McClaren is de faalangst te boven

De Britse media volgen het succes van Steve McClaren bij FC Twente op de voet. In eigen land werd hij als bondscoach zwaar geattaqueerd....

Amsterdam In zijn droomscenario loopt Steve McClaren op 3 mei nog even langs de kiosk in Enschede om een blik te werpen op de krantenkoppen in de Engelse tabloids. Zijn plaaggeesten van voorheen maken daarin melding van de glorieuze landstitel voor FC Twente, een dag na de laatste competitiewedstrijd tegen NAC.

Zo zal zijn 49ste verjaardag er in een ondeugende gedachte waarschijnlijk uitzien. Voor McClaren, de voormalige bondscoach van de Engelsen, die zich niet plaatste voor het EK van 2008 en daarna belachelijk werd gemaakt en uitgekotst, is het de road to redemption, ‘de weg naar verlossing’, zoals het in de Britse media heet.

In de kwaliteitskrant The Independent wordt een Nederlandse titel voor Twente vergeleken met een Engelse titel voor Fulham. Als McClaren kampioen wordt, zou die prestatie gevierd moeten worden, betoogt de krant, omdat dit het type uitdaging is dat Engeland zijn beste voetbalmanagers moet toewensen.

Daarop stelt de krant: ‘Zou het te veel gevraagd zijn voor het Engelse voetbal om de teleurstelling te vergeten van het niet halen van Euro 2008, en trots te voelen dat McClaren de eer hoog houdt van Engelse managers overzee?’

Volgens The Independent zou elke andere Engelse manager nu worden toegejuicht, maar vecht McClaren nog steeds tegen de vooroordelen. Dat blijkt ook wel. Toen hij, kort na zijn aanstelling in Enschede, een interview aan een regionale tv-zender gaf en daarbij met een raar Nederlands accent sprak, werd dat onschuldige gesprekje breed uitgemeten.

Op YouTube werd het een doorslaande hit. Volgens The Daily Mirror klonk hij als Mike Meyers in de film Goldmember. Ook The Sun bescheurde zich en leefde zich uit in een poging McClaren te kleineren. Ach ja, hij wist naar wie hij luisterde, toen hij het advies aannam van wijlen Sir Bobby Robson – in 1996 met Porto de laatste Engelse manager die een landstitel won – om naar Nederland te gaan.

Sulletje
Snoeihard was hij geattaqueerd na de uitschakeling door Kroatië (3-2 nederlaag) voor het EK van 2008. Als the Wally with the brolly, vrij vertaald als ‘het sulletje met de paraplu’, werd hij afgebeeld in de tabloids.

Een bondscoach worstelend met zijn paraplu op een doorweekt Wembley, daar wisten ze wel raad mee in de bloeddorstige Engelse media. Ook de kwaliteitspers liet zich niet onbetuigd.

Toen McClaren op de dag voor het fatale duel tegen Kroatië besloot zijn persconferentie te geven in het Tall Trees Hotel van Yarm, een klein plaatsje nabij zijn huis, en niet in het bondskantoor aan Soho Square in Londen, schreef The Times: ‘Zo kan hij zijn selectie bekendmaken en toch nog op tijd thuis zijn voor Neighbours en een pot thee met zijn vrouw Kathryn.’

Als iemand heeft leren incasseren, dan is het de nu nog 48-jarige hoofdcoach van FC Twente. ‘Ervaring leert je daarmee om te gaan, want dat is voetbal’, zei McClaren daarover vorig jaar in de Volkskrant. ‘Je wordt geprovoceerd, mensen zullen daar niet mee ophouden. Daarmee moet je kunnen omgaan.’

Tukkerland
In een interview met The Guardian zei de coach eerder deze maand dat hij een eventuele landstitel vooral gunt aan de mensen uit Enschede en omstreken. ‘Zij hebben me direct geaccepteerd en me opgenomen in hun levens. Dit deel van Nederland staat bekend als Tukkerland en ik ben nu een van de Tukkers.’

Verderop in het verhaal spreekt de bezoekende verslaggeefster haar verwondering uit over het opendeurbeleid bij Twente, dat ver afstaat van de voetbalwerkelijkheid in de Premier League. ‘Het is ook een hele cultuurschok voor mij geweest, maar een goede’, bekent McClaren. ‘Je hebt hier echte relaties, een echte vertrouwensband met journalisten.’

Dat bleek ook wel aan de vooravond van de Europa Leaguewedstrijd tegen Werder Bremen in het Weser Stadion. In een volle perszaal ontwaarde McClaren een vaste persvolger die kort met vakantie was geweest. ‘And, did you enjoy your holiday?’, vroeg de coach belangstellend.

Voor zijn Engelse volgers is hij onherkenbaar veranderd. Bij Middlesbrough, de club die hij naar de UEFA Cupfinale van 2006 leidde, werd ooit voorafgaand aan een persconferentie een A4’tje gevonden met vragen die hem gesteld zouden kunnen worden. Daaronder stonden de meest wenselijke antwoorden aangegeven.

Wantrouwen richting de pers kenmerkte het gedrag van de coach, die zich ook toen al liet bijstaan door sportpsycholoog Bill Beswick. Hij droeg McClaren op in elke situatie, hoe netelig misschien ook, positivisme uit te stralen.

In Nederland, zo ondervond McClaren, gaan discussies met sportjournalisten vooral over voetbalinhoudelijke zaken en niet over de buitenkant. ‘Nederlanders zijn niet zo bezig met beroemdheid’, constateerde hij opgelucht.

Verademing
Daarnaast was het voor McClaren een verademing om te zien dat Nederlandse voetbalfans net zoveel waarde hechten aan het spelniveau van hun team als aan het resultaat. ‘Nederlandse fans kunnen hun ploeg zien verliezen en dan nog steeds blij zijn, omdat ze goed hebben gespeeld.

‘Ik ben niet langer bang te falen omdat, na mijn falen bij Engeland, ik het ultieme heb meegemaakt. Dat heeft me niet kapotgemaakt en ik dacht: Wat kunnen ze me nog meer naar het hoofd gooien? Het heeft me een wijzere en ervarener manager gemaakt en, ik hoop, een beter mens.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden