‘Met mijn been aan kan ik alles’

Bibian Mentel, snowboardster met een geamputeerd been, had graag aan de Paralympische Winterspelen van Turijn meegedaan. Haar sport staat niet op het programma....

Tijdens de Winterspelen had Bibian Mentel, thuis voor de tv, nog één keer een moment van ‘daar had ik ook bij kunnen staan’. Het was de zonovergoten dag dat de Amerikaanse Lindsay Giacobellis in Bardonecchia in het zicht van de finish stuntvliegend onderuit ging en de Zwitserse Tanja Frieden met het goud ging strijken.

‘Tanja is een vriendinnetje uit mijn jaren op het board. Op zo’n bijzonder moment, iedereen had het over snowboardercross als de hit van de Spelen, voel je weemoed. Ik reed met Tanja in de wereldtop. In de aanloop van Salt Lake City was zij ook al erg goed.’ Mentel zelf ook. ‘Ik stond in de winter van 1999-2000 zesde op de wereldranglijst.’

In Salt Lake City (2002) was snowboardercross – in het jargon: SBX – nog geen olympische sport. Sommigen hadden zich er druk over gemaakt. Voor Bibian Mentel maakte het niet meer uit. Een jaar voor de Spelen van SLC werd haar rechteronderbeen geamputeerd.

Een kwaadaardige tumor moest verwijderd worden. Uiteindelijk moest haar onderbeen worden afgezet. Wat begonnen was met een enkelblessure, ‘er zat een grote plak op mijn enkel’, bleek het einde van haar topsportcarrière.

Sindsdien leeft Mentel, een vrolijke, jonge vrouw uit Nederhorst den Berg met een zoontje van drie, met anderhalf been en twee protheses. ‘Ik heb een loopbeen, voor het dagelijkse leven. En ik heb een boardbeen, met de voet in een andere stand geplaatst, om te snowboarden. Frank Jol, een orthopedisch techneut uit Hoorn, heeft het gemaakt. Het zit fantastisch.’

Mentel, die nog mee ‘rijdt’ bij de validen en in 2002 met prothese Nederlands kampioene werd, weigert zielig in een hoekje te gaan zitten. ‘Daar heb ik alleen maar mezelf mee. Weet je, ik voel me absoluut niet gehandicapt. Ik kan alles zodra ik mijn been aan heb. Ik hoor niet bij die gehandicapten die denken dat dingen niet meer kunnen.’

Ook daarom is ze al enkele jaren bezig snowboarden (‘dat is nog heel makkelijk voor iemand die een half been mist’) op het weinig uitgebreide programma van de Paralympische Spelen te krijgen. ‘Ik had het voor Turijn er al op willen hebben, maar dat is niet gelukt.’

Ze verhaalt van een congres in Limburg in het najaar van 2004 dat ze had willen organiseren. ‘Ik was samen met Rita van Driel, van de wereldfederatie IPC, en Herman Ran, van de Nederlandse Ski Vereniging, aan de slag gegaan.

‘Ik had een enquete opgesteld en naar twintig landen gestuurd. Veertien waren er positief. Maar alleen Canada en Nieuw-Zeeland, wilden naar het congres komen. De andere landen schreven: laat ons weten wat er uit komt. Toen moesten we het afgelasten.’

Mentel had in die herfst andere dingen aan het hoofd om zich heel druk te maken over het debacle. Ze zegt eufemistisch dat ze wat angstig is geworden over haar eigen ziektebeeld. ‘In oktober van 2004 ben ik geopereerd aan een long. Er was een kleine uitzaaiing. Een jaar later ben ik aan de andere long geholpen. Dat maakt me wel onzeker. Ik hoop vooral mijn kind te zien opgroeien.’

Daarmee vergeleken is het plotselinge einde van haar professionele sneeuwloopbaan een klein manco. ‘Natuurlijk was het een prachtig leven, tien maanden per jaar in de bergen. Ik heb het tien jaar kunnen doen. Maar er kwam nu, eerder dan gedacht, een einde aan. Er zijn, ook door mijn studie bij Randstad en mijn baan als atletenmanager bij Red Bull, andere prioriteiten gekomen.’

Zo’n actieve vrouw (‘ik ben deze winter toch drie, vier weken op mijn board geweest’) wil zich buigen over de mogelijkheden van haar sport voor gehandicapten. ‘Ik was graag naar Turijn gegaan, om te lobbyen. Maar wie gaat dat betalen?’

Deze week is ze voor een persoonlijke promotietour in Lake Tahoe (VS). ‘Daar is snowboarden al een geaccepteerd onderdeel van de nationale titelstrijd voor gehandicapten. Ik heb vorig jaar ook meegedaan. Dat internationaal op de agenda krijgen, is een droom van me. Voor mij zal Vancouver in 2010 nog haalbaar zijn. Dan ben ik 37. En anders doe ik het voor de mensen die na mij komen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden