Profiel Mohammed Ihattaren

Mohammed Ihattaren, groeibriljant bij PSV dankzij zijn sterke wil en feilloze trap

In een seizoen zonder prijzen voor PSV is Mohammed Ihattaren (17) een van de schaarse lichtpuntjes. Aan zijn hand hoopt de voetbalclub volgend jaar de kampioensrace aan te gaan. En waarom niet? ­Mohammed Ihattaren wil de beste speler van de eredivisie worden.

Mohamed Ihattaren ontwijkt een tackle van Jose Rodriguez van Fortuna. Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Mohammed Ihattaren is net 17 jaar en begon bij PSV pas vier keer in de basis. In Jong Oranje speelde hij nog geen enkele keer. Toch is Ronald Koeman al bij hem op de koffie ­geweest. De bondscoach ziet de technische middenvelder uit Utrecht als een potentiële international, een ­speler die Nederland bovendien zou kunnen verliezen aan Marokko.

Ihattaren heeft Koeman geen uitsluitsel gegeven over zijn toekomst. Hij beslist niet zelf voor welk land hij zal uitkomen. Zijn carrière is een zaak van de familie. Het leven van het ­migrantengezin uit Marokko staat al ­jaren in het teken van een profloopbaan, die eind januari officieel begon met zijn debuut in het eerste elftal van PSV: 16 jaar en 348 dagen oud. De familie Ihattaren heeft al langer hetzelfde idee als Koeman: ­Mohammed kan uitgroeien tot een topper.

Met zijn gave techniek en feilloze trap is de bescheiden jeugdinternational, die zijn woorden altijd voorzichtig kiest, een van de groeibriljanten van PSV. De club heeft de geniale ingevingen van zijn jeugdige spelers de ­komende jaren net zo hard nodig als Ajax dit seizoen. Dat geldt ook voor de hoge transfersommen die voor top­talenten worden betaald. Ihattaren heeft financieel aantrekkelijke ­aanbiedingen van Manchester City, ­Barcelona en Chelsea afgeslagen ­omdat hij eerst tot bloei wil komen bij PSV, de club die al jaren in hem gelooft en investeert.

Het supertalent is een nakomeling in een gezin met vijf broers en een zus. Twee van zijn oudere broers konden ook goed voetballen. Maar hun vader had geen tijd om ze elke dag naar de training te brengen. Hij kwam in de jaren zeventig als gastarbeider naar Nederland en werkte in ploegendienst bij de frisdrankfabrikant en -leverancier Vrumona.

Toen bleek dat de jongste telg van het gezin ook talent had, besloot de familie ­Mohammed alle kansen te ­geven. Zijn vijftien jaar oudere broer Yassir zegde zijn baan als docent ­geschiedenis op om hem te gaan ­begeleiden. Een andere broer stopte tijdelijk als apotheker om hem te kunnen bijstaan. ‘Dat was een risico, maar we wilden achteraf niet hoeven zeggen: hadden we hem maar geholpen’, zegt Yassir Ihattaren.

Wat ook een rol speelde: in die periode maakte voormalig international en Barcelona-speler Ibrahim Afellay, eveneens van Marokkaanse afkomst, furore bij PSV. Studeren stond centraal bij de familie Ihattaren, maar het succes van de eveneens in Utrecht geboren Afellay was vaak onderwerp van gesprek in Kanaleneiland, waar Ihattaren opgroeide. Zijn broer: ­‘Afellay liet ons inzien hoeveel vreugde voetbal kan brengen.’

Mohammed Ihattaren is de vierde van links. Beeld Familie Ihattaren

Ihattaren begon op zijn vijfde bij sv Houten. Daar viel het jeugdtrainer Henry Vermeulen al snel op dat hij meer talent had dan zijn teamgenoten. ‘Mo had een geweldig linkerbeen, een mooie techniek, was sterk aan de bal en had een goed overzicht. Eigenlijk de dingen die je nu nog steeds bij hem terugziet.’

Volgens Vermeulen was het vanaf de eerste bal duidelijk dat Ihattaren prof zou worden. ‘Dat zag iedereen. Al had je één oog.’ Hij was gezegend met een dosis talent en zijn broers ontfermden zich over hem. Elke training stonden ze langs de lijn. Nooit ­bemoeiden ze zich met de oefenstof.

Vechten voor z’n plek

Ihattaren genoot zijn opvoeding in twee werelden. Thuis werd hem bijgebracht dat hij altijd respect moest hebben voor ouderen. Ook drukten zijn ouders hem op het hart nooit naar anderen te wijzen, maar altijd naar zichzelf te kijken. Op straat moest hij als de jongste speler vaak vechten voor zijn plek. Zijn broers leerden hem voor zichzelf op te komen. Yassir Ihattaren: ‘In het begin was hij regelmatig betrokken bij vechtpartijtjes als hij niet mocht mee voetballen. Maar op een gegeven moment was hij zo zelfverzekerd en brutaal dat hij zei: ik doe mee, anders wordt er niet gevoetbald.’

Na drie jaar bij Houten wilden ­onder meer Ajax, Feyenoord en PSV hem hebben. Coach Vermeulen had hem toen al de bijnaam Mo Afellay ­gegeven. Het was mede dankzij de 53-voudig international dat Ihattaren en zijn familie voor Eindhoven kozen. Voor de familie Ihattaren was Afellay het levende bewijs dat talenten met een Marokkaanse achtergrond bij PSV de kans kregen zich te ontwikkelen.

De eerste maanden werd Ihattaren samen met vier andere jeugdspelers uit Utrecht door een privéchauffeur van PSV opgehaald. Maar al snel besloot zijn broer hem dagelijks naar Eindhoven te rijden. Zo had ­Mohammed voor vertrek meer tijd om te eten en kon hij in de auto rustig zijn huiswerk maken. Yassir: ‘Ik wist dat ik deels mijn leven zou opgeven. Maar ik wilde hem en PSV graag de helpende hand toereiken.’

Na drie jaar heen en weer reizen tussen Utrecht en Eindhoven begon de afstand de toen 11-jarige Ihattaren tegen te staan. Hij kon school en voetbal steeds moeilijker combineren. PSV stelde een huis in Eindhoven voor hem beschikbaar. Zijn ouders – zijn vader was inmiddels met pensioen – en broer verhuisden mee.

Dat deed PSV niet zonder reden. Ook bij de regerend landskampioen herkenden ze al snel het uitzonderlijke talent. Ihattaren werd vervroegd doorgeschoven naar een hogere lichting en overladen met complimenten. Tot hij bij PSV onder 16 jaar Adil Ramzi als assistent-trainer kreeg. De 37-voudig Marokkaans international vond dat Ihattaren op mentaal vlak te kort schoot – iets waar volgens hem meer talenten met een Marokkaanse achtergrond problemen mee hebben.

Ramzi: ‘Mo dacht: ik ben zo goed, ik kan het verschil toch wel maken. De weerstand was niet hoog genoeg voor hem. Daardoor was hij niet fit: hij oogde een beetje mollig en na een of twee leuke acties had hij tijd nodig om uit te rusten. Ik wist uit ervaring: als het niveau straks hoger wordt, komt hij in de problemen.’

Er moest iets veranderen. Dus ging Ramzi om de tafel met de familie ­Ihattaren. Samen stelden ze een plan op om Ihattaren fitter te krijgen. Met zijn Marokkaanse achtergrond ­begreep Ramzi uit wat voor milieu hij kwam. De basis was goed, maar om de absolute top te halen, was meer ­nodig. ‘Als ik weerstand van de familie had gekregen, was het lastig geworden. Maar zij vertrouwde mij volledig en zei: jullie weten wat goed is voor hem.’

Vyacheslav Karavaev van Vitesse met Mohamed Ihattaren aan zijn linker schouder. Beeld BSR Agency

Als zijn teamgenoten na een zware training onder de douche stapten, ging Ramzi nog een halfuur langer door met Ihattaren. Van het oneindig herhalen van passeerbewegingen tot hardlopen in de bossen rondom het trainingscomplex. Ramzi testte het talent mentaal en zocht zijn grenzen op. In het begin mopperde hij weleens. Maar toen hij merkte dat hij er in de wedstrijden profijt van had, werd hij steeds fanatieker.

Dat merkte ook zijn broer. In de ­weken voor de kampioenswedstrijd van PSV onder 16 jaar stond Ihattaren elke ochtend om zes uur aan zijn bed. Dan wilde hij hardlopen. Om half acht waren ze terug. Na het ontbijt bracht zijn broer hem naar school. ‘Hij dreef ons tot het uiterste. Maar op het veld was hij ­beter dan ooit.’

Ramzi ziet veel overeenkomsten tussen Ihattaren en diens grote voorbeeld Afellay. Volgens de oud-speler van onder meer PSV, AZ en Willem II hebben beiden een grote kwaliteit: ze durven zich kwetsbaar op te stellen. ‘Vaak denken talenten met Marokkaanse roots het beter te weten. Mo en Ibi zijn bereid te leren. Van buiten ogen ze als rustige jongens, maar van binnen branden ze van ambitie.’

Yassir Ihattaren is terugverhuisd naar Utrecht. Samen met zaakwaarnemer Henk-Maarten Chin behartigt hij nog steeds de belangen van zijn broer. Daarnaast pakt hij zijn werk weer op. Hij hoeft niet meer dagelijks mee te gaan hardlopen, maar vervult een meer adviserende rol. Zijn ouders en andere broer wonen nog bij ­Mohammed in Eindhoven.

Ihattaren heeft nooit extra druk ervaren door de toewijding van de familie, denkt zijn broer. Het is niet zo dat het gezin financieel afhankelijk is van zijn succes. Yassir: ‘Wij hoorden van iedereen dat hij uitzonderlijk veel talent had. We wilden hem de kans geven dat talent te benutten en deden wat goed voor hem was.’

Dat is in de ogen van de familie de weg der geleidelijkheid. ‘We doen het stap voor stap. Mo moet PSV heel dankbaar zijn voor de kansen die hij heeft gekregen. Als hij echt zo goed is, komen de clubs vanzelf wel. Voor nu heeft hij andere doelen voor zichzelf gesteld: hij wil de beste speler van de eredivisie worden en als duurste speler van PSV worden verkocht.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.