ColumnWillem Vissers

Misschien ziet u Dumoulin straks fietsen in het heuvelland. Laat hem dan met rust

null Beeld

Dumoulin de Denker, de kwetsbare sporter, lacht in een donkere huiskamer de ontwapenende lach van opluchting. Tom Dumoulin draagt een opengeritst vestje van de sponsor, maar eigenlijk zit hij naakt voor de camera. Een rugzak van honderd kilo is van hem afgevallen, nu hij voorlopig stopt met wielrennen. Bij het ontwaken voelde hij vrolijkheid.

Hij vraagt aan zichzelf: ‘Wat wil de mens Dumoulin met zijn leven?’ Voor wie fietst hij? Voor anderen? Nee toch? Voor zichzelf? Ja, dat zou zo moeten zijn. Zijn mededeling om met onbetaald verlof te gaan, is voor de kenners geen verrassing. Dumoulin had altijd een dubbelzinnige benadering jegens topsport. Ja, prachtig, dat fietsen. Nee, al het andere, de verwachtingen, de druk, die eeuwige media, de tol van de roem. 

Hij laat al zijn kwetsbaarheid zien. Dat is bijzonder. De sporter toont zich het liefst als sterk, snel of behendig. De sporter is zeker in zijn dromen en gedachten vooral een winnaar. Wij, de bewonderaars en de critici, kijken op tegen die wereld van schone schijn, zeker nu we op onszelf zijn teruggeworpen, op de kleine kring van ons gezin, van werk op afstand.

De sporter houdt ons van de straat en blaast nog een wolkje illusie in de maakbaarheid van het leven. We kijken ook met wat afgunst naar hen voor wie vaak geen avondklok of reisadvies geldt. Maar die glamoureuze zijde van sport is ook een facade. Zoetgevooisde Tom licht in de videobrief zijn overwegingen toe, met dat zachte van Limburg, dat zingende accent uit Maastricht dat eeuwige vrolijkheid doet vermoeden, doch waarachter evenveel leed kan schuilen als achter de hardste g.

Ja, voor wie fietst hij eigenlijk? Hij is zichzelf vergeten, ondanks al die prachtige hoogtepunten. Zijn huldiging voor de Dom van Milaan, met de gigantische trofee, na de gewonnen Giro. Zijn tijdritten, de Touretappe in de stromende regen naar Andorra. Winnen ging de laatste tijd ook niet meer zo gemakkelijk, misschien dat het een rol speelt. De sporter die de oogkleppen afwerpt, die de relativering tot norm verheft, valt onherroepelijk van het podium. Hoe hij ook verder gaat, eerst wil hij zijn huidige leven op de weegschaal van geluk leggen en kijken welke kant de wijzer opslaat.

Hij schonk al zoveel plezier aan anderen en wilde het altijd voor iedereen goed doen. Alleen: fietsen maakte hem langzaam ongelukkig en dat is niet de bedoeling van het leven, en zeker niet van vrijwillig gekozen topsport. Op zoek naar antwoorden gaat hij bellen, praten, wandelen met de hond. Misschien ziet u hem straks ergens fietsen in het heuvelland, in het zog van al die andere mannen en vrouwen, liefhebbers in een strak pakje met een moderne zonnebril, af en toe langs een stil plekje de neus legend in het weiland.

Laat hem dan met rust, want Tom Dumoulin denkt na. Dat doet hij goed. Denk, Tom. Denk zolang als je wilt. Kijk in de spiegel. Zoek je geluk. Probeer het te vinden. Als dat lukt, houdt het dan vast, zolang als je kunt. Geluk vinden, dat is de echte topsport.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden