Mulder houdt ook onder druk hoofd koel

APELDOORN - Met twee medailles toonde Teun Mulder zich een waardig ambassadeur van de wereldkampioenschappen baanwielrennen in Apeldoorn. Na zijn bronzen plak zaterdag op keirin volgde zondag een al even knappe tweede plaats op de kilometer tijdrit. Belangrijkste les, een kleine anderhalf jaar voor de Spelen: de sprinter uit Zuuk presteert ook onder grote druk.

Een uitgetelde Teum Mulder.Beeld anp

Hij had getwijfeld. Mulder vroeg zich af of hij wel het visitekaartje van het evenement in Apeldoorn wilde worden. Wat hield het in, wat kwam er op hem af? Mulder wikte maar als man uit de streek kon hij uiteindelijk niet weigeren. Zijn beeltenis prijkte weken groot boven de ingang van de Omnisport-piste, hij gaf af en toe een clinic en wist dat de verwachtingen hoger en hoger werden. Ook al omdat hij na een niet bijster succesvol WK in Kopenhagen de enige titelverdediger was in de Nederlandse baanploeg.

Kwijt
Die regenboogtrui raakte hij zondag op de kilometer tijdrit kwijt. Maar na twee succesvolle dagen kwam er een misschien wel belangrijker besef voor terug: 'Ik weet nu dat ik met de grootste druk kan omgaan.'

Zaterdag reed Mulder voor de achtste keer op rij een WK-finale op het onderdeel keirin, een olympische discipline. Opnieuw bewees hij dat er volgend jaar in Londen rekening met hem moet worden gehouden. Achter de Australiër Shane Perkins en de Britse sprintgrootheid Chris Hoy pakte Mulder het brons. Het was al weer zijn vierde medaille op het spectaculaire onderdeel na goud in Los Angeles (2005), zilver in Manchester (2008) en brons in Pruszkow (2009).

Een dag later leek hij 875 meter op weg naar goud, maar bleek de Duitse spierbundel Stefan Nimke de langste adem te hebben gehad. Het publiek op de opnieuw volle tribunes viel heel even stil, maar zag snel dat Mulder vrede kon hebben met zilver. 'Toen ik de tijd van Nimke zag wist ik dat het moeilijk ging worden. Hij is echt een enorm sterke beer en komt op een iets minder snelle baan als deze beter tot zijn recht.', vertelde hij nadat de eerste misselijkheid verdwenen was. 'Ik was meteen na de race echt heel beroerd en moest overgeven. Ik ben heel blij met deze medaille. Ik moest als laatste starten en voelde veel druk. Ik rijd hier mijn op één na beste tijd ooit. Het was niet genoeg voor goud maar wel voor een mooie zilveren plak.'
'Eigenlijk ben ik ook beste een sterke beer', concludeerde hij. 'Maar de winst is vooral dat ik nu zeker weet dat ik met grote druk kan omgaan. Dat is goed met het oog op Londen. Ik heb op het juiste moment gepiekt. Het geloof ik eigen kunnen is gegroeid.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden