ColumnWillem Vissers

Messi met baard is het spiegelbeeld van vergankelijkheid

De baard is weg. De baard maakte hem ouder, zeker als hij over het veld wandelde zoals alleen hij dat kan. Het wachten was op de stok bij het pingelmannetje. Soms keek hij verbaasd op naar het aardse gedraaf en liet hij magie flonkeren. Dat kereltje was dus de oude Lionel Messi.

Misschien was hij niet meer zo goed als de jonge Messi, maar hij was nog heel bijzonder. Hij leek alleen zo oud door die baard. Een voetballende wijsgeer. De baard is modern. Op internet staan cursussen over hoe een volle baard te kweken in zes stappen. De baard van de alfaman. De hipster. De moslim.

Alleen: ik wil geen oude Messi, want zijn afscheid spookt al jaren door de achterkamer van mijn hoofd. Als hij straks is verdwenen, weet ik bijna zeker nooit meer zo’n speler te zullen meemaken, zeker niet in mijn werkzame leven. Messi is de confrontatie met de sterfelijkheid. De Messi met baard was het spiegelbeeld van vergankelijkheid.

Het is mooi, de wedergeboorte van het voetbal in coronatijden, en we kunnen oneindig discussiëren waarom Nederland het niet aandurfde, want pas dit weekeinde was de geplande hervatting geweest. We kijken dus naar Bayern, Dortmund, Leverkusen en Leipzig met hun soms sprankelende spel. En Driesje Mertens, vroeger van AGOVV, is sinds zaterdag topschutter aller tijden van Napoli, nu hij na Maradona ook Hamsik passeerde. Maar er zijn ook oneindig veel wedstrijden die makkelijk in drie minuten passen, zeker nu het publiek weg is. Want puur op voetbal letten, nu het randgebeuren is verdwenen, pakt niet altijd uit in het voordeel van het voetbal.

Het meest zag ik daarom uit naar Messi, na 98 dagen terug van weggeweest, want bij hem is een samenvatting nooit genoeg. De regisseur zal maar één onmogelijk passje vergeten. Louis van Gaal zegt in zijn biografie dat Messi bij zichzelf te rade moet gaan, want hij heeft al vijf jaar geen Champions League gewonnen. Ik draai het om. Ik heb nog nooit een voetballer gezien die al bijna vijftien jaar gemiddeld gesproken de beste van de wereld is. De Brit Matthew Le Tissier won bijna niets in zijn loopbaan en toch verschijnt hij nog geregeld in mijn gedachten. Van Enzo Francescoli is het nog steeds genieten in dagdromerijen. Messi zal ik nooit vergeten, al had hij niets gewonnen.

Zaterdag gaf de weer baardloze, gladde Messi balletjes die bijna niet kunnen, zoals de pass op Alba bij de 0-3, en gelukkig pikte hij nog net een doelpuntje mee, vlak voor middernacht op Mallorca. Een dribbel, dreigen, even inhouden, versnellen en schieten met rechts: hij was weer een jongen, al was de jongen van vroeger niet zo getatoeëerd als de man van nu.

Volgende week wordt hij 33, een leeftijd waarvoor het historisch gezien even uitkijken is voor een messias met een baard. Voor de zekerheid is hij weer glad geschoren en zichtbaar afgevallen. Scherpe blik. Haar met een scheiding. En als hij plezier heeft, zijn de kuiltjes in de wangen weer zichtbaar.

Lees ook

Luuk de Jong is klaar voor Spaanse uitputtingsslag
Als eerste Nederlander komt de Sevilla-speler donderdagavond in actie bij de herstart van de Spaanse competitie. Ziet hij op tegen spelen in de zomerhitte van Andalusië?

Voetballen in een nieuwe gedaante: de competities in Spanje, Italië en Engeland beginnen weer
Na Duitsland beginnen ook de competities in Spanje, Italië en Engeland weer. Het wordt voetbal in een nieuwe gedaante.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden