Moya, ongeremd en gedurfd op gravel

Uitgerekend de enige Spanjaard die wenst te voorkomen dat de naslagwerken hem later zullen aanwijzen als een pure gravelspecialist verliet Parijs met de coupe des mousquetaires....

WYBREN DE BOER

Van onze verslaggever

Wybren de Boer

PARIJS

Ervaring bleek zondag een essentiële factor en daarvan droeg Moya duidelijk meer mee. Ruim een jaar geleden had hij als ongeplaatste debutant de Grand Slam-finale van Melbourne benut om 'sfeer te proeven' en in Parijs betaalde die kennis zich zeventien maanden later uit. Ongeremd en vooral gedurfd trok Moya ten strijde, waar de rechterarm van Corretja niet langer bij machte bleek de zwiepers uit de voorgaande zes wedstrijden te produceren.

Zo werd het niet alleen een saaie en eenzijdige, maar ook een uiterst matige finale. Een totaal van 84 onnodige fouten - unforced errors in het jargon van statistici - en liefst 27 breekpunten hingen als een grauwe sluier over een duel van slechts drie sets. Moya benutte zes breekpunten, Corretja wist slechts tweemaal toe te slaan. Tv-commentator John McEnroe vond het geen partij om de volgende dag nog eens terug te kijken op de video.

Maar wie een Grandslamtitel verovert, laat zijn humeur niet bederven door dergelijke cijfers, zoals Moya liet weten. 'Je krijgt in je carrière niet veel kansen om een Grandslam te winnen. Hoe je wint is bijzaak, het resultaat telt. Maar je wint geen Grandslam als je geen goeie tennisser bent.'

Frappant was dat verliezen zondag ogenschijnlijk minder pijn deed dan gewoonlijk, althans voor Alex Corretja. 'Verliezen is niet leuk. Maar vandaag is het oké, want ik verlies van een vriend.'

De innige band tussen beide finalisten kwam meermalen aan het licht. Hoewel zeker in de eerste twee sets sprake was van een royaal aantal dubieuze calls losten beide Spanjaarden dat moeiteloos op. Zo deed zich het memorabele moment voor dat Corretja op 30-40 een van zijn forehands 'in' gegeven zag worden terwijl hij de bal zelf 'uit' had gezien. Umpire Rebeuh maakte aanstalten de bal-afdruk te checken, maar kreeg van Corretja te horen dat dat onnodig was. 'Uit is uit.'

Vriendschap noemden ze tevens hun kracht. Sinds hun juniorentijd vormen Moya en Corretja samen met Mantilla en Costa een hecht collectief dat eensgezind door het circuit toert en dat nog regelmatig trainingssessies belegt op de tennisacademie in Barcelona, waar ze alle vier hun opleiding genoten. Even plichtsgetrouw werken ze volgens Corretja 'als sparringpartner' mee aan de opleiding van een nieuwe generatie, opdat Spanje ook in de toekomst een hoofdrol kan blijven spelen in het tennis.

De huidige kracht van het Spaanse tennis liet zich aflezen aan het deelnemersveld waarmee Roland Garros twee weken geleden van start ging. Liefst negentien leerlingen van de academie van Barcelona beproefden in Parijs hun geluk, waarmee Spanje zelfs drie spelers meer in de strijd bracht dan Frankrijk, het gastland dat immer kwistig wild-cards uitdeelt aan talenten uit eigen land. De Spanjaarden droegen persoonlijk zorg voor de eliminatie van de titelpretendenten Rios, Muster en Pioline.

Even dominant als de Austaliërs eind jaren zestig of de Amerikanen in de jaren tachtig waren, zullen de Spanjaarden echter zeker niet worden. Bij Corretja cum suis gaat de liefde voor het trage gravel gepaard met schroom jegens de snelle pistes en dat staat een mondiale coup door de Spaanse armada in de weg. Slechts een kwart van het circuit speelt zich af op gravel (april-juni), waarna het circus verder gaat op gras, hardcourt en indoor-banen.

Slechts één Spanjaard probeert serieus zich ook op die snelle pistes te laten gelden als een topper en uitgerekend hij, Carlos Moya, greep gisteren op gravel de macht. 'Ik voel me thuis op gravel, vanaf mijn zesde heb ik erop gespeeld. Dat verleer je nooit. Maar als je echt een heel grote tennisser wilt worden moet je op alle banen kunnen spelen. Dat is mijn doel. Morgen ga ik naar Halle, op gras kan ik nog veel leren.'

Reeds twee jaar geleden voegde Moya de daad bij het woord. Bij het nationaal trainingscentrum in Barcelona werden enkele hardcourt-banen aangelegd en dat was voor hem reden om als een bezetene op de vreemde bodem te gaan trainen. Het leverde Moya een knallende service, een verwoestende forehand en bovenal een in zijn land zelden vertoonde accuratesse bij het volleren op.

Juist dat waren gisteren zijn wapens. Een jarenlang verblijf op de tennisacademie in Barcelona had Moya niet alleen de finesses maar ook de zwakke plekken in het graveltennis geleerd en met zijn uitgebreidener slagen-repertoire legde hij ze genadeloos bloot. Corretja, de gravelspecialist bij uitstek, werd vakkundig ontregeld en gaf zijn nederlaag ruiterlijk toe. 'Moya was veel beter.'

Carlos Moya won de trofee die in zijn land het meeste aanzien geniet, maar voor hemzelf is dat nog lang geen reden tevreden te zijn. 'Er zijn vier Grandslams en dit is er één van. Op Wimbledon voel ik me nog niet echt thuis, maar op de US Open wil ik me weer laten zien.'

PARIJS: Roland Garros

Mannen, finale: Moya (Sp/12) - Corretja (Sp/14) 6-3, 7-5, 6-3.

Dubbel, finale: Haarhuis/ Eltingh (Ned/1) - Knowles/Nestor (Bah/Can) 6-3, 3-6, 6-3.

Vrouwen, finale: Sanchez-Vicario (Sp/4) - Seles (VS/6) 7-6, 0-6, 6-2.

Dubbel, finale: Hingis/Novotna (Zwi/Tsj/1) - Davenport/Zvereva (VS/WRus/2) 6-1, 7-6.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden