Tieners en ouders Nyala Krullaars (16), handbal

Met 14 jaar ging handbalster Nyala Krullaars weg van huis, een droom achterna

Bij het Haagse gezin Krullaars draait het leven om handbal. Geen wonder dat dochter Nyala al denkt aan een loopbaan in Denemarken.

Het op en top handbalgezin Krullaars, met de zussen Zion (l) en Nyala op de voorgrond. Foto Klaas Jan van der Weij

Als het om haar techniek gaat, vertrouwt handbalster Nyala Krullaars (16) het meest op haar vader Tommes. ‘Hij heeft me zeven jaar training gegeven. Als het niet loopt, ziet hij meteen hoe dat komt. Dan heb ik mijn arm iets te laag of spring ik niet hoog genoeg.’

Nyala Krullaars was veertien toen ze het ouderlijk huis verliet voor de talentencampus van Papendal. Nu al speelt ze tegen volwassen speelsters. Haar ambities reiken nog verder. ‘Ik droom van handballen in het buitenland. Ik denk dat Denemarken het beste bij me past.’

Dit is de serie tieners en ouders. In aflevering 11: de familie van handbalster Nyala Krullaars.

Vader Tommes en moeder Nannie – beiden handbaltrainers − hadden het talent al snel ontdekt. Nyala was snel en technisch, ze maakte veel doelpunten. Haar gedrevenheid viel het meeste op. Vader Tommes: ‘Op haar veertiende scoorde ze in een seniorenwedstrijd vijftien keer. Na de wedstrijd konden we haar niet vinden in de kantine. We troffen haar aan in de hal. Stond ze honderden ballen op het doel te schieten. Ze had namelijk ook twee kansen gemist.’

Tegenwoordig speelt Nyala bij eredivisionist Dalfsen, ruim twee uur rijden van woonplaats Den Haag. Haar ouders halen haar wekelijk op.‘Het is vooral veel tijd investeren’, zegt moeder Nannie, die docente wiskunde is. Vader Tommes is partner bij advies- en accountantskantoor PwC. Een jaar handbal kost zo’n 7 duizend euro, inclusief toernooien in het buitenland en een kamer in Dalfsen. ‘Voor ons zijn de kosten momenteel niet het struikelblok’, zegt Tommes. ‘De grootste opoffering is dat we als gezin haast nooit lang op vakantie kunnen vanwege de internationale toernooien in de zomer en de voorbereiding op de competitie.’

Handbal is een aanslag op het lichaam van Nyala. Haar ouders waren erbij toen ze gillend op de grond lag met gescheurde kruisbanden, nu twee jaar geleden. Dit jaar had ze een ontstoken enkel en veel last van haar pols. ‘Ik maak me daar zorgen over. Dat lichaam moet nog heel lang mee’, zegt moeder Nannie, die haar dochter wel eens huilend aan de telefoon heeft gekregen. Nyala sport twintig uur in de week. ‘Een topsporter zit altijd op het randje. Als sportman zeg ik dat ze ervoor moet gaan. Als ouder zeg ik: het is veel en veel te veel. Maar ik vind niet dat ik haar moet verbieden om haar droom na te jagen.’

Nyala is niet het enige talent uit het gezin. Ravel, haar broertje en een jaar jonger, speelt in Den Haag bij Hercules en woont nog thuis. Haar twee jaar oudere zus Zion speelt ook op hoog niveau en woont op de Handbalacademie op Papendal. De loopbaan van Nyala lijkt iets vlotter te verlopen. Deze zomer viel Zion net af voor het nationale team. Nyala mocht wel mee naar de Europese Jeugd Olympische Spelen in Hongarije. Moeder Nannie had twee huilende dochters thuis. De oudste omdat ze niet was geselecteerd, de jongste omdat haar zus niet mee mocht naar Hongarije. Nyala: ‘Ik was helemaal niet blij. Ik vond het verschrikkelijk dat we niet samen konden gaan.’

Of er wel eens sprake is van jaloezie? Nyala: ‘Ik heb dat nog nooit gemerkt. Mijn zus gunt me alles.’