Michael Johnson nu ook 'Mister 43,18'

Mister Olympic Double maakte jarenlang jacht op het vermaledijde record op de 400 meter. Steeds weer kwam er iets tussen, lichamelijk ongemak vooral....

Van onze verslaggever Rolf Bos

De ontlading van de donkere atleet uit Waco, Texas was groot. Al jarenlang is hij de toploper op de 400 meter, maar steeds redde hij het net niet. De 43,29, die Harry 'Butch' Reynolds in 1988 in het Letzigründ-stadion van Zürich neerzette, hield hardnekkiger stand dan menigeen een aantal jaren geleden dacht.

Johnson (31), die tijdens de Spelen van Atlanta naar een uniek 'dubbel' op de 200 en 400 snelde, is immers een getalenteerder atleet dan Reynolds, wiens carrière stokte door een langdurig gevecht met de IAAF over een (doping)-schorsing.

Johnson heeft die fameuze, onwaarschijnlijke 19,32 uit Atlanta achter zijn naam staan op de 200 meter. Ook op de dubbele afstand is hij onoverwinnelijk. Alleen dat record, dat kwam er niet van. Hij finishte vaak onder de 44 tellen, maar steeds vielen de cijfers achter de komma hoger uit dan de 43,29 van Reynolds.

Het leek soms ook weleens of hij het erom deed, dat hij het publiek wilde plagen. Vaak hield Johnson al ver voor de finish in, de tegenstanders liepen immer een eind achter hem. Waarom zou de Texaan zich dan nog haasten? De winst was binnen, dat record komt nog wel eens een keertje, hield hij iedereen altijd voor. Heus.

Dat record is er nu, en het was een 'lastig record', bekende hij gisteren. Maar Johnson had in Sevilla deze week al laten zien dat hij tot veel in staat was. Hij was fitter dan twee jaar geleden in Athene, waar hij in de kwartfinale op arrogante wijze te vroeg gas terug nam, en als vierde in zijn serie alleen als tijdsnelste door kon naar de volgende ronde. De finale won hij wel, maar het was geen overtuigende zege.

Dat was gisteren, waar hij naar zijn vierde opeenvolgende wereldtitel op de 400 meter liep, wel anders. Superieur, in de hem kenmerkende stijl, rechtop, de armen naast het rechte lichaam, snelde hij over de baan. De eerste 200 meter werd afgelegd in 21 seconden, precies als gepland. In de laatste bocht kwam de acceleratie, die de concurrentie op het rechte stuk tot armzalige krabbelaars degradeerde. Met een voorsprong van acht meter op nummer twee, spoot hij door de finish.

Het is spijtig dat de Texaan sinds de Spelen van Atlanta niet langer op grote toernooien wil 'dubbelen', pas volgend jaar in Sydney komt het er weer van. De liefhebber zou er veel voor over hebben om deze superman ook vandaag, tijdens de finale van de 200, aan de start te zien staan. Het zou een spannende confrontatie opleveren tussen Maurice Greene en 'Mister 19,32', nu ook bekend als 'Mister 43,18'.

Greene versus Johnson, het zou opnieuw een hoogtepunt kunnen zijn voor dit zevende WK. Maar helaas, zover komt het niet. Greene loopt wél een dubbel, en treedt vanavond misschien met titels op de 100 en 200 in de voetsporen van Carl Lewis, maar Johnson laat zich niet meer zien.

Want de Texaan mag dan wel krachtig ogen, hij is ook erg kwetsbaar. Zijn grootste tegenstander is zijn lichaam, zei hij deze week. Het begon met de flauwekul-race over 150 meter na de Spelen van Atlanta. In de SkyDome van Toronto gingen de Olympische kampioenen op de 100 (Donovan Bailey) en 200 meter (Johnson) in juni 1997 uitmaken wie nu de snelste mens op aarde was. De winnaar mocht kon vele dollars opstrijken.

De race werd een deceptie. Bailey won, omdat Johnson zich stevig blesseerde aan de hamstring. Dat hij enkele maanden na die wedstrijd in Toronto toch nog de wereldtitel wist te pakken, was dus knap. Dit jaar spoort het lichaam weer goed, al blijft het altijd oppassen, zegt zijn coach Clyde Hart.

'Michael's lichaam zit raar in elkaar. Hij heeft een chronische heup en been-blessure, die we steeds goed kunnen behandelen. Maar het kan op de baan zo mis gaan. Vergelijk het met een autoband, die soms niet goed uitgelijnd is.'

Johnson luistert tegenwoordig goed naar zijn lijf. Wanneer hij zich niet zeker van zijn zaak voelt, dan zegt hij een wedstrijd af. Dat deed de Texaan al een paar keer bij wedstrijden in Europa, de confrontatie met Greene op de 200 meter tijdens de Amerikaanse kampioenschappen vond ook geen doorgang wegens lichamelijk ongemak.

Het maakt de soms wat norse Johnson niet echt geliefd bij wedstrijd-organisatoren. 'Maar', zegt hij, 'ik riskeer geen blessures meer, het is het gewoon niet waard. Dan loop ik maar niet. In Toronto voelde ik de pijn er inschieten, maar ben ik gewoon doorgelopen. Elke coach zegt dat je op zo'n moment meteen moet stoppen.'

Gisteravond stopte hij niet, hij had ruim voor de finish kunnen gaan joggen, en toch nog goud verdiend. 'Alles klopte vanavond, het weer, de baan, het publiek.' Of hij zijn scherpe records zelf nog kon verbeteren, werd hem gevraagd. 'Wie weet, daar denk ik nu even niet aan. Alhoewel, een 42 seconden kan ik waarschijnlijk wel aan.'

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden