Reportage Ronde van Vlaanderen

Messcherpe Van der Poel pakt winst in Dwars door Vlaanderen

Met zijn overwinning in Dwars door Vlaanderen woensdagmiddag manoeuvreerde Mathieu van der Poel zich meteen in een favorietenrol voor de Ronde van Vlaanderen van zondag.

Mathieu van der Poel (links) kijkt al voor de finishlijn van Dwars door Vlaanderen toe hoe er om de tweede plaats achter hem wordt gesprint. Beeld Klaas Jan van der Weij

Het was weer eens niet helemaal conform de wetten van de koers, de aanval van Mathieu van der Poel (24) op maar liefst 63 kilometer van de finish in Dwars door Vlaanderen. ‘Het was een instinctmomentje’, zei hij na afloop. Gaan! En dan ziet hij wel verder.

Zijn gevoel liet hem andermaal niet in de steek. Slechts twee weken na zijn entree in de voorjaarskoersen, gekleurd door een lelijke tuimeling in Nokere Koerse, beklom hij  woensdag voor het eerst in zijn carrière de hoogste trede in een heuse semi-klassieker, in zijn tweede World Tourwedstrijd.

Hij vierde zijn zege met een triomfantelijke vinger, gevolgd door een triomfantelijke vuist, nadat hij gemakkelijk de Fransman Anthony Turgis en de Luxemburger Bob Jungels in de sprint had geklopt. Op het podium was de uitbundigheid al weer geluwd. Hij leek pas echt naar adem te happen toen de nummers twee en drie hem de bruisende champagne in het gelaat spoten.

De ingetogen viering ten spijt, is het een nu al overtuigende overstap die de Kapellenaar maakt vanuit het veldrijden, de discipline waarin hij begin februari in Denemarken nog wereldkampioen werd. Van zijn ploeg Corendon-Circus mag hij het koersen op de weg dit voorjaar nog beschouwen als een ontdekkingstocht. Laat hem eerst maar eens kijken of hij het leuk vindt, verklaarde teammanager Christoph Roodhooft herhaaldelijk. Maar na de winst woensdag in Waregem en een vierde plek afgelopen zondag in een slopende editie van Gent-Wevelgem staat vast dat overal waar hij de komende weken aan de start verschijnt als een van de favorieten zal gelden.

Van der Poel vluchtte snel naar de relativering. Gevraagd naar zijn ambities voor de Ronde van Vlaanderen, komende zondag, antwoordde hij dat die koers niet te vergelijken is met de wedstrijd die hij zojuist had gewonnen. ‘Dit was maar 182 kilometer. De ronde is bijna 100 meer. Het parcours is een pak lastiger.’

Wheelie

Hij had misschien ook kunnen aanvoeren dat enkele grote namen woensdag ontbraken. Zo kozen Wout van Aert en Zdenek Stybar voor trainingskilometers, net als Peter Sagan en Greg van Avermaet. Maar er bleef nog genoeg aan klasse over. Yves Lampaert aasde op een derde opeenvolgende zege. Niki Terpstra, tweevoudig winnaar, vindt het altijd wel een lekker klassiekertje. Wereldkampioen Alejandro Valverde testte zich in het Vlaamse land met het oog op komende zondag, waar hij voor het eerst op de deelnemerslijst staat.

Van der Poel dacht niet aan overslaan. Hij wilde deze wedstrijd benutten om zichzelf in competitie op de proef te stellen – ‘koershardheid opdoen’, noemt hij dat. Maar hij weet het zelf als geen ander: als hij meedoet, rijdt hij voor de winst - hij kan niet anders. Hij mag dan koersen op intuïtie, hij deed woensdag niets verkeerd.

Zijn aanval op de Knokteberg, toen een kopgroep van 8 man zo’n twee minuten vooruit reed, leek dan wat voorbarig, maar toen hij in de zomer Nederlands kampioen werd, ging hij er ook al vandoor op ruim vijftig kilometer van de finish. Op het moment dat op de tweede beklimming van de Knokteberg bijna alles weer samen klonterde, reageerde hij attent op een versnelling van Jungels en de Belg Tiesj Benoot. Turgis en de Oostenrijker Lukas Pöstelberger wrongen zich ertussen. Zo ontstond een kopgroep met een voor Van der Poel ideale samenstelling: tussen al die hardrijders was hij de renner met het beste eindschot. 

Hoe scherp hij was, bleek op de Nokereberg, een kasseienhelling met goten aan weerszijden, nota bene het bultje waar hij op 20 maart op de kasseien was gekletterd. Aan de linkerkant van de weg demarreerde Jungels. Van der Poel reed geheel rechts, maar maakte niet de fout meteen de oversteek te maken. Hij zwiepte over een voor hem rijdende renner heen, dook weer terug in de gladde goot en had boven de Luxemburger te pakken. In de sprint lukte het Turgis niet hem te verrassen. Van der Poel: ‘Ik keek net op tijd om en kon snel reageren. Ik voelde dat ik nog een sprint in de benen had.’ Wat hij na de huldiging ook nog beheerste: in alle rust maakte hij een wheelie in een parkje bij de finish. Zo kan een fietsfenomeen ook zijn blijdschap beleven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden