Mathieu van der Poel beklimt de VAM-berg in Drenthe op weg naar zijn nationale titel.

NieuwsNK Wielrennen

Mathieu van der Poel heerst tijdens NK als vanouds

Mathieu van der Poel beklimt de VAM-berg in Drenthe op weg naar zijn nationale titel.Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Mathieu van der Poel heeft op imponerende wijze de Nederlandse wielertitel op de weg gewonnen. De alleskunner koos voor de aanval op het circuit rond het Drentse Wijster en sloopte al zijn concurrenten.

De ene kale berg is de andere niet. Toch ontliep VAM-berg, de voormalige vuilnisbelt, afgelopen zondag de Mont Ventoux niet eens zoveel. ‘Ik zou niet zeggen dat ik liever een keer de Mont Ventoux was ­opgereden, maar dit was echt extreem lastig’, zuchtte Mathieu van der Poel nadat hij als nationaal kampioen was gehuldigd. Hij had net 25 keer de VAM-berg beklommen en het had erin gehakt. ‘Dit was een van de moeilijkste koersen die ik ooit heb gereden.’

Op papier stelt de puist in het Drentse landschap weinig voor. De top ligt 48 meter boven zeeniveau. In het hoogteprofiel van een touretappe is zoiets niet meer dan een vlekje. Toch liet het volkomen verbrokkelde peloton duidelijk zien dat het niet alleen om hoogte gaat, maar ook om de sloopkracht van de herhaling.

25 ronden van iets meer dan 7 kilometer moesten de mannen afleggen met telkens twee steile beklimmingen, eentje naar de met kasseien beklede top en dan na een korte afdaling nog een venijnig pukkeltje. Elke ronde maakte het peloton zo 61 hoogtemeters. In totaal betekende dat 1.500 hoogtemeters, honderd minder dan de oogst van één keer de Ventoux.

De rondjes over de VAM-berg waren slopend. Slechts 17 renners reden de wedstrijd uit.Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

De impact van die korte klimmetjes is even verwoestend, zo niet meer. Van de 89 gestarte renners reden slechts 17 man de volledige wedstrijd uit. De rest van het parcours maakte het niet eenvoudiger. ‘Tussen de beklimmingen in was het heel veel draaien en keren’, vertelde Van der Poel. ‘Als je dan te ver van achteren in de groep zat, moest je echt sprinten na elke bocht. Er was geen enkel moment van rust. Het was te vergelijken met een crossinspanning, maar dan eentje van 4,5 uur. Het was afzien.’

Dat hij als favoriet aan de start was verschenen, was een complicerende factor. De Jumbo-Visma-ploeg, waarvan de tourrenners ontbraken, was het grootste machtsblok en had duidelijk de wedstrijdtactiek op Van der Poel afgestemd. Dat gold ook voor de meeste andere renners. Meesluipen met Van der Poel en dan zo weinig mogelijk werk verrichten. ‘Dat was vanaf kilometer nul hun tactiek. Je moet je daaroverheen zien te zetten, maar het is wel vervelend koersen.’

Op driekwart van de wedstrijd deed Van der Poel zijn eerste echte poging om zijn kwelgeesten af te schudden, maar kreeg in Pascal Eenkhoorn een lid van de Jumbo-Vismaploeg met zich mee. De alleskunner hield daarop zijn benen stil. Doorrijden met Eenkhoorn zou zinloos zijn.

Een ronde later probeerde hij het opnieuw en toen hij na de twee beklimmingen onder zijn arm blikte was er niemand meer te zien. Hij legde zich plat en stoomde voorwaarts, klaar voor een eenzame finale van bijna 50 kilometer. ‘De eerste 30 kilometer vielen me mee, maar daarna deed het echt pijn.’

Tegen die tijd was de concurrentie al op verre achterstand gezet. Nils Eekhoff, het 22-jarige talent dat vorig seizoen bij de WK voor beloften na stayeren achter een ploegauto zijn regenboogtrui moest inleveren, reed in zijn eentje achter hem aan en werd tweede. Timo Roosen, als eerste van de Jumbo-Visma-formatie, eindigde als derde.

Mathieu van der Poel komt als winnaar over de streep.Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Het was een welkome overwinning voor Van der Poel die sinds het wielerseizoen weer op gang is gekomen nog niets gewonnen had. Hij had zijn slag willen slaan in wedstrijden als de Strade Bianche en Milaan-San Remo, maar was er daar niet echt aan te pas gekomen. Zijn wondervorm van 2019, toen bijna alles leek te lukken, had hem in Italië ontbroken.

Misschien was het de gedwongen pauze door de coronapandemie die hem er dwars zat. Van der Poel is gewend om wedstrijd na wedstrijd te rijden, het hele jaar rond. Hij floreert bij competitie, of het nu op de weg is, in het veld of op de mountainbike. ‘Ik heb ergens wel genoten van de mentale rust en het niet te veel koersen’, vertelde hij. ‘Maar misschien had ik dat even nodig om er weer in te komen.’

In de rood-wit-blauwe trui die hij twee jaar geleden ook al veroverde, reist Van der Poel deze week naar Frankrijk, waar hij woensdag strijdt om de Europese titel op de weg in Plouay. ‘Al vind ik deze trui eigenlijk mooier dan EK-trui. Maar ik zal hem daarom zeker niet laten ­liggen.’

Lees ook

Aanvalslust Anna van der Breggen beloond met nationale titel
Anna van der Breggen heeft voor de eerste keer in haar carrière de Nederlandse titel op de weg veroverd. De wielrenster ging al vroeg op avontuur. Ze kwam op 15 kilometer van de aankomst op kop en soleerde naar de Nederlandse driekleur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden