Wedstrijdverslag Schoonspringen

Na een lange pauze overwint Daphne Wils haar angst op de springplank

De Eindhoven Diving Cup winnen in een persoonlijk record en twee dagen later denken en hardop zeggen dat je het niet meer kunt. Dat je niet meer van de plank durft. Of wilt. Schoonspringer Daphne Wils, een van Nederlandse grootste talenten, overkwam het een jaar geleden. Ze probeerde nog twee maanden bij zinnen te komen, maar laste toen een pauze van een half jaar in.

Daphne Wils maakt een salto. Beeld Jiri Büller

Zondag, twaalf maanden na dato, won de 21-jarige uit Oudewater opnieuw de Eindhovense wedstrijd op de 1-meterplank en sprak zij openlijk over de angstgevoelens die haar vorig jaar zo bij de lurven hadden. Op de 1-meterplank, feitelijk een kinderhoogte, voelt ze zich senang, maar de 3-meter is een graadje erger. De toren, het platform van 10 meter, daar is ze nooit aan begonnen. ‘Bij de jeugd spring je dan eerst van 5 meter voor je via de 7 meter naar de 10 van de senioren gaat. En bij die 5 was ik al bang.’

Wils, atletisch type dat met haar spiervermogen hoog van de plank kan komen, is in staat de angst te specificeren. ‘Het is niet zozeer dat het mij bij wedstrijden overkomt. Want het is ook geen faalangst. Nee, op de wedstrijd heb ik er eigenlijk geen last van. Daar geniet ik van. Dan kan ik echt het beste uit mezelf halen.

‘Maar op trainingen is dat lastiger. Dan ga ik over de techniek nadenken en over mijn sprongen. In een wedstrijd heb ik focus en denk ik niet na. Dan doe ik. Dat is ook wat ik nodig heb. Op training denk ik te veel na en dan vind ik het eng.’

Korte aanwijzingen

Bondscoach Edwin Jongejans steekt veel tijd in zijn pupil die in 2017, samen met Inge Jansen, de nummer drie van Europa werd op synchroon 3-meter. ‘Edwin zegt dat je je op de training moet focussen op wat de trainer zegt. Dat vind ik dan lastig. Ik maak de fout me te focussen op de dingen waar ik onzeker over ben.’

In Eindhoven, in het Pieter van den Hoogenband Zwemstadion, bemoeit Jongejans, oud-wereldkampioen op de 1-meterplank, zich in de finale van die discipline bij de vrouwen via korte aanwijzingen met Daphne Wils.

Die heeft even tevoren de mixed-synchroon gesprongen met de 15-jarige Bram Leeuwendijks, een geslaagd experiment. Bij de solo hoor je coach Jongejans, ondersteund met gebaren, zeggen: ‘Snelle armen, laag door, ietsje meer benen, dan valt-ie er zo in.’ Soms is het van: ‘Hop. Oké. Poppp.’

Daphne Wils verdwijnt in het water. Beeld Jiri Büller

Duiveltje

Wils blijft, gesteund door muziek en koptelefoon, moeiteloos in de zone waarin ze uitvoert. Het is doen bij de vijf sprongen, niet denken. Ze weet het, maar ga er maar aanstaan als dat duiveltje steeds komt opzetten als je de plank betreedt.

Een sportpsycholoog staat haar bij in die strijd. ‘Ik ben er nog niet helemaal vanaf’, zegt Wils bezwerend, terwijl het deze middag juist zo goed is gegaan. ‘Maar ik ben wel goed op weg.’

Vorig jaar nam ze pardoes een lange pauze. Ze wilde ook weten of haar interesse voor schoonspringen juist was afgenomen en dat daardoor die mentale problematiek was ontstaan. ‘Na een maand was ik erachter dat ik het schoonspringen miste. Ik besloot mezelf de tijd te gunnen om alle antwoorden te vinden.’

In die tussentijd vond Inge Jansen in Céline van Duijn weer een nieuwe partner en wist Wils dat ze achteraan moest aansluiten in de top van het Nederlandse schoonspringen. Dat stond de voorbije zomer in Schotland in de schijnwerpers, toen Van Duijn Europees kampioen torenspringen werd. Die prestatie was groots en bleef wat onderbelicht, zoals deze hele tak van sport moeite heeft een groot podium te krijgen.

Lastig

Wils wil er nog steeds bijhoren. Over haar herstel: ‘Ik ben nu wel over de drempel, maar ook weer niet helemaal. Het gaat op en neer. Soms sta ik er weer, maar daarna kan het weer snel naar beneden gaan. Dat maakt het voor mezelf ook lastig, omdat ik zelf had ingeschat dat het iets minder lang zou duren.

‘Ik dacht: ik kom terug en ik heb er geen last meer van. Dat was eerst ook zo. Maar ik kom net uit een dal en juist nu gaat het weer heel goed. Het gaat in golven. Ik hoop dat ik van hier, van deze verrichting in Eindhoven, meer zelfvertrouwen heb gekregen en dat we vanaf dit punt kunnen gaan opbouwen.’

Daphne Wils komt weer boven. Beeld Jiri Büller

Daarvoor wil zij mee naar de Grand Prix van aanstaand weekeinde in Rostock. Bondscoach Jongejans zegt in het zwemmersrestaurant dat het ‘in principe’ goed is. Rostock na Eindhoven betekent doorbouwen. Want er moeten limieten gehaald worden voor de WK van deze zomer in Zuid-Korea. Wils springt een aangepast programma op de 3-meterplank. Ze komt nog een slordige 20 punten (op 290) tekort.

Ze heeft haast, zegt zij. ‘Ik droom nog steeds van de Olympische Spelen van volgend jaar in Tokio. Maar de coach zegt dat ik niet van lange-termijndoelen moet uitgaan. Het is nu de korte termijn die telt.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.