Column Peter Middendorp

Misschien nog wel belangrijker, wat is een clubwatcher zonder club?

Elke thuiswedstrijd, sinds mensenheugenis, zit Dirk van der Kaap als eerste in de perskamer op zijn vaste stoel aan een ronde tafel. Hij is een oud-journalist op leeftijd, gehuld in verschillende tinten bruin, beige en ecru. Iemand die gauw ziet als er iets niet goed is, aan de tactiek of de club. De koffie in de perskamer is vaak te laat klaar.

In 2010 schreef hij een boekje als een levenslied, over een verlangen dat al even lang in hem leefde als in de club: Dromen van de eredivisie.

Van der Kaap is de eerste, oudste, trouwste en meest ervaren clubwatcher van FC Emmen, en tot dit seizoen ook de enige. Hij volgt Emmen al 33 jaar, voor de Emmer Courant, de Drentse Courant en misschien ook nog wel voor het Dagblad van het Noorden. In elk geval is hij er na zijn pensionering, een jaar of tien geleden, onbezoldigd mee doorgegaan, als schrijver van wedstrijdverslagen voor de website.

Afgelopen seizoen kwam zijn droom uit – Emmen promoveerde, eindelijk, na al die regenachtige jaren in de anonimiteit van de eerste divisie. Bij de club moest hierna wel van alles veranderen. De KNVB stelde eisen aan de accommodatie, de voorzieningen, en ook de organisatie moest ‘eredivisie-proof’ worden gemaakt.

Heel voorzichtig, zoals ik het mij althans heb laten vertellen, met respect en dankbaarheid, is toen aan Van der Kaap gevraagd of hij misschien wilde ophouden met het volgen van de club. Het was een nieuwe tijd, een andere tijd, hopelijk kon hij dat ook begrijpen. Professioneler. Meer voor jonge mensen die handig zijn met video en internet.

Wat kunnen we zeggen over de reactie van Van der Kaap? Hoe heeft hij het verzoek opgenomen? Niet goed. Helemaal niet. Slecht, eerder. Heel slecht. En ik kon me dat ook wel voorstellen, al ben ik dan een successupporter, een mooiweerclubwatcher, helemaal het type dus waarvan ik, als ik hem was, over mijn nek zou gaan. Een heel leven gesmacht naar promotie, en dan is het zover en hoeven ze je niet meer. En, misschien nog wel belangrijker, wat is een clubwatcher zonder club?

In de noordelijke media werd de kwestie-Van der Kaap nog een flinke rel. Overal verschenen interviews en commentaren over hoe erg het was, oneerlijk en stank voor dank. Columnisten staken verontwaardigd hun nek voor hem uit. Zo ging je niet met mensen om op wie je altijd had gesteund, en zonder wie de FC nooit de FC was geweest. Dit was nog maar het eerste eredivisieseizoen. Kregen ze het nu al hoog in de bol?

Er is toen, onder druk van de omstandigheden, aan Van der Kaap gevraagd of hij zijn werkzaamheden niet alsnog zou willen voortzetten, niet zozeer voor het eerste, daar waren al anderen voor, maar voor de jeugd.

Sinds dat gesprek zit hij iedere thuiswedstrijd weer als eerste in de perskamer, op zijn vaste stoel, en later op de perstribune. Hij ziet nog altijd gauw als er iets niet goed is aan het spel, de sfeer in de groep of de koffie. Het is niet meer hetzelfde. Het kan niet meer hetzelfde zijn. Maar hij gaat door. Hij gaat altijd door.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.