Meesterbrein Schopman is bijna klaar

Het confettikanon bulderde zaterdag op het kunstgras aan de Oosterplas. Door de overwinning op Laren (2-0) heroverden de vrouwen van Den Bosch de landstitel, de twaalfde in dertien jaar.

Voorwaar, een uniek record dat uitbundig werd gevierd. Toch kriebelde er onderhuids een licht gevoel van weemoed, van melancholie. Janneke Schopman nam afscheid van het Bossche publiek.

Grote drie

Met haar vertrek is een einde gekomen aan het tijdperk van de Grote Drie: Mijntje Donners, Minke Booij en Janneke Schopman. Drie musketiers met één missie: winnen ten koste van alles. Met één slogan: een voor allen, allen voor een. Met één waarheid: niemand is belangrijker dan het team. Met drie kernwoorden in de kleedkamer en op het veld: passie, gedrevenheid en mentaliteit. Donners vertrok in de zomer van 2007 na het tiende kampioenschap, Booij een jaar later na het elfde. Voor Schopman klonk zaterdag de farewell blues. Het betekende het einde van een unieke, bevlogen generatie.

Na zeventien seizoenen waarvan acht bij Den Bosch vindt Schopman (33) het welletjes. ‘Ik kan dit niveau nog aan’, gaf ze met de kampioensbeker vol met roze rozen in de handen aan. ‘Maar ik voel het moment naderen dat ik moet passen. Fysiek wordt het zwaarder en zwaarder. Er komen steeds meer pijntjes en kwaaltjes. Sinds een maand of zes heb ik chronisch last van mijn rug. Ik besef dat ik niet meer de energie van weleer bezit, dat ik alle opofferingen niet veel langer meer kan opbrengen. Daarom heb ik besloten om te stoppen. Ik wil niet meehobbelen of aangepast trainen, dat ligt niet in mijn karakter. Ik moet een meerwaarde zijn, dat is altijd mijn drijfveer geweest.’

Vedette zonder ego

Schopman was een vedette zonder ego, een stille kracht die in de loop der jaren uitgroeide tot de sturende speelster, de motor van de ploeg. En vooral tot een teambuilder, een geboren leidster. Als zij in de kleedkamer het woord voerde, zweeg de rest. Zij zette de lijnen uit op het veld, plaatste de speelsters op de juiste positie. In haar stick schuilde geen toverstaf. Ze was geen jongleur als Miek van Geenhuizen, bezat geen verwoestende strafcorner als Maartje Paumen, maar compenseerde dat met een groot tactisch en strategisch inzicht.

De combinatie werk en sport was op haar lijf geschreven. Ze was een hockeymeisje in de bouw, een vrouwelijke bèta in de mannenwereld. Als civiel ingenieur is ze drie dagen in de week werkzaam bij Heijmans Beton- en Waterbouw. Als speelster was ze van beton, gewapend beton. Kleinzerig was ze nooit. In de play-offs speelde ze met een gebroken duim. Pijnstillers nam ze pas op de wedstrijddagen. Tijdens de trainingen verbeet ze de pijn. Een van de komende dagen laat ze de duim in het ziekenhuis onderzoeken. Aan de hand van de uitslag wordt beslist of ze in het Pinksterweekeinde met Den Bosch zal aantreden in de Final Four van de Champions Cup in het Wagenerstadion in Amstelveen. De deelname aan het WK begin september in Argentinië, is vooralsnog niet in gevaar. Het moet haar laatste toernooi worden.

Daarna wordt ze trainer/coach van de vrouwen van SCHC. Een logisch vervolg van haar loopbaan. Bij Den Bosch was ze jarenlang de trainer/coach van de meisjes A. Tien van de zestien speelsters uit de huidige selectie werden door haar opgeleid.

Eerstejaars

Tegen Laren werd ze zaterdag op het middenveld omringd door twee eerstejaars, van wie Marloes Keetels begin mei haar 17de verjaardag vierde. ‘Janneke is bloedfanatiek’, vertelde Keetels, die te boek staat als een bijzonder talent. ‘Van een partijtje op de training maakt ze altijd een echte wedstrijd. In het begin dacht ik dat ze een hele strenge trainer was, maar dat valt wel mee. Ze weet precies wat ze wil en wat ze van ons wil. Dat kan ze heel goed en op een leuke manier duidelijk maken.’

Les één was: topsport valt en staat met mentaliteit. ‘Dat hebben ze bij Den Bosch in het beleid verwerkt’, aldus Schopman. ‘Daarom zijn we al die jaren kampioen geworden. We leren de meiden van begin af aan een over-lijk-mentaliteit aan.’ Werken met de jeugd vormde altijd een uitdaging voor de international (193 interlands). ‘Ik blijf hier wonen en werken, en zal zaterdags regelmatig naar de A1 komen kijken. Ik zal die meiden missen.’ Net zoals Den Bosch haar zal missen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden