AnalyseWK-afstanden Salt Lake City

Met drie gouden medailles toch nog glansrijk toernooi, maar dalende lijn ingezet

Op de WK afstanden in Salt Lake City was Nederland vooral op individuele nummers minder succesvol dan voorheen. Zou dat komen door de vele kwalificatiemomenten?

Kjeld Nuis na zijn overwinning op de 1.500 meter.Beeld AP

De WK afstanden moesten voor Nederland even op gang komen, maar met een eindspurt (drie gouden medailles op de afsluitende zondag) werd het vanuit oranje perspectief toch nog een glansrijk toernooi. Eind goed, al goed? Niet helemaal. Tegenover acht gouden medailles, vorig jaar in Inzell, stonden nu zeven gouden plakken in Salt Lake City. Met name op de individuele nummers is de laatste jaren een dalende lijn ingezet.

Het verschil met vorig jaar zat hem in een aantal zaken. Ten eerste: Patrick Roest. Het hele seizoen was hij nagenoeg onverslaanbaar geweest, maar uitgerekend op het belangrijkste toernooi van het jaar gaf hij niet thuis. Zijn benen liepen vol, en daarmee het hoofd ook. Bedremmeld stond hij na elke mislukte race de pers te woord. Hoe kon het nou dat hij niet in staat was te pieken op het moment suprême? Hij wist het zelf ook niet.

Het verschil in medailles zat hem ook in de langere afstanden, waarin Nederland in het verleden steevast uitblonk, maar nu niet meer. Hetgeen voor het schaatsen in het algemeen helemaal niet slecht hoeft te zijn overigens. In tegendeel zelfs, want de dominantie was wel erg groot. Sinds de invoering van de WK afstanden was er op de 10 kilometer nog nooit een keertje geweest dat een Nederlander níet had gewonnen op die afstand, 19 keer op rij liefst.

In Salt Lake City kwam een einde aan die hegemonie, dankzij de Canadezen. De jonge Graeme Fish won de 10 kilometer voor zijn landgenoot Ted-Jan Bloemen. Op de 5 kilometer bleef Bloemen Sven Kramer nipt voor. De derde en vijfde plek waren eveneens gereserveerd voor een Canadees, respectievelijk Fish en Jordan Belchos.

Na afloop merkte Sven Kramer op dat Nederland – in tegenstelling tot bijvoorbeeld Canada – wel heel erg veel kwalificatiemomenten kent. Ook de EK had in de weg gezeten. Daardoor konden veel schaatsers niet eerder afreizen naar Salt Lake City om te wennen aan de hoogte, want dat bleek evenzeer een beslissende factor in dit toernooi. De één kon er wel goed mee omgaan, de ander juist weer niet.

Technisch directeur Remy de Wit van de KNSB erkende dat Nederland in vergelijking met andere landen meer kwalificatietoernooien heeft. ‘Daar gaan we kritisch naar kijken. Maar onze prestatiedichtheid is zo hoog dat we bijna niet anders kunnen. Ik zie het niet gebeuren dat alles op de schop gaat, maar wellicht kunnen we details veranderen waardoor sporters zich nog beter kunnen voorbereiden.’

Natuurlijk was er ook goed nieuws: er waren successen voor de oude garde (Ireen Wüst, Jorrit Bergsma), Sven Kramer liet zien dat hij nog altijd met de besten mee kan en er diende zich een nieuwe ster aan: de 21-jarige Jutta Leerdam.

Leerdam won de 1.000 meter. Maar misschien nog wel belangrijker: ze kan met haar verschijning een heel nieuw publiek aanspreken. Op Instagram heeft ze meer dan 200.000 volgers. Na haar zege kwamen er daar in één klap 11.000 bij; allemaal potentiële schaatsfans. ‘Ga schaatsen’, luidde haar boodschap. ‘Het is de mooiste sport die er is.’

En natuurlijk was er de veelbesproken zege van Kjeld Nuis. De tweevoudig olympisch kampioen had zich niet op eigen kracht weten te plaatsen voor de WK afstanden vanwege ziekte tijdens het kwalificatiemoment. Hij kreeg daarop ten koste van Koen Verweij en Dai Dai Ntab een aanwijsplek toegewezen.

Die inschatting bleek, achteraf gezien, de juiste te zijn geweest, al had Nuis grote twijfels gehad. Zondag, na afloop van zijn race, brak hij toen een vraag werd gesteld over zijn weg naar het goud. Het gaf aan hoe groot de druk was geweest.

Was zijn zege een dikke middelvinger naar de mensen die nooit in hem hadden geloofd? Nee, zover wilde Nuis niet gaan, nadat hij zijn tranen had afgeveegd. Hij keerde het om: een grote duim voor iedereen die hem was blijven steunen.

Ook Remy de Wit, de technisch directeur, wilde niet zijn gelijk halen. ‘Ik ben er voor Nederland, niet voor Nuis of Verweij. Ik ben vooral blij dat we een medaille hebben gewonnen.’

Op de andere sprintafstanden had Nederland te maken met het probleem dat Pavel Koelizjnikov heet. De 22-jarige Rus reed iedereen vierkant naar huis op de 500 en 1.000 meter. De Rus verbeterde op die laatste afstand het wereldrecord, maar hij was al naar huis toen het bord met zijn nieuwe tijd moest worden opgehangen in de Olympic Oval. Achtelozer kan het bijna niet.

Kjeld Nuis verzuchtte na de 1.500 meter dat hij blij was dat ‘Koeli’ niet van de partij was geweest, want dan had de uitslag er waarschijnlijk heel anders uitgezien. Hij vreesde dat het een kwestie van tijd is voordat de Rus zich ook op de 1.500 meter gaat concentreren. In dat geval zal de medailleoogst weer een stukje kariger worden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden