Column Willem Vissers

Met een mooiweergezicht laat Van der Poel zien dat hij de beste is op de dag waarom het draait

Hij slaat op zijn hart, terwijl gekleurde snippers op hem neerdalen als confetti uit de hemel. Mathieu van der Poel, telg uit een dynastie van veldrijders, wint met een nagenoeg schoon gezicht het WK. Een mooiweergezicht. Geen modderhoofd, zoals bij zijn nederlaag vorig jaar in Valkenburg. De tekening op het gelaat is de spiegel van zijn gemoed.

Hij oogt alsof hij even snel een vergeten boodschap is wezen doen. Zo mooi en rustig zit hij op zijn karretje, zelfs als hij over hobbels koerst of door diepe groeven in het zand. Hij tilt de fiets even boven het hoofd na de streep. Zijn overwinningskreet vult het zwerk.

Eindelijk wereldkampioen, na drie jaar de beste te zijn geweest in bijna alle wedstrijden behalve de belangrijkste, wint hij na het kampioenschap van 2015 zijn tweede wereldtitel. Vooral psychologisch was de strijd zwaar deze keer, door de last van mislukkingen, door mentale druk, door eindeloze speculaties in de kleine biotoop van het veldrijden. Hij, winnaar van 26 van de 28 crosses waaraan hij dit seizoen deelnam, zou toch wel winnen?

Veldrijden is mooie sport, zeker op tv. Het is genieten van de omgeving, ditmaal in Bogense, aan de Deense kust, met een strook in het parcours die evenwijdig loopt aan de kustlijn van het Kattegat. De schuine wand voor het witte kerkje is scherprechter. Overal tenten, gras, modder, sporen van eerdere wedstrijden, een schuur. Tienduizenden toeschouwers met klingelende bellen rond een petieterig parcours.

Hij imponeert op de schuine wand, als een stuntman op de vroegere kermis. Anderen stappen even van de fiets, terwijl hij door de prut ragt alsof hij over een koord fietst, nooit omkijkend, want omkijken is tijd verspillen. Omkijken is het verleden, terwijl hij verlangt naar de toekomst.

Typerend zijn ook de interviewtjes onderweg met trainers, begeleiders of vaders. Bijna allemaal Belgen en Nederlanders, want dit is de Belgisch-Nederlandse versie van schaatsen. Vader Adrie, die vorig jaar vrij snel na de start opmerkte dat de zaak verloren was, wil geen lot tarten. ‘Na de wedstrijd’, geeft hij commentaar. Junior had geen superdag, vindt junior zelf na afloop. Hij is gewoon de beste, omdat hij technisch en fysiek superieur is en bijna nooit afstapt.

Veldrijden. Ik ken een lezer van de Volkskrant die na bijna elke wedstrijd een brief stuurt over het waarom van geen groot stuk met of over deze held, Van der Poel, in zijn ogen net zo groot als wegkoning Tom Dumoulin. Het is zoals het is omdat de sport klein is, een zaak van Belgen en Nederlanders vooral, nog meer van Belgen dan van Nederlanders.

Van der Poel laat eindelijk weer zien dat hij de beste is op de dag waarom het draait, de dag dat de wereld naar veldrijden kijkt. En hij stapt pas van de fiets als hij winnaar is, om het ding op te tillen, over de drempel van het genot. Even knijpt hij de ogen dicht. Dan toont hij zijn schone gezicht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden