ColumnPeter Winnen

Mike Teunissen is een goeie renner en een optimistisch mens die nu over beide twijfelt

x Beeld x
xBeeld x

Zaterdag is de Omloop Het Nieuwsblad. Mike is er niet bij, Mike Teunissen. Ik zal niet hoeven speuren naar zijn rug tussen de andere ruggen in het boerenland, en dat is een gemis. Hoewel hij niet meer in mijn buurt woont, blijft hij er eentje van hier - de Peel. Mike zit in de lappenmand. Het verontrustende is dat zijn ploeg Jumbo-Visma vaag blijft over de aard van de blessure. Iets aan zijn linkerbovenbeen, maar geen breuk; dit voorjaar komt hij waarschijnlijk niet meer in actie. Bij vaagheid slaat de schrik me om het hart. Vaagheid verandert de zonnigste liefhebber in een pessimist.

‘De gifbeker moet kennelijk helemaal leeg’, zei Mike over de jongste tuimeling tijdens het trainingskamp te Tenerife. Vorig jaar stond hij ook al lang aan de kant. Eerst vrat corona de wielerkalender leeg, en net voordat het seizoen een aanvang nam in het najaar stortte hij tijdens een trainingskamp in Tignes op het asfalt. Toen was het een kuil in de weg, op Tenerife was het een steen op de weg. Het lot bedient zich soms van lullige obstakels. Voor je het weet wandelen er overal beren op de weg.

Via de sociale media laat Mike weten zichzelf als een optimistisch persoon te zien met een goede techniek op de fiets, maar de laatste dagen is hij over beide dingen gaan twijfelen.

Natuurlijk heb ik hem in een zonnig berichtje beterschap gewenst. Maar meteen nadat ik het verstuurd had twijfelde ik of de optimistische toon wel op zijn plaats was. Aan de andere kant, als supporter hoor je pessimisme te mijden als de pest. Een Limburgse tonprater drukte zich tijdens een alternatief carnavalsoptreden als volgt uit: ‘Een pessimist denkt: erger wordt het niet. De optimist denkt: o jawel hoor’. Hoe dan ook, voor Mike is het tweede wielerseizoen op een rij een zeephelling.

Geduldig revalideren is moeilijk, weet ik uit het verleden. Zelfs als je het geduld kunt opbrengen wacht daarna een achterstand. In feite revalideer je twee keer van hetzelfde.

Tijdens de verloren maanden van 2020 had Mike het al knap lastig. Chagrijnig was hij; bij het minste of geringste schoot hij uit zijn slof. Heel vervelend voor zijn vriendin vond hij dat. Zij moest hem bij de les houden. Dat ze psychologie gestudeerd heeft was eigenlijk mooi meegenomen: als iets uitzichtloos is moet je kijken naar wat er nog wel kan. In verschillende interviews is Mike zeer openhartig over de spelonken in de geest van de topsporter wanneer het tegenzit. De inzichten stemmen me dan weer optimistisch.

Ik denk dat Mike intussen de vaardigheid bezit het chagrijn zowel te koesteren als te relativeren. En als hij onderweg al een donker zijpad neemt laat zijn vriendin de slagboom neer. Het linkerbovenbeen heeft waarschijnlijk veel tijd nodig.  

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden