WK Wielrennen

Monstersolo levert Van Vleuten haar ‘allermooiste’ op

Meer dan 100 kilometer reed Annemiek van Vleuten solo door Yorkshire. Met deze zelden geziene monstersolo greep ze de wereldtitel op de weg.

Annemiek van Vleuten lachend op 500 meter voor de finish op weg na de wereldtitel. Beeld Klaas Jan van der Weij

Zo’n 100 meter voor de finish in Harrogate grist Annemiek van Vleuten (36) zaterdagmiddag haar zonnebril van het gelaat. Niets, helemaal niets, geen onverhoedse schittering in de glazen of wat dan ook, mag haar op dit moment ontgaan.

Ze wil genieten, alles in haar opnemen tijdens laatste meters die haar scheiden van het wat voor haar het allerhoogste doel in het wielrennen is, het wereldkampioenschap op de weg. Vanaf nu een heel jaar rijden in de regenboogtrui, mooier kan het niet worden. Na de huldiging: ‘Dit is de allermooiste, op ook nog eens de allerspeciaalste manier.’

Buitenaards

Niemand die dat zal betwisten. Buitenaards was de kwalificatie van de tijdrit waarmee de Amerikaanse Chloé Dygert dinsdag haar de WK-titel op het rijden tegen de klok ontnam, buitenaards is het antwoord van Van Vleuten op deze zaterdag. Op maar liefst 104,7 kilometer van de eindstreep sprint ze omhoog op de Loft House, een gemeen hellinkje in de weelderige heuvels van Yorkshire. De concurrentie probeert aan te pikken, maar zakt buiten adem weer terug op het zadel, terwijl zij maar blijft dansen op de pedalen. Het is het begin van een zelden geziene, met succes voltooide monstersolo, resulterend in een derde Nederlandse wereldtitel op rij bij de vrouwen, na Chantal Blaak in 2017 en Anna van der Breggen in 2018. De laatste, die een jagend groepje van zeven renners onder wie ook Dygert met verve afstopt, rijdt nog naar het zilver, op 2.15 minuut van Van Vleuten. Amanda Spratt uit Australië wordt derde, op 2.28.

Het is het intens smakende zoet van Harrogate, 2019 na het wrede zuur van Innsbruck, 2018. Een valpartij, met een gebroken knieschijf als schadepost, doorkruiste in Oostenrijk haar droom. Dat was immers haar parcours geweest, met veel meer klimwerk dan hier in Groot-Brittannië. Daar had ze zo naar toegeleefd. Dat voelde, zei ze voorafgaand aan de wedstrijd van zaterdag, als een once in a lifetime opportunity. Dat die haar op die manier door de vingers was geglipt, zonder dat ze had kunnen strijden, was een bittere pil geweest, en de weken erna thuis met een been in een brace waren het zout in de wonde. Dan is zo’n zege van vandaag veel meer dan balsem.

De aanval in Yorkshire was van tevoren bedacht, de klim was ook verkend, maar de uitwerking was niet voorzien. De Nederlandse selectie, met naast Van Vleuten en Van der Breggen ook Marianne Vos als grote kanshebber, wilde de koers hard maken. Op de eerste bult, op Norwood Edge, vallen onder hun impulsen al gaten in het peloton, zo’n 30 kilometer verder, waar eigenlijk was verwacht dat er een select gezelschap bij elkaar geraakt, komt Van Vleuten alleen boven. ‘Ik rekende erop dat de groep met Anna nog zou terugkomen. Ik heb heel lang gedacht dat ik met iets heel doms bezig was met hele goede benen.’

Bondscoach Loes Gunnewijk geeft aan dat ze het toch maar moet proberen, maar dat ze niet al gelijk alles moet geven. Volgens haar is dan de koers al in een nagenoeg ideale plooi gevallen: Van Vleuten voorop, daarachter Van der Breggen op haar gemak tussen zes anderen en het peloton met Vos op nog niet onoverbrugbare achterstand.

Van Vleuten steekt haar duim op voor de camera, de boodschap is begrepen. Ze rijdt gecontroleerd. Op de vlakke stukken de hartslag nog onder het omslagpunt, op de klimmetjes erboven, daar kan ze het verschil maken. ‘Het was tijd pakken, tijd pakken.’ Ze bouwt de voorsprong, die eerst onder de minuut blijft, geleidelijk aan verder uit.

Annemiek van Vleuten op 500 meter voor de finish. Beeld Klaas Jan van der Weij

Initiatief

Van der Breggen, die haar titel van vorig jaar in Innsbruck ook al won na een lange solo, zit op de eerste rij om vast te stellen dat er weliswaar hard wordt gereden, maar zonder dat de achtervolging op gang komt. ‘Dat was een beetje het verhaal van de dag. Niemand die echt het initiatief nam.’ Bij het ingaan van de laatste ronden ziet ze dat bij de meesten het beste eraf is en kan ze voor zichzelf gaan rijden. Ze had geen moeite gehad met haar beschermde taak. ‘Dat doe je bij je ploeg ook. Het maakt dan echt niet uit of je wereldkampioen bent.’

Pas op 15 kilometer van de finish is Van Vleuten zeker van haar zaak. De schrik slaat haar nog even in de benen als ze op 35 kilometer van het einde verneemt dat Dygert is weggereden uit het achtervolgende vijftal. Die moet wel frisser zijn dan zij. Maar dan krijgt ze door dat de Amerikaanse het niet gaat redden. Ze komt tot op een achterstand van 1.45, dan wordt het weer twee minuten. Dan weet ze dat ze voor eeuwig in de boeken komt.

Dygert wordt nog voorbijgereden door Van der Breggen en Spratt en komt asgrauw de streep over. Dan is Van Vleuten al over de dranghekken geklommen om moeder Ria te omarmen en weer het parcours op gelopen, waar even later Van der Breggen arriveert en een zoen als dank voor bewezen diensten wordt uitgewisseld. Later wordt die nog bezegeld met een handdruk op het podium.

Honger

De honger is nog niet gestild. Elk jaar evalueert Van Vleuten met haar coach Louis Delahaijhe tijdens een etentje het seizoen. Al drie jaar achtereen is de vaststelling dat het eigenlijk niet beter dan het voorgaande jaar kan worden. Maar telkens logenstraffen de prestaties de voorspelling. Dit jaar won ze de Giro Rosa met meer overmacht dan ooit. Ze trapte op de Nederlandse kampioenschappen in Ede tijdens de tijdrit waarden die ze nog niet eerder had bereikt. Zolang dat gebeurt, zolang er nog schot in zit, is een punt aan de horizon niet aan de orde.

Van Vleuten: ‘Ik denk wel dat ik er niet meer aan kan doen dan dat ik nu doe. Ik werk er hard voor, ik beleef er veel plezier aan, er is balans in mijn leven. Ik kan het inrichten naar mijn wens, ik krijg er de ruimte voor. Het gaat nu alleen nog maar om de finesses om top top top te zijn. Testen, materiaal verbeteren, evalueren. Stilstand is voor mij achteruitgang. ’

Marianne Vos wint deze zaterdag nog de sprint van het peloton, op 5.20. Haar analyse van Van Vleutens solo: ‘In principe is het gekkenwerk. Maar Annemiek speelt het klaar.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden