Schaatsen EK Afstanden

Melissa Wijfje kan Ireen Wüst niet opnieuw verrassen

Ireen Wüst was vrijdagavond als de regerend olympisch en wereldkampioen op de 1.500 meter de topfavoriet voor die afstand op de EK afstanden in Heerenveen. Zoals zo vaak in haar loopbaan maakte ze de verwachtingen waar, ook al leek het er even op dat Melissa Wijfje er met de titel vandoorging. Met een tijd van 1.54,88 dook Wüst als enige onder de 1.55 minuten. Wijfje eindigde als vierde.

Ireen Wüst is Europees kampioen op de 1.500 meter. Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Topfavoriet of niet, helemaal gerust kon Wüst er niet op zijn toen ze aan de start verscheen. De laatste 1.500 meter die ze reed, bij de NK afstanden, verloor ze. De titel ging, verrassend, naar Wijfje. De 24-jarige profileerde zich daarmee in één klap als Wüsts belangrijkste concurrent.

In Thialf leek Wijfje die rol opnieuw waar te maken. Na een aanvankelijke achterstand op het schema van Wüst, lag ze met nog 300 meter te gaan virtueel gelijk. Uiteindelijk wist ze haar remonte niet door te zetten en bleef steken op 1.55,42. Ze eindigde achter de Russinnen Jevgenija Lalenkova (1.55,22) en Jekaterina Sjichova (1.55,31) op de vierde plek.

Wijfje en Wüst zijn voormalig ploeggenoten. Wijfje sloot in 2015 als kersvers wereldkampioen bij de junioren aan bij de ploeg die Wüst in de aanloop naar de Spelen van Pyeongchang zelf had opgezet. De netjes opgevoede Wijfje sprak haar ervaren nieuwe ploeggenote aan met u. Van de weeromstuit voelde Wüst zich stokoud.

Toen dat team na de Winterspelen uit elkaar viel, kwam de in het Zuid-Hollandse Ter Aar opgegroeide Wijfje terecht bij de gewestelijke ploeg van Friesland en was professional-af. ‘Ik wilde er nog twee jaar voor gaan, kijken wat ik er nog uit kon halen. Als het echt niets was geworden, dan had ik mezelf twee kwakkeljaren gegund en dan gedacht dat het niet voor mij was weggelegd’, vertelde ze na het binnenslepen van haar eerste nationale titel.

Van kwakkelen was geen sprake. Vorig seizoen liet Wijfje ook al van zich spreken met een derde plek op de 1.500 meter bij de NK afstanden en een zesde plek op de WK afstanden. Het leverde haar geen plekje op bij een van de professionele schaatsteams. Ook dit seizoen rijdt ze voor Gewest Friesland. 

Ze klaagt er niet over. ‘Ik heb misschien niet alle financiële middelen, maar ik heb wel alle trainingsfaciliteiten die ik nodig heb. De begeleiding moet ik soms wat meer zelf verzamelen dan dat ze me aangereikt wordt. Het kan zijn dat het me wat meer energie kost, maar dat betekent niet dat het minder hoeft te zijn’, zei ze. ‘Ik heb laten zien dat je vanuit Friesland ook gewoon Nederlands kampioen kan worden.’

Melissa Wijfje: wel Nederlands kampioen, geen Europese titel. Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

De manier waarop haar gewestelijke ploeggenoten hun sport beleven doet niet onder voor de schaatsprofs, merkt ze. Misschien zijn ze wel gedrevener. ‘Iedereen in het Gewest kiest echt voor het schaatsen, want ze worden er niet voor betaald. Ze gaan er allemaal 120 procent voor omdat ze hogerop willen komen.’

Wijfje rijdt op deze EK naast de 1.500 meter ook de massastart, op zondag. Daar rijdt ze samen met Irene Schouten, die met haar sterke eindschot de kopvrouw van de twee is. Schouten roemde eerder dit seizoen de instelling van Wijfje. ‘Melissa is een makkelijk persoon om mee samen te werken. Ze wil veel leren en vraagt van alles. En ze is sterk en snel. Dat is ideaal.’

Zelf geniet Wijfje van haar dienende rol op de minimarathon, die Schouten vorig seizoen de wereldtitel opleverde in Inzell. ‘Als je ziet dat iemand waarmee je op een EK of een WK zo intensief samenwerkt, wint, dan vind ik dat supermooi. Dat is de wielrenner in mij’, vertelde Wijfje, die ’s zomers ook wielerkoersen rijdt.

Op een 1.500 meter, zoals die op vrijdagavond, is de neiging zichzelf voor anderen weg te cijferen geen voordeel. ‘Een 1.500 meter is anders. Dan strijd je echt tegen de anderen. Ik ga het mijn tegenstander niet gunnen om een mooie kruising achter me mee te rijden. In de massastart is dat wel zo, dan sta je er heel anders in.’

Met de jaren heeft ze geleerd, ook in de tijd dat ze nog bij Wüst in de ploeg reed, om meer voor zichzelf te kiezen. ‘Ik ben egoïstischer geworden.’ Het was te zien in de op een na laatste ronde die ze in Thialf reed. Als een raket stoof ze op haar tegenstandster, de Noorse Ida Njåtun, af. Het bleek te voortvarend.

Nee, het lag niet aan de instelling, maar ze ontbeerde de ervaring om Wüst opnieuw te verslaan en om haar eerste internationale medaille op een seniorentoernooi te veroveren.

Zondag heeft ze op de massastart weer een kans. Zo werkt dat onderdeel: het is niet altijd de sprinter die wint. Dat weet Schouten zelf ook: ‘Melissa is onwijs sterk. Als zij in een kopgroep zit, kan ze ook winnen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden