was nu vooral een mentale kwestie. 'Ze zei: probeer er gewoon niet meer aan te denken. Maak je hoofd leeg. Dat lukte. Ik speelde alsof het me niet meer uitmaakte of ik zou winnen of verliezen. Ik kon toch niks meer veranderen aan de situatie. En ik hield me ook voor dat iedereen in hetzelfde schuitje zat. We hebben er allemaal last van.'

Tafeltennisser Li Jie zegt met meer kracht te spelen. Het nieuwe balletje voelt volgens wat spelers wat zwaarder en groter aan.Beeld epa
Li Jie, met gevoel.Beeld epa

Ze wist ook, met de opmerking van Timina in het achterhoofd: goede verdedigers blijven toch wel goede verdedigers. Dat bleek: ze versloeg Scosz dit keer wel en won de finale, nadat haar tegenstander, de Duitse Petrissa Solja, wegens een armblessure opgaf. In de derde game nam Solja een medische time-out van tien minuten, om twee games verder het spel definitief te staken.

'Ze maakte eerder in de wedstrijd een verkeerde beweging, ik kon zien dat ze echt pijn had. Als je zover bent gekomen, geef je niet zomaar op. Maar na de hervatting vond ik het moeilijk. Je weet niet goed hoe je verder moet spelen. Ik wist niet hoe erg het met haar was. Misschien dat je je toch wat inhoudt.' Ze had liever de finale op de tafel willen beslechten. 'Maar als ik terugkijk, heb ik in het toernooi goed gespeeld. Ik vind dat ik verdiend heb gewonnen.'

Li Jiao (2008, 2010, 2011), Mirjam Hooman-Kloppenburg (1991) en Bettine Vriesekoop (1982, 1985) gingen haar al voor als de beste van Europa. Li Jie, die in 2000 naar Nederland kwam om voor de Helderse vereniging TTV Noordkop te spelen, vindt dat het verschil tussen de spelers van Chinese afkomst en de Europeanen nauwelijks nog bestaat. In Antibes waren vier Chinezen actief, voor Polen, Oostenrijk en Turkije. 'Ik heb veel wedstrijden gezien. Elke keer was het heel close. Iedereen kan van iedereen winnen.'

Gisteren is ze vertrokken naar China, naar haar man en haar zoontje. Ze gaat er ook weer trainen. In de koffer zitten zo'n honderd balletjes, van de nieuwe soort. 'Je moet wel, hè. Ze gaan ook nog eens sneller kapot.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden